BUFFER ZONE

Με αφορμή την εκλογή του κ. Έρογλου στα Κατεχόμενα, γεγονός που αποτελεί μάλλον αρνητική εξέλιξη στην πορεία προς επίτευξη μιας βιώσιμης λύσης στο Κυπριακό πρόβλημα (καθώς είναι δεδομένες οι ομολογουμένως ακραίες απόψεις του εν λόγω πολιτικού), θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις αλλά και εμπειρίες μου από ένα πρόσφατο ταξίδι μου στην Κύπρο και ειδικότερα στη Λευκωσία.



Θεωρητικά όλοι καταλαβαίνουμε ότι είναι απίστευτο να ζεις σε μια πόλη όπως η Λευκωσία. Είναι, δηλαδή, πολύ δύσκολο να πιστέψεις ότι η πόλη σου είναι διχοτομημένη και ότι σε απόσταση αναπνοής τα εδάφη βρίσκονται υπό αλλότρια κατοχή.

Ωστόσο, η εμπειρία που αποκτά κανείς όταν ξεναγείται ιδίως την παλιά πόλη είναι κάτι που ξεπερνά το λογικώς αναμενόμενο. Παντού βλέπεις σπίτια εγκαταλελειμμένα, περιουσίες που νομίζεις ότι θα καταρρεύσουν και ανθρώπους που ζουν σε άθλιες συνθήκες. Όλα αυτά στην παλιά πόλη, στην πλευρά που ανήκει στην Κυπριακή Δημοκρατία. Γιατί στα Κατεχόμενα αυτό ισχύει στη νιοστή αλλά είναι κάτι που περιμένεις ότι θα συμβαίνει.

Παράλληλα, υπάρχει πάντα ο φόβος. Και πώς να εξαλειφθεί όταν απέναντι σου απλώνεται μεγαλοπρεπώς η σημαία του ψευδοκράτους! Έστω και αν οι Κύπριοι έχουν φτιάξει μια καινούργια, σύγχρονη πόλη (που εκτείνεται πέρα από την παλιά πόλη) και έχουν έτσι την ψευδαίσθηση ότι ζουν όπως κάθε άλλος Ευρωπαίος πολίτης, ο φόβος παραμένει υπαρκτός. Και ο φόβος δημιουργεί μίσος. Και το μίσος γεννά την έχθρα. Και η έχθρα είναι πηγή πολλών κακών και είναι σίγουρα αντίθετη σε έννοιες όπως η «ειρηνική συμβίωση».

Σε ό,τι δε αφορά το πολιτικό ζήτημα αυτό καθεαυτό, δεν είμαι σε θέση να εκφράσω απολύτως τεκμηριωμένη άποψη. Πιστεύω, ωστόσο, από την εμπειρία μου και μόνο στη Νήσο ότι η κατοχή αποτελεί τουλάχιστον ανωμαλία που θα πρέπει να θεραπευτεί. Και στη θεραπεία αυτή κεντρικό ρόλο πρέπει να έχει η Τουρκία, η οποία και είναι υπεύθυνη για την κατοχή. Δεν υπάρχει καμία αιτιολογία πλέον για την κατάληψη του νησιού από την Τουρκία, καμία απολύτως (ανεξάρτητα δηλαδή από το αν υπήρχε έστω και κατ’ επίφαση κάποια αιτιολογία για την ίδια την εισβολή). Αλλά επειδή η διπλωματία (ιδίως η Τουρκική) δεν έχει πάντα άμεση σχέση ούτε με τη δικαιοσύνη, ούτε με την καθημερινότητα των ανθρώπων αλλά ούτε και με την αποτελεσματικότητα , δεν βλέπω να δίνεται λύση. Ιδίως δε όσο υπάρχουν σκληροπυρηνικοί πολιτικοί που ηγούνται των συνομιλιών αλλά και γενιές ανθρώπων που έχουν πονέσει την κατοχή.



*Η φωτογραφία πιθανώς να προστατεύεται από τη νομοθεσία για την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων (πηγή: εδώ)

Πολιτικολογώντας στ' άχυρα ΙΙ - Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία

Ο "Γιώργος" θα βγάλει την Ελλάδα από την κρίση? Αυτό δεν το ξέρω, αν και πολύ φοβάμαι πως αυτό δεν είναι δυνατό να γίνει. Όμως, ανεξάρτητα από το τι πιστεύει ο καθένας για το σύγχρονο κομματικό πολιτισμό της Ελλάδος, είναι αλήθεια ότι σήμερα ο "Γιώργος" προσφέρει την "ελπίδα" στον ελληνικό λαό. Αυτό του έδωσε τη νίκη και αυτό θα τον κρατήσει ακέραιο στον πρωθυπουργικό θώκο!



Ο "Γιώργος" (το "Γιωργάκης" δεν είναι σωστό για τον Πρωθυπουργό της Χώρας) θα τα καταφέρει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων; Οι σύμβουλοί του θα είναι ικανοί να τον στηρίξουν και μαζί με αυτόν να φέρουν την πολιτική αλλαγή που ο "Γιώργος" υπόσχεται; Αν το καταφέρουν, θα είμαστε όλοι δίπλα τους. Προς το παρόν, ωστόσο, η ασχήμια της ελληνικής κομματικής σκηνής μολύνει την πολιτική ζωή, αλλά η πρόσκαιρη αισιοδοξία ελπίζω να μην μολυνθεί από την (μελλοντικώς να αποδεικχθεί) ίδια και απαράλλακτη στάση ενός κόμματος που κατά το παρελθόν (και χωρίς καμία αμφιβολία) κατάφερε να διαλύσει τα πάντα στην Ελλάδα με γνώμονα μόνο το κομματικό συμφέρον.

Και προκύπτει η απλή απορία: μέχρι σήμερα, αν ήθελες να αναδειχθείς φρόντιζες να μπεις σε ένα από τα μεγάλα κόμματα. Αυτό θα αλλάξει?
Γιατί κατά τη γνώμη μου, αν γίνει μια τέτοια αλλαγή, θα σημαίνει ότι πλησιάζουμε τα πρότυπα ενός σύγχρονου κράτους, αληθινά δημοκρατικού, όπου η αξιοπιστία, η αξιοπρέπεια και η αντικειμενική αξιολόγηση θα αναδειχθούν σε βασικά χαρακτηριστικά!

Πολύ φοβάμαι ότι μόνος μου τα λέω, μόνος μου τ' ακούω όμως...

Αποχή - Πολιτική Στάση ή Καλοπέραση?

Ακούω τελευταία σε διάφορες συζητήσεις στα ΜΜΕ αλλά και σε προσωπικές με φίλους και γνωστούς την άποψη πως η αποχή είναι πολιτική στάση και πως η τεράστια αποχή στις ευρωεκλογές στην Ελλάδα και στην ευρωπαϊκή ένωση πέρασε κάποιο μήνυμα στα κόμματα τα οποία ταρακουνηθήκανε. Εγώ διαφωνώ κάθετα με αυτήν την άποψη για τους εξής συγκεκριμένους λόγους

Το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι είναι ένα από τα βασικά και θεμελιώδη δικαιώματα της δημοκρατίας μιας και δίνει το δικαίωμα σε κάθε πολίτη να εκλέγει ελεύθερα τους ανθρώπους που θα τον αντιπροσωπεύουν ή και να εκλεγεί ο ίδιος αν το επιθυμεί. Είναι ένα πολύ σημαντικό δικαίωμα που γενιές ολόκληρες πάλεψαν για να μπορούμε εμείς σήμερα να το θεωρούμε δεδομένο. Χωρίς αυτό είτε θα αποφάσιζε η ίδια η εξουσία για την διαδοχή της είτε θα την παίρνανε στα χέρια τους όποιοι θέλανε με την βία. Με την αποχή λοιπόν δεν στέλνουμε απλά το μήνυμα πως έχουμε σιχαθεί το πολιτικό σκηνικό και πως τα κόμματα δεν μας εκφράζουν πια αλλά παράλληλα γυρνάμε την πλάτη μας σε ένα τόσο σημαντικό δημοκρατικό μας δικαίωμα λέγοντας στην ουσία πως δεν μας ενδιαφέρει ποιος και με ποίον τρόπο θα ανέβει στην εξουσία και θα καθορίσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα ζούμε.

Εδώ κάπου γεννιέται το ερώτημα και τι κάνω αν δεν με εκφράζει καμία από τις υπάρχοντες πολιτικές δυνάμεις? Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος ύπαρξης του λευκού ψηφοδελτίου που κατά την άποψη μου αντίθετα με την αποχή είναι πολιτική άποψη και στάση. Αν και την θεωρώ κάπως “ακραία” σαν στάση μιας και βρίσκω δύσκολο να μην σε εκφράζει κανέναν κόμμα έστω και στο ελάχιστο (και δεν μιλάω μόνο για τα 5-6 “μεγάλα” κόμματα), το λευκό για μένα είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί κανείς να εκφράσει την απέχθειά του αυτή προς άπαντα τα κόμματα και τους πολιτικούς μη απαξιώνοντας όμως παράλληλα τα δημοκρατικά του δικαιώματα. Τώρα το ότι ο εκλογικός νόμος έτσι όπως είναι στην ουσία εξισορροπεί το λευκό με την αποχή είναι μια μεγάλη συζήτηση που δεν είναι της παρούσης.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας λοιπόν. Αποχή της παραλίας, του Φραπέ, της διασκέδασης και της καλοπέρασης δεν μπορεί να θεωρηθεί σοβαρή πολιτική άποψη. Γιατί ένα μεγάλο μέρος αυτής της αποχής ήτανε τέτοιο. Πόσοι δεν προτίμησαν το τριημεράκι τις παραλίες την θάλασσα και την καλοπέραση από την κάλπη? Φυσικά δεν τους κρίνω σε καμία περίπτωση, ούτε έχω κάποια τέτοια διάθεση. Απλά δεν μπορώ να ακούω παντού πως αυτό είναι πολιτική άποψη και στάση. Όπιο και να ήταν το μήνυμα που εστάλη εστάλη λάθος για μένα.

Είναι καιρός να αρχίσουμε να το βλέπουμε το θέμα σοβαρά γιατί είναι σοβαρό. Το να μπορούμε να εκλέγουμε ποιος θα μας εκπροσωπεί στην εξουσία δεν είναι κάτι στο οποίο θέλουμε να γυρίσουμε την πλάτη μας. Αν θέλουμε να την γυρίσουμε σε αυτούς που μας εκπροσωπούν γιατί δεν το κάνουν πια ας βρούμε άλλες λύσεις. Ακούω στις ειδήσεις φράσεις όπως “η αποχή προήλθε από τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας ή του ΠΑΣΟΚ” και τρελαίνομαι. Δεν υπάρχουν μονόδρομοι τύπου ή το κόμμα μου ή αποχή. Αυτές οι λογικές πρέπει να μείνουν στο παρελθόν. Τα κόμματα δεν είναι ποδοσφαιρικές ομάδες να τις υποστηρίζουμε στις χαρές και στις λύπες. Αν σταματήσουν να μας εκφράζουν οι απόψεις τους ή αν οι πράξεις τους διαφέρουν τελικά από τις απόψεις τους θα τους γυρίσουμε την πλάτη και θα στραφούμε σε άλλες μέχρι να καταφέρουν να μας ξανά εκφράσουν αν και εφόσον το κάνουν.

Για όλους αυτούς τους λόγους εγώ λέω όχι στην αποχή και δεν την θεωρώ σε καμιά περίπτωση πολιτική στάση. Λύσεις υπάρχουν αρκεί να τις επιλέξουμε.