Πόσο τρομακτικό είναι να πηγαίνουμε στα τυφλά...

Η έκφραση «Όχι άλλο κάρβουνο» σημαίνει ότι κάποιος έχει απηυδήσει με μια κατάσταση ή τη συμπεριφορά ενός άλλου προσώπου. Η φράση έγινε περισσότερο γνωστή απ' την κινηματογραφική ταινία «Ορατότης Μηδέν» (1970) του Νίκου Φώσκολου και είναι η σπαρακτική κραυγή του Άγγελου Κρεούζη (που ενσαρκώνει ο ηθοποιός Νίκος Κούρκουλος) στο δικαστήριο, όπου προσπαθεί να περιγράψει τις συνθήκες που οδήγησαν σ' ένα πολύνεκρο ναυτικό ατύχημα. Βέβαια, η καταγωγή της φράσης αυτής προέρχεται από παλαιότερο ναυτικό παράγγελμα στα ατμοκίνητα (με κάρβουνο) πλοία προκειμένου να σταματήσει η «ανθράκευση» του λέβητα στο μηχανοστάσιο, όταν η αναπτυσσόμενη θερμοκρασία πλησίαζε στα ανώτερα όρια ασφαλείας.* Με αυτη την έννοια, τη χρησιμοποιούμε και εμείς εδώ καθώς θεωρούμε ότι η Ελληνική Δημοκρατία δεν αντέχει καταστάσεις όπως αυτή της Νομικής. Και δεν αναφερόμαστε σε αυτό καθαυτό το γεγονός της κατάληψης του κτηρίου (που είναι μείζων και πολυσχιδές) αλλά στην πολιτική διάσταση του θέματος.
Εκτός, δηλαδή, αν αυτό προέκυψε ως η έσχατη προσπάθεια ορθώς σκεπτόμενων πολιτικών σχηματισμών ώστε η Πολιτεία να αντιμετωπίσει σε βάθος το ζήτημα της μετανάστευσης (απογοητευμένοι από αυτή καθαυτή την επιλογή προσώπων αλλά και πολιτικών), που όμως εκ του αποτελέσματος βλέπουμε όλοι ότι δεν μπορεί να είναι ισχύει στην παρούσα περίπτωση, η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Ο καθένας "κάνει ό,τι του κατέβει", δεν δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν (λόγω της πλήρους και απόλυτης αποσάρθρωσης των θεσμών), και τελικά δεν καταφέρνουμε παρά να αποδεικνύουμε στους εαυτούς μας ότι τελικά όχι μόνο μας αξίζουν τα όσα μας συμβαίνουν, αλλά ίσως τα θέλουμε κίολας.
Και διερωτώμαστε εδώ γιατί δεν μπορεί και η δική μας χώρα, και η δική μας πολιτική σκηνή (όχι απαραίτητα κομματική), να έχει σαφείς προτάσεις που θα προκύπτουν από πραγματικό διάλογο αλλά και που θα βασίζονται στην πραγματική ανάπτυξη της χώρας μας, στο γενικό καλό (και όχι στο ειδικό συμφέρον κάποιων, ή στο πρόχειρα και αυθαίρετα συντεταγμένο μανιφέστο αποπροσανατολισμένων, και πάντως χωρίς ειδικές ή τεχνικές γνώσεις περί της πολιτικής παραγωγής ιδεών αλλά και αποτελεσμάτων, μεμονομένων υπερμαχητών του "αιώνιου καλού")?. Roben των Δασών της Πολιτικής δεν υπάρχουν (όσο και αν οι προθέσεις μερικών στην τελική μπορεί και να είναι καλές - εμείς δεν το αμφισβητούμε αυτο)!
Η θέση μας είναι ότι σπασμωδικές κινήσεις δεν βγαίνουν σε καλό. Πρέπει να ανοίξουμε όλοι μας τα μάτια μας και να μιλήσουμε πάλι για πολιτική. Δεν μπορεί δηλαδή οι ΗΠΑ να κάνουν διάλογο κάθε μέρα για το τι θέλουν από το Κράτος και την πολιτική ζωή στη χώρα τους, και να μην το κάνουμε εμείς!! Μετά να δώσουμε την ευκαιρεία σε ανθρώπους που θέλουν αλλά και ξέρουν να προσφέρουν στο δημόσιο βίο της χώρας. Και εμείς να είμαστε εκεί να τους ελέγχουμε σωστά. Και όχι βασιζόμενοι σε συμφέροντα φατριών ή παρασυρόμενοι από πληρωμένα κομματικά ή μη ΜΜΕ.
Επιστροφή δηλαδή στο δημόσιο βίο για τους πολίτες και ανάδειξη των ικανών σε θέσεις δημόσιας εξουσίας με παράλληλο έλεχγο αυτών από τους πολίτες.
Αλλιώς, ο λέβητας στο μηχανοστάσιο θα εκραγεί και θα μας πάρει όλους μαζί στο βυθό (και σύντομα)!






* πηγή: Wikipedia

15-12-2010: Γενική Απολυταρχία του Α-πολιτικού Νεο-Έλληνα: Τέλος

Δεν μιλάω για το εργασιακό. Αλλά έπρεπε να είχαμε μιλήσει (τουλάχιστον) δύο χρόνια πρίν για το τι κράτος θέλουμε.

Όταν τον Δεκέμβριο του 2008 η δολοφονία ενός ανήλικου αγοριού στο κέντρο της Αθήνας υπήρξε η αφορμή για εκτεταμένης μορφής διαμαρτυρίες και εν πολλοίς πρωτόγνωρης μορφής αντίδραση εκ μέρους ιδίως νέων ανθρώπων, κάποιοι εξ ημών θέλαμε να πιστεύουμε ότι από τη φωτιά στα Πανεπιστήμια και στους δρόμους έξω από αυτά θα αναδεικνύονταν τα δομικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και θα αναδιαμορφώνονταν σε μεγάλο βαθμό το περιβάλλον που ουσιαστικά οδήγησε σε αυτή την έκρηξη. Ήταν ουσιαστικά η μεγάλη κρίση της μεταπολίτευσης, έστω και αν δεν το είχε καταλάβει η γενιά του Πολυτεχνείου, που ταυτίζεται ουσιαστικά με τη γενιά της κομματαρχίας και της απόλυτης παρακμής στον δημόσιο βίο της χώρας, του απόλυτου οπορτουνισμού και της βλαχο-νεο-πλουτιστικής αντι-δημοκρατίας.

Σήμερα δίνεται και σε αυτούς τους ανθρώπους το γερό χαστούκι που οι ίδιοι έχουν από καιρό δώσει σε όλους εμάς που ναι μεν μεγαλώσαμε όμορφα, αλλά με χρέη που μας υποθήκευσαν για μια ζωή. Άραγε τί χρωστάμε στους γονείς μας?

Η έκρηξη του 2008 είχε αιτίες. Δεν δώσαμε σημασία. Δεν δώσανε σημασία. Τώρα ίσως καταλάβουν όλοι ανεξαιρέτως ότι η πίεση των νέων ανθρώπων το 2008 βασίζονταν στο γεγονός ότι δεν υπήρχαν οι ευκαιρίες για απασχόληση, γιατί δεν υπήρχε υγιής ιδιωτικός τομέας, γιατί δεν υπήρχε πολιτική που να δίνει κίνητρα στην ιδιωτική πρωτοβουλία, γιατί ο δημόσιος τομέας ήταν υπερπλήρης (για να πω το λιγότερο) και ουσιαστικά ανενεργός από καιρό, γιατί σε κάθε περίπτωση και ο τελευταίος το μόνο που είχε καταφέρει ήταν να είχε καταστήσει όλα τα κόμματα να τρέφουν αλλά και να τρέφονται από τους πόσους θα "βολέψουν"! Δεν υπήρχε καμία Πολιτική! Δεν υπήρχαν καν Πολίτες! Υπήρχε ασύδωτη ψηφοθηρία και εγωιστές απλοί (κομμα-)ψηφοφόροι! Κοινώς: είχαμε χάσει τελείως τον μπούσουλα!! Και δεν το είχαμε καταλάβει...Γιατί όσο δεν μας πειράζει προσωπικά, δεν μας πειράζει καθόλου!! Από πότε όμως οι πολίτες μιας ιστορικά δημοκρατικής και πρωτοπόρας χώρας κατάντησαν απλά υποκείμενα και εν πολλοίς φερέφωνα πολιτικών (ανδρών) που είχαν μόνο στόχο το ίδιο όφελος? Των ίδιων και των οικογενειών τους, ερωμένων αυτών, παρατρεχάμενων αυτών κ.α.?

Είχαμε επιλογές. Τώρα δεν έχουμε καμία, παρά μόνο να κοιτάξουμε κατάμουτρα όλοι μας τους εαυτούς μας και να ξαναγίνουμε πολίτες. Όχι να πολεμάμε τη σκιά μας. Και να κατηγορούμε τους "άλλους"? Μα είναι δυνατόν?

Πρέπει να γυρίσουμε στις αξίες που γαλούχησαν το λαό μας ανέκαθεν. Αυτές που θα μας γυρίσουν πίσω στη σκληρή δουλειά και όχι στη ζήλεια για τα υλικά αγαθά του γείτονα, αυτές που θα μας βάλουν δυναμικά στο καλώς ή κακώς παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον και όχι όσες μας "προστατεύουν" από εχθρούς-φαντάσματα, αυτές που θα μας κάνουν υπόλογους ατομικά για το κάθε τι συμβαίνει γύρω μας και έτσι θα μας καταστήσουν καλύτερους "πολίτες" και όχι υποκείμενα. Και οι πολιτικοί μας πρέπει να είναι δυνατοί. Και να μεταφέρουν στο λαό πλήρως την αλήθεια και το όποιο σχέδιό τους. Γιατί πώς να πάει η χώρα μπροστά όταν οι ηγέτες αυτής είτε είναι "λαμόγια" (μια λέξη που ειλικρινά οικτίρω), είτε ψεύτες (πχ. "υπάρχουν λεφτά"!!!!)...Και εμείς εκεί...

Και ούτε με το να καταστρέφουμε τη δημόσια ή ιδιωτική περιουσία κάποιων κάνουμε τίποτα. Επιτέλους! Μόνο αν δείξουμε ότι σκεφτόμαστε καθαρά θα βγούμε από το τέλμα. Γιατί από την οικονομική κρίση θα βγούμε μετά. Δεν υπάρχουν ηγέτες! Αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν (εδώ και πολύ καιρό) και πολίτες!! Αποπροσανατολισμένοι άνθρωποι είμαστε, που τώρα δοκιμάζουμε τα όριά μας (με πάρα πολλές αφορμές για να αφυπνιστούμε βέβαια).

Στις εισαγωγικές εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο, στην έκθεση μας είχαν ρωτήσει για το πολιτισμό της καθημερινότητάς μας. Σήμερα θα είχα γράψει διαφορετικά εκείνη την έκθεση. Και ίσως δεν είχα περάσει στο Πανεπιστήμιο αλλά σίγουρα θα είχα αναδείξει πτυχές που σχετίζονται με τον πολιτισμό της πολιτικής παιδείας της σύγχρονης Ελλάδας που τώρα πρέπει επιτέλους να ξέρει ότι θέλει μια σύγχρονη χώρα με προστασία των θεμελιωδών ελευθεριών και όχι με ασυδοσία, εγωισμό και οπορτουνιστικές τάσεις.

Γιατί δεν μπορούμε να είμαστε Δανία? Σκεφτείτε το λίγο....και θα καταλάβετε ότι μπορούμε. Μάλλον δεν θέλουμε (όσοι εξ ημών βολεύονταν ήδη και είχαν τη δύναμη να διατηρήσουν αυτή την κατάσταση - άνθρωποι από όλες τις κοινωνικές ομάδες - έκαναν (ή μάλλον δεν έκαναν) ό,τι μπορούσαν για να μην το καταφέρουμε).

Τελειώνω εδώ γιατί δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που θα με έκανε να ολοκληρώσω μια τέτοια συζήτηση...

Οικονομική Πολιτική & Διακυβέρνηση: Τροφή για Σκέψη ή Τροφή για τα Θηρία?

Το δημοσιονομικό είναι χωρίς αμφιβολία το πιο άμεσο και πιεστικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Δεν είναι όμως το μοναδικό. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει γενικότερο πρόβλημα αναπτυξιακού προτύπου. Τα ελαττώματα του τρέχοντος αναπτυξιακού προτύπου είναι, λίγο πολύ, γνωστά:

- Ενθαρρύνει τη φοροδιαφυγή, την κατανάλωση, την ελλειμματική δημόσια διαχείριση και τις εισαγωγές εις βάρος της αποταμίευσης και των εξαγωγών.

- Ενθαρρύνει την πρόωρη συνταξιοδότηση εις βάρος της εργασίας.

Σεμνά & Ταπεινά...

Η ακόλουθη επιστολή διαμαρτυρίας εστάλθη προς τον πρόεδρο της Βουλής, Φίλιππο Πετσάλνικο από τον διευθύνοντα σύμβουλο των Επιχειρήσεων Αττικής, Πέτρο Βέττα και κατόπιν δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Εφοπλιστής." Εμείς απλά την αναδημοσιεύουμε καθώς αναφέρεται σε ένα ακόμη φαινόμενο αλαζονικής συμπεριφοράς μέλους του Ελληνικού Κοινοβουλίου το οποίο πέρασε, ως συνήθως, στα ψιλά:

Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλούμ, τα Τρωκτικά και Εμείς

Προφανώς δεν είμαι ο μόνος που αυτές τις ημέρες βρίσκει τον εαυτό του σε συζητήσεις μεταξύ φίλων για τη δολοφονική επίθεση κατά του εμπνευστή του blog Τρωκτικό. Προσπάθειες να εξηγηθεί αυτή η προφανώς πολύπλοκη υπόθεση πολλές, άλλες τόσες οι σκέψεις που εκδηλώνονται αυθόρμητα και έχουν κοινό παρανομαστή την σημερινή καθήλωση του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας αλλά και διεθνώς. Η ατιμωρησία και η διαπλοκή των κομματικών μηχανισμών, η ανάμιξή τους σε όλα και σε τίποτα, οι πειθήνιοι οπαδοί πεπερασμένων ιδεών και χρωμάτων ακούγονται από όλα σχεδόν τα στόματα ως μερικά από τα νοσηρά αίτια.

Από μια τέτοια συζήτηση προέκυψε και 'Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλούμ'. Πρόκειται για ένα βιβλίο που πραγματεύεται τη δολοφονία ενός δημοσιογράφου του λεγόμενου κίτρινου Τύπου. Αν πιάσετε τον εαυτό σας στο τέλος να μειδιάσει με την τροπή των πραγμάτων, μην νομίσετε ότι είστε οι μόνοι.

Μία καλή επιλογή για τις επερχόμενες καλοκαιρινές διακοπές.




Ευχαριστώ τον φίλο Τσόπ για τη υπόδειξη του βιβλίου.

Καρχιμάκης VS Χατζηγάκης καταγγελίες για ΑΓΡΟΓΗ Α.Ε.

Είναι εξωφρενικά τα όσα ακούστηκαν χτες (06/07/2010) στην εκπομπή Κοινωνία Ώρα Mega από το στόμα του Υπ. Μ. Καρχιμάκη ο οποίος καταγγέλλει παράνομες προσλήψεις και όργια σπατάλης δημόσιου χρήματος που έγιναν

Βία στη Βία της Συντεταγμένης Δημοκρατίας και Τάσεις Αυτοκαταστροφής?

Δολοφόνοι. Κοινοί εγκληματίες του ποινικού δικαίου. Οι "αναρχο-επαναστάτες" της εχγώριας "τρομοκρατίας" είναι θρασύδηλοι υπερασπιστές των δικών τους φανταστικών κόσμων εις βάρος της κοινωνικής ειρήνης και με θύματα ανθρώπους σαν και εσένα και εμένα. Η γνώμη μας δε ως προς το θέμα αυτό έχει ήδη εκφραστεί (ενδεικτικά δες: εδώ ), αλλά αν, με αφορμή αυτό το φαινόμενο, κοιτάξουμε πιο γενικά θα καταληξουμε σε σημαντικά συμπεράσματα. Γιατί δεν είναι μόνο οι "αναρχικών" ιδεολογιών "τρομοκράτες" που πρέπει να φοβόμαστε. Αυτό που πρέπει να προσέξουμε πάρα πολύ είναι ο κίνδυνος γενικευμένης αναρχίας, ο οποίος είναι κάτι παραπάνω από ορατός στην Ελλάδα των διεφθαρμένων πολιτικών, της κενής περιεχομένου αντιπολίτευσης, της φτώχιας και της γενικευμένης απαξίωσης.





Στο πλαίσιο αυτό, η δική μας τουλάχιστον άποψη είναι η εξής:

* Πρώτα απ' όλα και πάνω απ' όλα είμαστε μέλη μιας Συντεταγμένης Δημοκρατικής κοινωνίας. Το Σύνταγμα εγγυάται την κοινωνική συνοχή και αποτελεί εχέγγυο ειρηνικής συμβίωσης. Έχει δημιουργηθεί μέσα από αγώνες και στέκει υπεράνω όλων. Αν δεν αρέσει σε μερικούς, να φύγουν από τη χώρα.

* Αυτό ισχύει φυσικά πρώτα για τους πολιτικούς. Δεν σημαίνει τίποτα αν έχεις την εντολή διακυβέρνησης της χώρας. Δεν μπορείς να πηγαίνεις κατά του Συντάγματος. Και αυτό ας το λάβει πολύ σοβαρά ο κ. Λοβέρδος και οι λοιποί Υπουργοί (δες εδώ).

* Στο ίδιο πλαίσιο, κάθε κινητοποίηση του λαού δεν μπορεί να ξεφεύγει των πλαισιών που έχει ορίσει το Σύνταγμα. Γιατί έτσι δεν διαφέρουν και πολύ από αυτούς που έστειλαν τη βόμβα στον Χρυσοχοϊδη. Όταν, για παράδειγμα, μια απεργία κρίνεται καταχρηστική από τα Δικαστήρια, δεν μπορεί να τη συνεχίζεις (δες εδώ). Γιατί έτσι παραβιάζεις το Σύνταγμα εσύ ο ίδιος, αφού αφενός δεν σέβεσαι την δικαστική εξουσία που ορίζεται σαφώς ως εξισορροπητική δύναμη στο πλαίσιο της διάκρισης των εξουσιών, αφετέρου δεν σέβεσαι τις διατάξεις του Συντάγματος στις οποίες ουσιαστικά βασίζεται μια τέτοια απόφαση των δικαστηρίων. Και το Σύνταγμα δεν είναι μέσο των διεφθαρμένων πολιτικών για να πετύχουν τους προσωπικούς τους στόχους - αυτό είναι ξεκάθαρο.

Τεράστιο ζήτημα, το ξέρω. Αλλά κάπου πρέπει να βρούμε το σημείο που θα μας κρατήσει ενωμένους και συντεταγμένους κατά των προκλήσεων της εποχής μας. Και αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από το σεβασμό στο Σύνταγμα της χώρας.

Nα πεθάνει η κατσίκα του γείτονα…

Ειδήσεις σαν και αυτές κατακλύζουν τις τηλεοράσεις μας τις τελευταίες ημέρες και εμείς φυσικά σαν σύγχρονοι πόντιοι Πιλάτοι σπεύδουμε να σταυρώσουμε τους πάντες νίπτοντας παράλληλα τας χείρας μας αποποιούμενοι κάθε ευθύνη.. Φορτώνουμε στις πλάτες τους τον σταυρό της σημερινής κρίσης και ανεβαίνουμε όλοι μαζί τον Γολγοθά την εξόδου από αυτή, φωνάζοντας δυνατά πως αυτοί φταίνε για όλα.

Και μετά είμαστε όλοι καλά. Βρήκαμε για μια ακόμα φορά κάποιους άλλους να ρίξουμε το φταίξιμο. Γιατί τόσα χρόνια για όλα φταίνε οι άλλοι. Έχω βαρεθεί να βλέπω ανθρώπους γύρω μου απλά να ρίχνουν ευθύνες σε άλλους. Φταίνε οι πολιτικοί για την διαφθορά στην χώρα, φταίνε οι γιατροί που παίρνουν φακελάκια, οι δικηγόροι που δεν κόβουν αποδείξεις και οι δημόσιοι υπάλληλοι που παίρνουν γρηγορόσημα. Και δεν τελειώνει εδώ. Φταίνε και οι μεσάζοντες, τα συνδικάτα, οι αγρότες, οι αριστεροί οι δεξιοί και οι μεσαίοι, φταίνε οι μπάτσοι τα λαμόγια οι παπάδες, οι δήμοι οι κοινότητες, ο γείτονας ο απέναντι ο δίπλα ο από κάτω και δεν ξέρω και εγώ πόσοι άλλοι αλλά ποτέ εμείς. Και φυσικά για κάθε τι δεν φταίει ποτέ ένας αλλά για τον καθένα μας φταίνε και διαφορετικοί. Πάρτε για παράδειγμα την κατάντια της Πολιτικής στην χώρα μας. Για τον απλό λαό φταίνε οι πολιτικοί, για τους πολιτικού φταίνε πάντα οι προηγούμενοι και για τους προηγούμενους πάντα οι επόμενοι. Για τους αριστερούς φταίνε οι δεξιοί, για τους δεξιούς οι αριστεροί και για τους μεσαίους οι άλλοι 2 και η ιστορία συνεχίζετε έτσι χρόνια τώρα.

Λοιπόν σας έχω νεότερα. Δεν φταίνε οι άλλοι. Φταίμε εμείς και μόνο εμείς. Γιατί στο κάτω κάτω της γραφής όλοι αυτοί είμαστε εμείς. Δεν φταίνε οι πολιτικοί μόνο αλλά και εμείς που εκλέγουμε τις ίδιες κυβερνήσεις ξανά και ξανά τόσα χρόνια και περιμένουμε πως και πώς να αλλάξουν μόνο και μόνο για να αλλάξει χέρια η διαφθορά και να φάμε και εμείς κανένα κοκαλάκι. Φταίμε εμείς που αδιαφορούμε για το ποιος θα μας κυβερνήσει και δίναμε λευκή επιταγή τόσα χρόνια προτιμώντας τις παραλίες αντί για τις κάλπες. Φταίμε εμείς που ανταλλάσουμε την ψήφος μας με διορισμούς και ρουσφέτια αντί να τους μαυρίζουμε. Φταίμε εμείς που δίνουμε φακελάκια αντί να τους καταγγέλλουμε έναν έναν, που εκμεταλλεύονται τον φόβο για την υγεία μας, μέχρι να μην μείνει κανένας. Φταίμε που δίνουμε γρηγορόσημα αντί να μπούμε μέσα από τα γραφεία να τους βγάλουμε έναν έναν έξω. Φταίμε που δεν παίρνουμε αποδείξεις γιατί δεν μας νοιάζει ή γιατί μας κόβουν κάτι παραπάνω από το ΦΠΑ. Φταίμε εμείς που βγαίνουμε στους δρόμους πιέζοντας τις κυβερνήσεις κάθε φορά που θίγονται τα δικά μας συμφέροντα αδιαφορώντας για το συμφέρον των υπολοίπων. Φταίμε εμείς που πάντα κοιτάμε πώς να βρούμε το παραθυράκι του νόμου ώστε να μην αγγίξει εμάς και ας αγγίξει τους υπόλοιπους. Φταίμε εμείς που τόσα χρόνια τα ανεχόμαστε όλα αυτά και δεν κάναμε μόνοι μας την κάθαρση. Αλλά πώς να την κάνουμε? Η διαφθορά και το βόλεμα θέλει πάντα δύο. Αυτόν που τα παίρνει και αυτόν που είναι διατεθειμένος να τα δώσει για να κερδίσει κάτι.

Χρόνια τώρα διασκεδάζουμε την δικιά μας κατάντια στην τηλεόραση. Καθόμαστε καθηλωμένοι μαζικά μπροστά σε σατυρικές εκπομπές εκτοξεύουμε τις τηλεθεάσεις τους στα ύψη και γελάμε με την ψυχή μας. Με τι γελάμε όμως? Μήπως γελάμε με τα χάλια μας? Και μετά διαβάζουμε στις εφημερίδες ειδήσεις σαν και αυτές που ανέφερα στην αρχή και αγανακτούμε. Βγαίνουμε από τα ρούχα μας στην κυριολεξία. Μα είναι δυνατόν γιατρός στο κολωνάκι να δηλώνει τέτοιο εισόδημα? Ντροπή και αίσχος. Στην πυρά και γρήγορα. Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα λέει όμως ο λαός και κάτι ξέρει. Μα θα μου πείτε το ίδιο είμαι εγώ ο καημένος που δεν ζήτησα κάποιες αποδείξεις για να γλυτώσω λίγα ευρώ ή δήλωσα λίγα έξοδα παραπάνω για να μην με πνίξουν οι φόροι, και το ίδιο ο μεγαλογιατρός που κλέβει χιλιάδες. Σίγουρα δεν είναι το ίδιο αλλά αυτό δεν μας απαλλάσσει των ευθυνών μας.

Πρέπει όλοι μας να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να κοιτάξουμε λίγο μπροστά μας αντί να κοιτάζουμε γύρο μας. Όλοι μας μέχρι τώρα είμαστε λίγο πολύ είτε συμμέτοχοι είτε αμέτοχοι σε όλα αυτά που μας οδήγησαν μέχρι εδώ. Δεν αρκεί λοιπόν για να βγούμε από την κρίση απλά να φτιάξουμε τα οικονομικά μας σαν χώρα που τόσο πολύ μας καίνε. Πρέπει να αλλάξουμε και εμείς οι ίδιοι. Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά έχει και βαθειά κοινωνικά αίτια. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο τρόπος που ζούσαμε και σκεφτόμασταν μέχρι σήμερα σε κάποια θέματα πρέπει να αλλάξει ριζικά. Όπως λέει και ο Ι.Μ. στο άρθρο του δεν αρκεί να σώσουμε το καράβι που βουλιάζει, πρέπει να φτιάξουμε ένα καινούργιο από την αρχή. Ίσως αυτή η κρίση να ήταν η καλύτερη αφορμή για να καταλάβουμε το αντίκτυπο που έχουν κάποια πράγματα και πως μπορούν τελικά να γυρίσουν μπούμερανκ και προς εμάς. Είναι καιρός λοιπόν να συνειδητοποιήσουμε με λίγα λόγια, πως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε και να σταματήσουμε κάποια στιγμή να θέλουμε απλά να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα…

BUFFER ZONE

Με αφορμή την εκλογή του κ. Έρογλου στα Κατεχόμενα, γεγονός που αποτελεί μάλλον αρνητική εξέλιξη στην πορεία προς επίτευξη μιας βιώσιμης λύσης στο Κυπριακό πρόβλημα (καθώς είναι δεδομένες οι ομολογουμένως ακραίες απόψεις του εν λόγω πολιτικού), θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις αλλά και εμπειρίες μου από ένα πρόσφατο ταξίδι μου στην Κύπρο και ειδικότερα στη Λευκωσία.



Θεωρητικά όλοι καταλαβαίνουμε ότι είναι απίστευτο να ζεις σε μια πόλη όπως η Λευκωσία. Είναι, δηλαδή, πολύ δύσκολο να πιστέψεις ότι η πόλη σου είναι διχοτομημένη και ότι σε απόσταση αναπνοής τα εδάφη βρίσκονται υπό αλλότρια κατοχή.

Ωστόσο, η εμπειρία που αποκτά κανείς όταν ξεναγείται ιδίως την παλιά πόλη είναι κάτι που ξεπερνά το λογικώς αναμενόμενο. Παντού βλέπεις σπίτια εγκαταλελειμμένα, περιουσίες που νομίζεις ότι θα καταρρεύσουν και ανθρώπους που ζουν σε άθλιες συνθήκες. Όλα αυτά στην παλιά πόλη, στην πλευρά που ανήκει στην Κυπριακή Δημοκρατία. Γιατί στα Κατεχόμενα αυτό ισχύει στη νιοστή αλλά είναι κάτι που περιμένεις ότι θα συμβαίνει.

Παράλληλα, υπάρχει πάντα ο φόβος. Και πώς να εξαλειφθεί όταν απέναντι σου απλώνεται μεγαλοπρεπώς η σημαία του ψευδοκράτους! Έστω και αν οι Κύπριοι έχουν φτιάξει μια καινούργια, σύγχρονη πόλη (που εκτείνεται πέρα από την παλιά πόλη) και έχουν έτσι την ψευδαίσθηση ότι ζουν όπως κάθε άλλος Ευρωπαίος πολίτης, ο φόβος παραμένει υπαρκτός. Και ο φόβος δημιουργεί μίσος. Και το μίσος γεννά την έχθρα. Και η έχθρα είναι πηγή πολλών κακών και είναι σίγουρα αντίθετη σε έννοιες όπως η «ειρηνική συμβίωση».

Σε ό,τι δε αφορά το πολιτικό ζήτημα αυτό καθεαυτό, δεν είμαι σε θέση να εκφράσω απολύτως τεκμηριωμένη άποψη. Πιστεύω, ωστόσο, από την εμπειρία μου και μόνο στη Νήσο ότι η κατοχή αποτελεί τουλάχιστον ανωμαλία που θα πρέπει να θεραπευτεί. Και στη θεραπεία αυτή κεντρικό ρόλο πρέπει να έχει η Τουρκία, η οποία και είναι υπεύθυνη για την κατοχή. Δεν υπάρχει καμία αιτιολογία πλέον για την κατάληψη του νησιού από την Τουρκία, καμία απολύτως (ανεξάρτητα δηλαδή από το αν υπήρχε έστω και κατ’ επίφαση κάποια αιτιολογία για την ίδια την εισβολή). Αλλά επειδή η διπλωματία (ιδίως η Τουρκική) δεν έχει πάντα άμεση σχέση ούτε με τη δικαιοσύνη, ούτε με την καθημερινότητα των ανθρώπων αλλά ούτε και με την αποτελεσματικότητα , δεν βλέπω να δίνεται λύση. Ιδίως δε όσο υπάρχουν σκληροπυρηνικοί πολιτικοί που ηγούνται των συνομιλιών αλλά και γενιές ανθρώπων που έχουν πονέσει την κατοχή.



*Η φωτογραφία πιθανώς να προστατεύεται από τη νομοθεσία για την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων (πηγή: εδώ)

Προεκλογικές Ελπίδες - Μετεκλογικές Παγίδες

Όλοι νομίζω είδαμε, ακούσαμε, διαβάσαμε την ανακοίνωση του πρωθυπουργού για τα νέα μέτρα που είναι αναγκαία για να βγει η χώρα από την δύσκολη οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκετε. Ειδικός δεν είμαι για να τα σχολιάσω άρα αυτό το κομμάτι θα το αφήσω για άλλους. Αυτό που εμένα μου φαίνεται οξύμωρο στην όλη υπόθεση είναι πως οι προεκλογικές ελπίδες τόσων ανθρώπων για μια ακόμα φορά κατρακυλήσανε στον γκρεμό στο όνομα της ανάγκης, της μη ύπαρξης άλλης επιλογής, και την εθνικής ενότητας για την αντιμετώπιση της κρίσης. Γιατί αν θυμάμαι καλά προεκλογικά η ΝΔ και ο Καραμανλής μας ενημερώνανε πως θα χρειαστούν σκληρά και επίπονα μέτρα για να βγει η χώρα από την κρίσιμη κατάσταση ενώ το ΠΑΣΟΚ και ο ίδιος π πρωθυπουργός διαβεβαίωναν τον λαό πως «λεφτά υπάρχουν απλά πρέπει να τα διαχειριστούμε σωστά». 3 εκατομμύρια πολίτες τον πίστεψαν αλλά τελικά απ’ ότι φαίνεται τα λεφτά υπήρχαν στις τσέπες τους μιας και ακόμα και ο ίδιος παραδέχτηκε πως τα μέτρα αυτά είναι αντίθετα με τα όσα ο ίδιος υποστήριζε προεκλογικά. Δεν λέω πως δεν είναι αναγκαία ούτε πως κακώς τα πήρε ούτε φυσικά υπονοώ πως ο Καραμανλής ήταν πιο σωστή επιλογή. Αυτό που εμένα με προβληματίζει και με απογοητεύει είναι πως για ακόμα μια φορά προεκλογικά οι πολιτικοί υπόσχονται πράγματα, δημιουργούν ελπίδες & και δίνουν υποσχέσεις που μετεκλογικά αδυνατούν να υλοποιήσουν... Και δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτό. Και η ΝΔ είχε βγει μπροστά με σύνθημα την διαφάνεια και την πάταξη της διαφθοράς και μετεκλογικά μόνο αυτό δεν είδαμε. Και να μην θυμηθώ και την περίφημη απογραφή στο όνομα της οποίας πάρθηκαν τα τότε σκληρά μέτρα γκρεμίζοντας φυσικά για μια ακόμα φορά τις τότε ελπίδες εκατομμυρίων πολιτών. Σε όλη αυτή την κατάσταση φυσικά στα δικά μου μάτια ένας είναι πάντα ο χαμένος. Εσείς τον βλέπετε??????

Ανοησίας συνέχεια

Η αλήθεια είναι ότι το όλο θέμα με την αξιοκρατία στο Δημόσιο παίρνει διαστάσεις γελοιότητας. Δεν αναφέρομαι φυσικά στους ανθρώπους που, ανεξάρτητα όλων των άλλων παραμέτρων, μένουν αυτή τη στιγμή μετέωροι εργασιακά, αλλά στη γενικότερη συζήτηση περί του θέματος που μπορεί να οδηγήσει τον μέσο λογικό άνθρωπο σε παράνοια. Και ειδικότερα,



έπεσε στην αντίληψή μου καταγεγραμμένη άποψη ανθρώπου εκ της νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας ότι δήθεν η αξιοκρατία που προσπαθεί να εισαγάγει στις προσλήψεις το ΠΑΣΟΚ δεν είναι τίποτα άλλο παρά εν τοις πράγμασι εξοβελισμός των "γαλάζιων παιδιών" με μόνο σκοπό την προώθηση των "δικών" τους. Αυτό που ειπώθηκε, λοιπόν, είναι ότι η αναζήτηση τώρα μεταπτυχιακών και διδακτορικών τίτλων σπουδών ως μέσο αξιοκρατικής αξιολόγησης ουσιαστικά πλήττει τα παιδιά της ΝΔ γιατί αυτοί τα πέντε τελευταία χρόνιο εργάζονταν (με σκοπό τη μονιμοποίηση) ενώ τα παιδιά του ΠΑΣΟΚ σπούδαζαν. Ως εκ τούτου, ο νέος τρόπος αξιολόγησης προωθεί αποκλειστικά τα "πράσινα παιδιά"!!

Ειλικρινά, αν αυτό δεν είναι το θέατρο του παραλόγου, αναρωτιέμαι ποιό είναι? Ο εν λόγω εκφραστής της άποψης αυτής, φαίνεται ότι ξεχνάει μεταξύ άλλων ότι:
1) δεν είναι όλος ο κόσμος ή πράσινος ή μπλε (ακόμα και αν στα μάτια του αυτό φαντάζει αποκύημα της αρρωστημένης μου φαντασίας)!
2) δεν είναι δυνατό να μην βλέπει ότι η νεολαία της ΝΔ δεν είχε αφήσει θέση για θέση που να μην είχε καταλάβει (παντελώς αναξιοκρατικά) με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν θέσεις διαθέσιμες για τους υπόλοιπους! Μάλιστα, οι εν λόγω κύριοι και κυρίες καταλάμβαναν περισσότερες της μιας θέσης ... για να συμπληρώσουν το εισόδημά τους!
3) σε κάθε περίπτωση, στο δικό μου μυαλό είναι τουλάχιστον αφύσικο να βλέπει κάποιος ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα με κομματικές παρωπίδες!

Ενόψει των ανωτέρω, φαντάζομαι ότι ενισχύεται η άποψη που θέλει δυναμικά μέτρα ενίσχυσης της αξιοκρατίας προκειμένου να "έρθει κάποτε στα ίσια" του ένα καράβι που έχει πέραν πάσης αμφιβολίας από καιρό "παλαντζάρει"! Και δεν λέω ότι το ΠΑΣΟΚ θα φέρει την αναγέννηση, αλλά να είμαστε δίκαιοι και να παραδεχόμαστε ότι τα εν λόγω μέτρα σε καμία περίπτωση δεν είναι το μέσο για να πληγούν τα (κακόμοιρα) παιδιά της ΝΔ! Προς δε αποφυγή παρεξηγήσεων, το ίδιο ακριβώς θα έλεγα ανεξάρτητα ποιό κόμμα υιοθετούσε τις ως άνω πρακτικές.

Να φύγετε κύριε, να πάτε αλλού!

"Kαταργούνται οριστικά τα προγράμματα stage στο Δημόσιο και τους ΟΤΑ, ενώ δεν πρόκειται να ανανεωθεί καμία σύμβαση, όπως ανακοίνωσε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Θεόδωρος Πάγκαλος, μετά το πέρας της σημερινής διυπουργικής σύσκεψης" (ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΉ, 23-10-2009).
Δεδομένου ότι το θέμα αυτό αποτελεί πηγή πολιτικής αντιπαράθεσης, ας μην ξεχνάμε ότι :
αφενός
* βάσει των σχετικών διατάξεων, προϋπόθεση προκειμένου να λάβει κάποιος μέρος σε πρόγραμμα stage στο Δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα ήταν να μην έχει ξαναλάβει μέρος στο ίδιο ή σε παρόμοιο πρόγραμμα. Ως εκ τούτου, υπήρχε κόλλημα στη συμμετοχή των ίδιων προσώπων σε περισσότερα του ενός προγράμματα, τα οποία άλλωστε ήταν ορισμένου χρόνου και με συγκεκριμένο σκοπό την "κατάρτιση" των νέων.


* οι άνθρωποι που έλαβαν μέρος και παρέμειναν καταχρηστικά στην ίδια υπηρεσία για μεγάλο σχετικά χρονικό διάστημα (μέσω επαναπρόσληψής τους βάσει νεότερου προγράμματος stage - που όπως είπαμε στόχο είχε ως εκ της φυσιογνωμίας του να απορροφήσει άλλους νέους και για μικρό αντίστοιχα διάστημα) δεν χρησιμοποιούνταν παρά σε θέσεις πολύ μικρής σημασίας (πχ. σε μεγάλο ποσοστό στο "Πρωτόκολλο" κτλ). Ουσιαστικά δηλαδή δεν μάθαιναν αλλά και δεν απέδιδαν τα αναμενόμενα.
* Αντίθετα, η παραμονή τους στην Υπηρεσία απέτρεπε τη δημιουργία "νέων" θέσεων εργασίας. Επομένως, οι άνθρωποι αυτοί κάλυπταν θέσεις που κανονικά θα έπρεπε να υπάρχουν και να καλύπτονται ασφαλιστικά, να πληρώνονται κανονικά κτλ.
* Τις θέσεις αυτές θα μπορούσαν ιδανικά να τις έχουν κερδίσει οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα βρίσκονται στις Υπηρεσίες υπό το καθεστώς των stage. Κανένας δεν λέει το αντίθετο. Όμως όλοι αυτοί μπήκαν στα stage χωρίς καμία απολύτως αξιολογική κρίση των δυνατοτήτων τους, παρά ήταν ξεκάθαρα μια "κομματική" εξυπηρέτηση. Αυτό το ξέρουν και το αποδέχτηκαν όλοι ανεξαιρέτως όσοι ήταν και είναι "δέσμιοι" αυτής της κατάστασης.

Αφετέρου
* τα πολιτικά κόμματα της Ελλάδας συνέτειναν (αν όχι δημιούργησαν) αυτή την κατάσταση και ως εκ τούτου οι άνθρωποι αυτοί έχουν δίκαιο να ζητούν κάποιας μορφής αποζημίωση αλλά μόνο για "συντρέχον πταίσμα". Σε καμία περίπτωση δεν είναι οι άνθρωποι αυτοί αδαείς, δεδομένου ότι πολύ καλά γνώριζαν και αποδέχονταν την κατάσταση, άρα την "ομηρία" τους!
* οι άνθρωποι αυτοί, δέχτηκαν να πληρώνονται πενιχρά ποσά και να είναι σε θέσεις που δεν ικανοποιούν κανέναν γιατί πολύ απλά από τη μια πλευρά η ελεύθερη αγορά στη χώρα δεν τους επιτρέπει να δημιουργήσουν κάτι καλύτερο και από την άλλη πλευρά, το Δημόσιο είναι γεμάτο από ανθρώπους που μπαίνουν χωρίς καμία αξιολόγηση - οπότε γιατί όχι και αυτοί? Ίσως γιατί σκέφτονταν ότι το stage θα μπορούσε να γίνει η μονιμοποίηση της εποχής του 1980...
* αν ισχύσει η κατάργηση των θέσεων αυτών (και δεν αναπληρωθεί και αυτό με κάτι αντίστοιχο) θα πλημμυρίσει η αγορά από "νέους" άνεργους, με ό,τι μπορεί αυτό να σημαίνει για μια χώρα με 12,5% του ΑΕΠ χρέος. Βέβαια, θα μπορούσε ίσως να αξιοποιηθεί το δυναμικό αυτό σε πιο αποδοτικές εργασίες, οπότε δεν θα μιλάγαμε για ανεργία αλλά για δυναμική αναδιοργάνωση...
* αλλά η χώρα μας μετά το 1980 ζει και αναπνέει σε ρυθμούς καλοκαιρινής ραστώνης, με το Δημόσιο να τρέφει (για λόγους "κοινωνικής πολιτικής") πολλούς άεργους - οι οποίοι θα μπορούσαν όμως να είναι εξαιρετικά πιο αποδοτικοί και χρήσιμοι, δεδομένου ότι σε καμία περίπτωση δεν κατηγορώ τους ανθρώπους στο Δημόσιο ως κατ' ανάγκη ανίκανους. 'Ομως έχω νομίζω κάθε διακίωμα ως πολίτης αυτής της χώρας να έχω άποψη και να θεωρώ ότι είναι η "νοοτροπία του Δημοσίου", που σαν λεκές απλώνεται και στις νέες γενιές, μεγάλο πρόβλημα για την μελλοντική πορεία της χώρας. Οπότε γιατί να κατηγορήσουμε μόνο τα παιδιά που "στρωγκαλωκάθονται" στα stage γι' αυτό;
* Άλλωστε, αν καταργηθούν τα stage, δεν βλέπω κανένα λόγο να μην καταργηθούν και οι λεγόμενοι "συμβασιούχοι". Αν μιλήσουμε γι' αυτούς, τότε θα έχουμε κάνει ένα σημαντικό βήμα προς καθαρισμό της ("κομματικής") πληγής της χώρας. Οι συμβασιούχοι είναι απλά καλύτερα βύσματα!

Είναι, τελικά, οι άνθρωποι των stage απλά "βύσματα και τεμπέληδες" ή πρέπει το Κράτος ως "συνένοχος" να καλύψει τώρα τα μέλη της συμμορίας του? Σε κάθε περίπτωση, τα συμπεράσματα είναι στον καθένα εξ ημών να τα βγάλει. Ωστόσο, stage, συμβασιούχοι, "νοοτροπία δημοσίου" καταστρέφουν τη χώρα και μαζί τους σας μεταδοτική ασθένεια μολύνονται όλο και περισσότεροι νέοι. Άρα, το μέλλον είναι προς την απευθείας αντιμετώπιση των ζητημάτων αυτών.

Πειραιάς Vs COSCO...Ελληνική "Λεβεντιά" Vs Κινέζικη "Αποικιοκρατία"

Ανεξαρτήτως, τι ψηφίσαμε στις εκλογές είναι περισσότερο από σίγουρο ότι ανάμεσα στο σύνολο των Ελλήνων πολιτών, ελάχιστοι θα είναι αυτοί που θα κρίνουν αρνητικά τις μέχρι στιγμής εξαγγελίες του Γιώργου Παπανδρέου. Μέχρι στιγμής φαίνεται ότι είχε σχεδιάσει πολύ καλά την επομένη των εκλογών. Παρ’όλα αυτά η κρίση στο Λιμάνι του Πειραιά χαλάει αυτή την επικοινωνιακή καταιγίδα, που μέλει να αποδειχθεί και ουσιαστική.

Αν και η «καινούργια» κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου τα είχε σχεδιάσει όλα τόσο καλά, η «παλιά» αντιπολίτευση του ίδιου (προ 4ης Οκτωβρίου) τα είχε πει τόσο λάθος. Η κρίση στο Λιμάνι του Πειραιά δεν είναι τίποτα άλλο από το παρελθόν που χτυπάει την πόρτα στο ΠΑΣΟΚ. Η στείρα και λαϊκίστικη αντιπολίτευση που πολλές φορές συνοδευόταν από τη φράση «Όταν θα γίνουμε κυβέρνηση εμείς θα επανα-διαπραγματευτούμε, θα επανα-κρατικοποίησουμε, κλπ» τώρα δίνει το θάρρος στους εργατοπατέρες να κάνουν οικονομική, αναπτυξιακή και εξωτερική πολιτική. Η παραχώρηση της εκμετάλλευσης ενός προβλήτα του λιμανιού στην κινεζική COSCO, αν και πέρασε στα ψιλά γράμματα, ήταν η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση της προηγούμενης κυβέρνησης. Η αναπτυξιακή πορεία που μπορεί να ξεκινήσει μετατρέποντας τον Πειραιά σε πύλη εισόδου της Ε.Ε. για τα κινεζικά προϊόντα και πύλη εξόδου για τα Ευρωπαϊκά προϊόντα είναι τεράστια. Η συνεργασία σε επίπεδο εξωτερικής πολικής με την Κίνα, την πλέον ανερχόμενη δύναμη στον παγκόσμιο χάρτη, είναι μια μεγάλη ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί. Η ένεση ρευστού στην οικονομία από τους Κινέζους που τόσο το έχουμε ανάγκη είναι μια λάμψη μέσα στο ομιχλώδες τοπίο που έχουν προκαλέσει μια σειρά από από-επενδύσεις στις οποίες προχώρησαν μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες τα τελευταία χρόνια.

Συμπερασματικά, για να μην μακρηγορώ…είναι επιβεβλημένο η κ. Λούκα Κατσέλη να αφήσει την τακτική του «συζητάμε από μηδενική βάση» και την προσέγγιση με τους Λιμενεργάτες. Όσο και αν ακούγεται περίεργο, την συγκεκριμένη στιγμή οι Λιμενεργάτες και οι Έλληνες πολίτες έχουν διαφορετικά συμφέροντα, δεν γίνεται η κυβέρνηση να υπηρετήσει το συμφέρον του 0.001%. Αν πάμε σε συζητήσεις με την COSCO και επανα-δριαπραγμάτευση δύο θα είναι οι χαμένοι, οι Έλληνες πολίτες και η αξιοπιστία της χώρα που δεν ξέρει να σέβεται ούτε συμβάσεις επικυρωμένες από το κοινοβούλιο. Η μεγαλύτερη μάχη του κ. Γεωργίου Παπανδρέου είναι η μάχη με τις θορυβώδεις μειοψηφίες, τις μειοψηφίες που ανέθρεψε η πρώτη 8-ετία ΠΑΣΟΚ και με τις οποίες κανείς δεν μπόρεσε συνεργαστεί.

Πολιτικολογώντας στ' άχυρα ΙΙ - Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία

Ο "Γιώργος" θα βγάλει την Ελλάδα από την κρίση? Αυτό δεν το ξέρω, αν και πολύ φοβάμαι πως αυτό δεν είναι δυνατό να γίνει. Όμως, ανεξάρτητα από το τι πιστεύει ο καθένας για το σύγχρονο κομματικό πολιτισμό της Ελλάδος, είναι αλήθεια ότι σήμερα ο "Γιώργος" προσφέρει την "ελπίδα" στον ελληνικό λαό. Αυτό του έδωσε τη νίκη και αυτό θα τον κρατήσει ακέραιο στον πρωθυπουργικό θώκο!



Ο "Γιώργος" (το "Γιωργάκης" δεν είναι σωστό για τον Πρωθυπουργό της Χώρας) θα τα καταφέρει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων; Οι σύμβουλοί του θα είναι ικανοί να τον στηρίξουν και μαζί με αυτόν να φέρουν την πολιτική αλλαγή που ο "Γιώργος" υπόσχεται; Αν το καταφέρουν, θα είμαστε όλοι δίπλα τους. Προς το παρόν, ωστόσο, η ασχήμια της ελληνικής κομματικής σκηνής μολύνει την πολιτική ζωή, αλλά η πρόσκαιρη αισιοδοξία ελπίζω να μην μολυνθεί από την (μελλοντικώς να αποδεικχθεί) ίδια και απαράλλακτη στάση ενός κόμματος που κατά το παρελθόν (και χωρίς καμία αμφιβολία) κατάφερε να διαλύσει τα πάντα στην Ελλάδα με γνώμονα μόνο το κομματικό συμφέρον.

Και προκύπτει η απλή απορία: μέχρι σήμερα, αν ήθελες να αναδειχθείς φρόντιζες να μπεις σε ένα από τα μεγάλα κόμματα. Αυτό θα αλλάξει?
Γιατί κατά τη γνώμη μου, αν γίνει μια τέτοια αλλαγή, θα σημαίνει ότι πλησιάζουμε τα πρότυπα ενός σύγχρονου κράτους, αληθινά δημοκρατικού, όπου η αξιοπιστία, η αξιοπρέπεια και η αντικειμενική αξιολόγηση θα αναδειχθούν σε βασικά χαρακτηριστικά!

Πολύ φοβάμαι ότι μόνος μου τα λέω, μόνος μου τ' ακούω όμως...

Στο στόχαστρο της Δικαιοσύνης μπαίνει η ανωνυμία των blogs

Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για την ανωνυμία στα blogs. Μολονότι είναι αλήθεια ότι μέσω των blogs βρίσκουν δίοδο και διάφοροι λασπολόγοι, ή ακόμα χειρότερα, και ορισμένοι που έχουν αντικαταστήσει την "κουκούλα" άλλων εποχών με την ανωνυμία και την όποια ασφάλεια εξ αυτής της άποψης τους προσφέρεται μέσω των blogs, τα πλεονεκτήματα της ρύθμισης ως έχει αυτή σήμερα είναι καταφανή και τούτο αποτελεί κέρδος μιας δημοκρατικής κοινωνίας με ωριμότητα. Εν πάσει περιπτώσει,


θέτω το ζήτημα στην κρίση σας και ενημερωτικά παραθέτω κατωτέρω τη σημερινή ανάρτηση του www.in.gr που έδωσε αφορμή στον εν λόγω προβληματισμό μου:

Μπαράζ διώξεων
Στο στόχαστρο της Δικαιοσύνης μπαίνει η ανωνυμία των blogs

Associated Press

Αθήνα




Μετά την ανωνυμία των κινητών τηλεφώνων μπαίνει στο στόχαστρο της Δικαιοσύνης και η ανωνυμία των blogs.


Σύμφωνα με «Τα Νέα», η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών προχώρησε σε νέα δίωξη που στρέφεται εις βάρος τεσσάρων εταιρειών τηλεφωνίας, οι νόμιμοι εκπρόσωποι των οποίων αρνήθηκαν να σπάσουν το απόρρητο των επικοινωνιών και να αποκαλύψουν τα στοιχεία κατόχων παροχών που θεωρούνται ύποπτοι για την τέλεση αξιόποινων πράξεων.


Σύμφωνα με την εφημερίδα, πρόκειται για τις εταιρείες OTE, Forthnet, HOL και Tellas, οι υπεύθυνοι των οποίων κατηγορούνται για υπόθαλψη εγκληματία και απείθεια.


Σύμφωνα με δικαστικές πηγές, ερευνάται το ενδεχόμενο αν θα πρέπει ή όχι η ποινική δίωξη να επεκταθεί και προς την πλευρά της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) για ηθική αυτουργία στα προαναφερόμενα αδικήματα.

Με βάση καταγγελίες που έφτασαν στη Δικαιοσύνη, ζητήθηκε από τις εταιρείες να δώσουν στοιχεία για την ταυτοποίηση των δραστών που κρύβονται πίσω από το απόρρητο των ηλεκτρονικών επικοινωνιών.


Οι διωκτικές και δικαστικές αρχές για να εντοπίσουν τα ηλεκτρονικά ίχνη των καταγγελλόμενων εγκληματικών πράξεων επικαλούνται την τελευταία γνωμοδότηση του απελθόντος εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γιώργου Σανιδά, ο οποίος άναψε το πράσινο φως στις διωκτικές αρχές, ώστε να υποχρεώνουν τους παρόχους υπηρεσιών επικοινωνίας να αποκαλύπτουν τα στοιχεία των υπευθύνων των blogs σε περίπτωση τέλεσης αδικήματος.



Η πρώτη αντίδραση κατά της εισαγγελικής γνωμοδότησης ήρθε από την ΑΔΑΕ, η οποία διατύπωσε εγγράφως τη διαφωνία της για την άρση του απορρήτου σε περίπτωση τέλεσης αδικημάτων πλημμεληματικού χαρακτήρα, χωρίς μάλιστα να έχει προηγηθεί η έκδοση βουλεύματος από τα αρμόδια δικαστικά συμβούλια.

Οι εταιρείες από την πλευρά τους επικαλούμενες τον νόμο και θεωρώντας ότι η επίμαχη γνωμοδότηση δεν παράγει δίκαιο και δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα, αρνούνται να αποκαλύπτουν αυτά τα στοιχεία.

Κατατέθηκε το νομοσχέδιο για την αναβάθμιση της Επιτροπής Ανταγωνισμού

Το νομοσχέδιο στοχεύει να αναβαθμίσει περισσότερο το σημερινό ρόλο της Επιτροπής Ανταγωνισμού, έτσι ώστε να υπάρξει ακόμα μεγαλύτερη προστασία των καταναλωτών, να καταπολεμηθεί η ακρίβεια, και να δημιουργηθούν συνθήκες υγιούς επιχειρηματικότητας. Με το νομοσχέδιο επιχειρείται:

Να ενισχυθεί ο θεσμικός ρόλος και η ανεξαρτησία της Επιτροπής Ανταγωνισμού.
Να λειτουργήσει αποτελεσματικότερα και ταχύτερα η Επιτροπή, ώστε να ασχολείται ακόμα πιο ουσιαστικά με τις αρμοδιότητές της. Έτσι, θα απεμπλακεί από γραφειοκρατικές διαδικασίες και θα μπορεί να εστιάσει τη δράση της στην εφαρμογή του νόμου.
Να στελεχωθεί αξιοκρατικά και να κατοχυρωθεί περισσότερο η διαφάνεια στη λειτουργία της Επιτροπής.
Να ενισχυθούν οι ελεγκτικές διαδικασίες. Όλα δε τα παραπάνω με βάση τις εξελίξεις στο Κοινοτικό Δίκαιο και την εμπειρία από τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και Εθνικών Επιτροπών Ανταγωνισμού σε άλλα κράτη μέλη της Ε.Ε.
Συγκεκριμένα, σε σχέση με την ενίσχυση του θεσμικού ρόλου και της ανεξαρτησίας της Επιτροπής Ανταγωνισμού:




Ενισχύεται περισσότερο η κανονιστική αρμοδιότητα της Επιτροπής Ανταγωνισμού, καθώς καταργείται η πρόβλεψη για έκδοση Υπουργικής Απόφασης που να ενεργοποιεί τις κανονιστικές αποφάσεις της Επιτροπής και οι εν λόγω αποφάσεις ισχύουν αυτοδικαίως από την έκδοσή τους.
Η Επιτροπή μπορεί να λαμβάνει προσωρινά μέτρα σε περίπτωση που δεν έχει ακολουθηθεί η διαδικασία που προβλέπεται από το νόμο για τη γνωστοποίηση συγκεντρώσεων και μέχρι την έκδοση οριστικής απόφασης από αυτήν. Έτσι, έχει τη δυνατότητα να αποκαταστήσει ταχύτερα ή να διατηρήσει συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού, αποφεύγοντας τυχόν στρεβλώσεις στην αγορά.
Ο Γενικός Διευθυντής της Επιτροπής θα ορίζεται από την Ολομέλεια της Επιτροπής και όχι από τον Υπουργό Ανάπτυξης.
Τα μέλη και τα στελέχη της Επιτροπής Ανταγωνισμού θα έχουν νομική προστασία, κατά τα πρότυπα της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, της Υπηρεσίας Εποπτείας Αγοράς και της ΥΠΕΕ (πρώην ΣΔΟΕ).
Σε σχέση με την ευέλικτη δομή για ταχύτερη και αποτελεσματικότερη λειτουργία της Επιτροπής Ανταγωνισμού:

Αλλάζει η δομή της Επιτροπής Ανταγωνισμού, έτσι ώστε να είναι πιο ευέλικτη και να μπορεί να εξετάζει ταχύτερα και αποτελεσματικότερα τις υποθέσεις. Έτσι, ο αριθμός των μελών της περιορίζεται από 11 τακτικά και 11 αναπληρωματικά, σε 9 τακτικά και 5 αναπληρωματικά. Δηλαδή από 22, ο αριθμός των μελών μειώνεται σε 14. Ο Πρόεδρος και τέσσερα τακτικά μέλη, που ονομάζονται Εισηγητές, θα είναι πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης. Αξίζει να σημειωθεί ότι σήμερα κανένα μέλος της Επιτροπής πέραν του Προέδρου δεν είναι πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης.
Κάθε Εισηγητής της Επιτροπής επιλαμβάνεται αμέσως μιας υπόθεσης επικουρούμενος από στελέχη της Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού. Χειρίζεται λοιπόν, την υπόθεση άμεσα και κάνει ο ίδιος και την εισήγηση, σε στενή συνεργασία με τα στελέχη της Γενικής Διεύθυνσης. Ακολουθείται δηλαδή το μοντέλο του Συμβουλίου της Επικρατείας. Έτσι, οι υποθέσεις εξετάζονται πιο γρήγορα, αφού δεν χρειάζεται να ολοκληρωθούν πρώτα οι εργασίες της ΓΔ Ανταγωνισμού και μετά να ανατεθεί η υπόθεση σε κάποιο μέλος της Ολομέλειας.
Επίσης, η Επιτροπή θα μπορεί να συνεδριάζει και να εξετάζει τις υποθέσεις σε 3μελή τμήματα, για μεγαλύτερη ταχύτητα. Ωστόσο, η Ολομέλεια θα συνεχίζει να εξετάζει τις υποθέσεις μείζονος σημασίας, καθώς και θέματα άσκησης κανονιστικής αρμοδιότητας της Επιτροπής.
Τέλος, η Επιτροπή θα μπορεί να εξετάζει τις υποθέσεις κατά προτεραιότητα, με βάση διάφορα κριτήρια που ορίζει η ίδια με τον κανονισμό λειτουργίας της, έτσι ώστε να προτάσσονται οι υποθέσεις μείζονος σημασίας ή άλλες υποθέσεις που η ίδια η Επιτροπή κρίνει ότι πρέπει να προταθούν, γιατί απαιτείται μια άμεση απάντηση.
Σε σχέση με την αξιοκρατική στελέχωση της Επιτροπής, την αναδιάρθρωσή της και τη διαφάνεια:

Για τον ορισμό κάποιου ως μέλος της Επιτροπής δεν θα αρκεί η κατοχή κάποιας τυπικής ιδιότητας (π.χ. να είναι μέλος ΔΕΠ), αλλά θα συνεκτιμάται παράλληλα η κατάρτιση και εμπειρία σε νομικά και οικονομικά θέματα που αφορούν στον ανταγωνισμό.
Επίσης, δεν θα υπάρχει πια εκπροσώπηση των εμπορικών φορέων (ΣΕΒ, ΕΣΕΕ, ΓΣΕΒΕΕ) στην Επιτροπή Ανταγωνισμού, ώστε τα μέλη της Επιτροπής να μην έρχονται σε δύσκολη θέση καλούμενα να ψηφίζουν για υποθέσεις που αφορούν κλάδους που εκπροσωπούν.
Η θητεία των μελών παραμένει τριετής με δυνατότητα μόνο μιας ανανέωσης.
Γίνεται ρητή πρόβλεψη για τα ασυμβίβαστα των μελών της Επιτροπής Ανταγωνισμού, ώστε να μην υπάρχει ζήτημα μεροληψίας ή άλλης επιρροής στην άσκηση των καθηκόντων τους.
Θεσμοθετείται Κώδικας Δεοντολογίας για τα μέλη και τα στελέχη της Επιτροπής Ανταγωνισμού.
Δημιουργείται Γραφείο Εσωτερικού Ελέγχου στην Επιτροπή Ανταγωνισμού, κάτι που αποτελεί αίτημα της ίδιας της Επιτροπής, με στόχο τη συστημική παρακολούθηση και βελτίωση της λειτουργίας και της απόδοσης της.
Για τον ορισμό του Προέδρου και των Εισηγητών της Επιτροπής Ανταγωνισμού απαιτείται η γνώμη της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, στα πρότυπα άλλων Ανεξάρτητων Αρχών, όπως της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων και της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας.
Σε σχέση με τις νέες διαδικασίες ελέγχου:

Διατηρείται η υποχρέωση γνωστοποίησης των επιχειρήσεων, με σκοπό να είναι δυνατή η χαρτογράφηση της αγοράς από την Επιτροπή Ανταγωνισμού. Ταυτόχρονα όμως, επειδή λαμβάνονται υπόψη οι εξελίξεις στο Κοινοτικό Δίκαιο η γνωστοποίηση περιορίζεται στα εντελώς απαραίτητα στοιχεία για την χαρτογράφηση.
Ενισχύονται οι εξουσίες ελέγχου από την Επιτροπή Ανταγωνισμού ως προς τις δυνατότητες εύρεσης αποδεικτικών στοιχείων για την μελέτη των υποθέσεων που ερευνά.
Εισάγεται για πρώτη φορά ποινή φυλάκισης τουλάχιστον έξι μηνών για όσους παραβιάζουν το νόμο περί ανταγωνισμού, ενώ πενταπλασιάζεται η επιβαλλόμενη χρηματική ποινή για τις ίδιες παραβάσεις. Έτσι, από το ποσό των 3.000 έως 30.000 ευρώ που είναι σήμερα, διαμορφώνονται πλέον σε ποσά από 15.000 έως 150.000 ευρώ.
Επίσης, διπλασιάζεται η ποινή φυλάκισης για παρακώλυση του ελέγχου από τα αρμόδια όργανα, για άρνηση παροχής πληροφοριών ή για παροχή ψευδών πληροφοριών στην Επιτροπή Ανταγωνισμού, από τουλάχιστον τρεις μήνες σε τουλάχιστον έξι μήνες, ενώ αυξάνεται και η χρηματική ποινή από 5.000 έως 15.000 ευρώ που είναι σήμερα, σε ποσά από 10.000 έως και 50.000 ευρώ.
Το κείμενο του νομοσχεδίου είχε δοθεί σε δημόσια διαβούλευση στις 31 Μαρτίου 2009. Η ψήφισή του αναμένεται τις επόμενες εβδομάδες από τη Βουλή.

Αποχή - Πολιτική Στάση ή Καλοπέραση?

Ακούω τελευταία σε διάφορες συζητήσεις στα ΜΜΕ αλλά και σε προσωπικές με φίλους και γνωστούς την άποψη πως η αποχή είναι πολιτική στάση και πως η τεράστια αποχή στις ευρωεκλογές στην Ελλάδα και στην ευρωπαϊκή ένωση πέρασε κάποιο μήνυμα στα κόμματα τα οποία ταρακουνηθήκανε. Εγώ διαφωνώ κάθετα με αυτήν την άποψη για τους εξής συγκεκριμένους λόγους

Το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι είναι ένα από τα βασικά και θεμελιώδη δικαιώματα της δημοκρατίας μιας και δίνει το δικαίωμα σε κάθε πολίτη να εκλέγει ελεύθερα τους ανθρώπους που θα τον αντιπροσωπεύουν ή και να εκλεγεί ο ίδιος αν το επιθυμεί. Είναι ένα πολύ σημαντικό δικαίωμα που γενιές ολόκληρες πάλεψαν για να μπορούμε εμείς σήμερα να το θεωρούμε δεδομένο. Χωρίς αυτό είτε θα αποφάσιζε η ίδια η εξουσία για την διαδοχή της είτε θα την παίρνανε στα χέρια τους όποιοι θέλανε με την βία. Με την αποχή λοιπόν δεν στέλνουμε απλά το μήνυμα πως έχουμε σιχαθεί το πολιτικό σκηνικό και πως τα κόμματα δεν μας εκφράζουν πια αλλά παράλληλα γυρνάμε την πλάτη μας σε ένα τόσο σημαντικό δημοκρατικό μας δικαίωμα λέγοντας στην ουσία πως δεν μας ενδιαφέρει ποιος και με ποίον τρόπο θα ανέβει στην εξουσία και θα καθορίσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα ζούμε.

Εδώ κάπου γεννιέται το ερώτημα και τι κάνω αν δεν με εκφράζει καμία από τις υπάρχοντες πολιτικές δυνάμεις? Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος ύπαρξης του λευκού ψηφοδελτίου που κατά την άποψη μου αντίθετα με την αποχή είναι πολιτική άποψη και στάση. Αν και την θεωρώ κάπως “ακραία” σαν στάση μιας και βρίσκω δύσκολο να μην σε εκφράζει κανέναν κόμμα έστω και στο ελάχιστο (και δεν μιλάω μόνο για τα 5-6 “μεγάλα” κόμματα), το λευκό για μένα είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί κανείς να εκφράσει την απέχθειά του αυτή προς άπαντα τα κόμματα και τους πολιτικούς μη απαξιώνοντας όμως παράλληλα τα δημοκρατικά του δικαιώματα. Τώρα το ότι ο εκλογικός νόμος έτσι όπως είναι στην ουσία εξισορροπεί το λευκό με την αποχή είναι μια μεγάλη συζήτηση που δεν είναι της παρούσης.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας λοιπόν. Αποχή της παραλίας, του Φραπέ, της διασκέδασης και της καλοπέρασης δεν μπορεί να θεωρηθεί σοβαρή πολιτική άποψη. Γιατί ένα μεγάλο μέρος αυτής της αποχής ήτανε τέτοιο. Πόσοι δεν προτίμησαν το τριημεράκι τις παραλίες την θάλασσα και την καλοπέραση από την κάλπη? Φυσικά δεν τους κρίνω σε καμία περίπτωση, ούτε έχω κάποια τέτοια διάθεση. Απλά δεν μπορώ να ακούω παντού πως αυτό είναι πολιτική άποψη και στάση. Όπιο και να ήταν το μήνυμα που εστάλη εστάλη λάθος για μένα.

Είναι καιρός να αρχίσουμε να το βλέπουμε το θέμα σοβαρά γιατί είναι σοβαρό. Το να μπορούμε να εκλέγουμε ποιος θα μας εκπροσωπεί στην εξουσία δεν είναι κάτι στο οποίο θέλουμε να γυρίσουμε την πλάτη μας. Αν θέλουμε να την γυρίσουμε σε αυτούς που μας εκπροσωπούν γιατί δεν το κάνουν πια ας βρούμε άλλες λύσεις. Ακούω στις ειδήσεις φράσεις όπως “η αποχή προήλθε από τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας ή του ΠΑΣΟΚ” και τρελαίνομαι. Δεν υπάρχουν μονόδρομοι τύπου ή το κόμμα μου ή αποχή. Αυτές οι λογικές πρέπει να μείνουν στο παρελθόν. Τα κόμματα δεν είναι ποδοσφαιρικές ομάδες να τις υποστηρίζουμε στις χαρές και στις λύπες. Αν σταματήσουν να μας εκφράζουν οι απόψεις τους ή αν οι πράξεις τους διαφέρουν τελικά από τις απόψεις τους θα τους γυρίσουμε την πλάτη και θα στραφούμε σε άλλες μέχρι να καταφέρουν να μας ξανά εκφράσουν αν και εφόσον το κάνουν.

Για όλους αυτούς τους λόγους εγώ λέω όχι στην αποχή και δεν την θεωρώ σε καμιά περίπτωση πολιτική στάση. Λύσεις υπάρχουν αρκεί να τις επιλέξουμε.

Ομιλία του κ. Γιώργου Παπανδρέου στο London School of Economics - LSE

Μεταφέρω αυτούσιο το άρθρο που έγραψε στο blog του ένας καλός φίλος, που ήταν παρόν στην ομιλία του Γεώργιου Α. Παπανδρέου στο LSE και σχετίζεται με κάποιες από τις αναφορές που έκανε στην ομιλία του ο Γ. Παπανδρέου.

(to blog στο οποίο αναφέρομαι είναι το: http://s-politis.blogspot.com/ )


Το βράδυ της 27ης Απριλίου το London School of Economics (LSE) φιλοξένησε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και πιθανό επόμενο πρωθυπουργό της χώρας, Γεώργιο Παπανδρέου. Το μικρό αμφιθεατρικό Old Theatre ασφικτυούσε από κόσμο, στην πλειοψηφία του νέοι σπουδαστές του συγκεκριμένου κι άλλων πανεπιστημίων του Λονδίνου. Στην σύντομη ομιλία του αλλά και στις ερωταπαντήσεις που ακολούθησαν, ο κ. Παπανδρέου προσπάθησε να αναπτύξει το όραμα του για την διακυβέρνηση της χώρας. Εκείνο όμως που τράβηξε ιδιαιτέρως την προσοχή του γράφοντος καθώς και πολλών άλλων ακροατών, ήταν μία σύγκριση που έκανε κατά την αναφορά του στις κοσμογονικές αλλαγές που λαμβάνουν χώρα σε παγκόσμιο επίπεδο. Στο συγκεκριμένο σημείο ο κ. Παπανδρέου, αναφέρθηκε στο ότι καλούμαστε να ζήσουμε ως παγκόσμια κοινωνία με βάση τις γιγάντιες συνέπειες που έχει η πτώση των δύο τειχών –του τείχους του Βερολίνου (Berlin Wall) το 1989 και του αμερικάνικου χρηματιστηρίου της Γουόλ Στρητ (Wall=τείχος), παρομοιάζοντας και φέρνοντας στην ίδια μοίρα την πτώση του τείχους του Βερολίνου με την κατάρρευση της αμερικάνικης χρηματαγοράς.

Ας συλλογιστούμε όμως για λίγο όρισμενα πασίγνωστα στοιχεία και γεγονότα. Το τείχος του Βερολίνου κατασκευάστηκε το 1961 ως ένα πρακτικό αλλά και συμβολιοκό σύνορο των δύο αντιμαχόμενων πόλων. Η υφήλιος ζούσε στο ζενίθ του Ψυχρού Πολέμου και η πλειοψηφία των κρατών παγκοσμίως είχε ταχθεί με ένα από τα δύο στρατόπεδα. Η χώρα που ζούσε το μεγαλύτερο δράμα ήταν αναμφίβολα η Γερμανία, διαιρεμένη στα δύο, με την σημερινή της πρωτεύουσα, το Βερολίνο, να χωρίζεται κυριολεκτικά σε Ανατολικό και Δυτικό από το τείχος.

Το τείχος του Βερολίνου πέρα από ένα σύνορο, λειτούργησε και λειτουργεί ακόμα, κυρίως συμβολικά. Για την πρωτεύουσα της Γερμανίας, όπου ορισμένα τμήματα του διασώζονται ακόμα, αποτελεί ένα φρικτό ενθύμιο της επιβληθήσας διαίρεσης της χώρας, των δινών που υπέφεραν δεκαετίες ολόκληρες οι κάτοικοι της ανατολικής πλευράς, αλλά και των φρικτών θανάτων που βρήκαν πολλοί κατά την προσπάθειά τους να περάσουν στην άλλη πλευρά –μακριά από την καταδυνάστευση του κομμουνιστικού καθεστώτος. Παράλληλα όμως, το τείχος αυτό αποτελεί και παγκόσμιο σύμβολο του διχασμού που επέφερε ο Ψυχρός Πόλεμος καθώς και των δινών που υπέστησαν αναριθμητοί άνθρωποι που είχαν την ατυχία να γεννηθούν ανατολικά του σιδηρούν παραπετάσματος. Έχει αναχθεί σε σύμβολο μνήμης των εκατομμυρίων θυμάτων των τερατόμορφων ηγετών των κομμουνιστικών καθεστώτων, των διαφόρων Στάλιν, Χόνεκερ και Γιαρουζέτσκι –μόνο στην καταγωγή τους διέφεραν άλλωστε.

Με βάση τον παραλληλισμό του κ. Παπανδρέου, το δεύτερο τείχος το οποίο κατέπεσε 20 χρόνια μέτα από αυτό του Βερολίνου, είναι η Γουόλ Στρητ (Wall Street). Το τελευταία πανταχόθεν βαλλόμενο χρηματηστήριο της Νέας Υόρκης, αποτελεί για πολλόυς παγκόσμιο συμβολό του καπιταλιστικού συστήματος που στάθηκε στον αντάποδα του κομμουνισμού και κυριαρχεί στον δυτικό κόσμο ασπαζόμενο τις πρακτικές των ελεύθερων αγορών. Εδώ κι ενάμισι περίπου χρόνο οι δυτικές κυρίως κοινωνίες ειναί βυθισμενές σε μία ιδιαίτερα έντονη ύφεση, τα αίτια της οποίας –αν και χωρά πολύ συζήτηση- αναζητούνται στον τρόπο λειτουργείας του χρηματοπιστωτικού συστήματος των ΗΠΑ. Αναντίρρητο είναι πάντως το γεγονός ότι, κυρίως στο σύστημα της συγκεκριμένης χώρας καθώς και της Βρετανίας, είχαν δημιουργηθεί υπερβολές. Χάθηκε το μέτρο, αναπτύχθηκε αισχροκέρδια, θεοποιήθηκε η απληστία. Αυτό όμως σε καμία περιπτωση δεν μπορεί να δικαιολογήσει την λήθη, όσο κι αν δεχτούμε ότι σε τέτοιες έποχες το να πλεονάζουν καμιά φόρα οι ακραίες φωνές ίσως αποτελεί νόμο. Δεν πρέπει λοιπόν να λησμονείται το γεγονός ότι εξ’αιτίας του συγκεκριμένου μοντέλου, γνώρισαν τα κράτη του δυτικού κόσμου την πρωτοφανή αλματώδη ανάπτυξη των τελευταίων 30 χρόνων και ταυτόχρονα σε αυτό το σύστημα στηρίχθηκε η επιτυχής έξοδος των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης από το τέλμα στο οποίο είχαν περιέλθει επί κομμουνισού κι η ραγδαία ανάπτυξη της Κίνας (καπιταλιστικό σύστημα με «σοσιαλλίζον» περίβλημα). Τα παραδείγματα είναι αναρίθμητα.

Η παρούσα κρίση έχει οδηγήσει, όπως είναι λογικό, τις κυβερνήσεις των διαφόρων χωρών σε βαθύ συλλογισμό για την εύρεση των κατάλληλων εκείνων μέτρων τα οποία θα οδηγήσουν στην έξοδο από την ύφεση και που κυρίως θα αποτρέψουν ή θα ελαχιστοποιήσουν την πιθανότητα επανεμφάνησης των αιτίων που οδήγησαν σε αυτήν. Παρά την όλη κατάσταση όμως, η οποιαδήποτε σύγκριση της πτώσης του τείχους του Βερολίνου με την κατάρρευση των διεθνών χρηματαγορών, μόνο σε δύο διακριτούς παράγοντες μπορεί να αποδωθεί. Πρόκειται είτε για την χαιρέκακη αντίδραση ρεβανσιστή παλαιοκομμουνιστή, είτε για την ψηφοθηρικής στόχευσης ανάλυση καιροσκόπου λαικιστή. Εφ’όσον αποδεχθούμε ότι για τον κ. Παπανδρέου η πρώτη περίπτωση αποτελεί μη ρεαλιστικό σενάριο, δεν μένει παρά να καταφύγουμε στην δεύτερη ερμηνεία του -διακομματικού κι αθάνατου στην χώρα μας- λαικισμού. Επειδή όμως κι ο τελευταίος έχει τα όρια του, ας ελπίσουμε ότι το συγκεκριμένο συμβάν αποτελεί μία απλά ατυχέστατη παρομοίωση με την οποία θέλησε να διανθήσει τον λόγο του κι όχι μία ακόμα ένδειξη παλαιοκομματικής μετάλλαξης «σύγχρονου» πολιτικού. Άλλωστε η ελπίδα έχει το προνόμιο να πεθαίνει πάντα τελευταία...

Το Ανέκδοτο Με Το Άρθρο 86 Το Ξέρετε;

Το καλύτερο ίσως ανέκδοτο των τελευταίων ημερών δεν είναι άλλο από την ξαφνική επίκληση από διαφόρους πολιτικούς, με προεξάρχοντα τον υπουργό Δικαιοσύνης κ. Δένδια, της αναγκαιότητας αλλαγής του άρθρου 86 του Συντάγματος. Αφορμή φυσικά στάθηκαν οι εξελίξεις στην υπόθεση Παυλίδη και ιδιαιτέρως τα όσα έλαβαν χώρα στην Βουλή την Δευτέρα το βράδυ, ένα θέμα στο οποίο αναφερθήκαμε και εχθές.

Αυτό όμως που είναι πραγματικά απορίας άξιο είναι γιατί οι καθόλα ορθές αυτές απόψεις δεν εξεφράσθησαν όταν έπρεπε. Πέρυσι τέτοια εποχή στην Βουλή είχαμε την κορύφωση της διαδικασίας αναθεώρησης του Συντάγματος. Δεν ήταν αυτή λοιπόν η ιδανικότερη ίσως στιγμή για τον κ. Δένδια καθώς και άλλους συναδέλφους τους να διατυπώσουν τις απόψεις του για το πάντοτε επίκαιρο ζήτημα της ευθύνης των υπουργών και να πρωτοστατήσουν σε μία δημόσια διαβούλευση με στόχο την αλλαγής του υφισταμένου πλαισίου όπως αυτό καθορίζεται από το συνταγματικό άρθρο 86.

Αντ' αυτού, όπως φάνηκε, προτίμησαν να σιωπήσουν, αφήνοντας το άρθρο 86 έξω από την αναθεωρητική διαδικασία. Το Σύνταγμα όμως τροποποιήθηκε και τώρα επόμενη ευκαιρία για βελτιώσεις στο συγκεκριμένο άρθρο δεν πρόκειται να υπάρξει μέχρι το 2015. Με αυτά δεδομένα λοιπόν τι νόημα έχει το όψιμο αυτό ενδιαφέρον, το οποίο μάλλον αλγεινή εντύπωση δημιουργεί στα μάτια του κάθε σκεπτόμενου Έλληνα πολίτη;

Ας μην ξεχνάμε όμως ότι πέραν από το άρθρο 86 του Συντάγματος, υπάρχει και ο νόμος περί ευθύνης υπουργών του 2003 καθώς και ο κανονισμός της Βουλής όπου ρυθμίζει τις συνθήκες διεξαγωγής των κοινοβουλευτικών ψηφοφοριών, και οι διατάξεις των οποίων μπορούν να τροποποιηθούν ανά πάσα στιγμή, εφόσον φυσικά υπάρχει και η σχετική βούληση από πλευράς κυβερνώντων._

Μην Καταψηφίζετε Ίνα Μην Καταψηφισθείτε

Την Δευτέρα το βράδυ έλαβε χώρα στην Βουλή η ψηφοφορία επί του αιτήματος του ΠαΣοΚ για την σύσταση προανακριτικής επιτροπής αναφορικά με την περιβόητη πλέον υπόθεση Παυλίδη. Για την συγκεκριμένη υπόθεση πολύ μελάνι έχει χυθεί τον τελευταίο καιρό και πολύ περισσότερο αναμένετε να χυθεί τις επόμενες εβδομάδες καθώς εξαιτίας της η κυβέρνηση κινδυνεύει μέχρι και με απώλεια της δεδηλωμένης. Στην παρούσα φάση πάντως επιτρέψετέ μου να σταθώ σε μία λεπτομέρεια της εχθεσινής ψηφοφορίας, η οποία εμένα τουλάχιστον με προβλημάτισε αρκετά.

Από τους 294 παρόντες βουλευτές, εξαιρουμένου φυσικά του κ. Παυλίδη ο οποίος δεν συμμετείχε στην κατά τον κανονισμό μυστική ψηφοφορία, μόλις 215 ψήφισαν υπέρ. Και λέω μόλις, διότι δεδομένης της στήριξης της προτάσεως από όλες τις παρατάξεις, της "δέσμευσης" του πρωθυπουργού για διαλεύκανση της υπόθεσης, αλλά και της προτροπής του ιδίου του κ. Παυλίδη για υπερψήφιση της προτάσεως, ειλικρινά προκαλεί κατάπληξη το γεγονός ότι ευρέθησαν 79 βουλευτές, οι οποίοι προτίμησαν να μην την υπερψηφίσουν.

Εξήγηση φυσικά για την στάση των εν λόγω βουλευτών υπάρχει, και δεν είναι άλλη από την στρεβλή λογική του: "Μην καταψηφίζεται ίνα μην καταψηφισθείτε." Μία πρακτική, η οποία δυστυχώς κυριαρχεί σε όλες τις σχετικές ψηφοφορίες, όπου και όποτε τίθεται θέμα συστάσεως προανακριτικής επιτροπής ή άρσεως βουλευτικής ασυλίας και στις οποίες οι βουλευτές είθισται να ψηφίζουν "κατά συνείδηση." Εδώ όμως τίθεται ένα σοβαρό ζήτημα. Εφόσον υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός μελών του Ελληνικού Κοινοβουλίου, οι οποίοι λειτουργούν με καθαρά συντεχνιακές λογικές, δεν νομίζετε ότι ήρθε επιτέλους η στιγμή και εμείς ως εκλογείς να απαιτήσουμε αλλαγή, εάν όχι του νόμου περί ευθύνης υπουργών τουλάχιστον του κανονισμού της Βουλής, ώστε η συγκεκριμένες ψηφοφορίες να διεξάγονται ονομαστικά; Να έχουμε κατά αυτόν τον τρόπο και εμείς καλύτερη εικόνα της συνειδήσεως του κάθε βουλευτή!