Παραθέτω αυτούσια την είδηση όπως την διάβασα στο capital.gr...γιατί πραγματικά είναι μια λάμψη αιδιοδοξίας!
Οριστικά από τα καθήκοντά του παύεται ο διευθυντής της Πολεοδομίας Σύρου, κ. Δημήτρης Μπουντούρης, ο οποίος –όπως αναφέρουν οι πληροφορίες– κατόπιν ελέγχου από τους Επιθεωρητές Δημόσιας Διοίκησης, αποκαλύφθηκε ότι διατηρούσε φουσκωμένες τραπεζικές καταθέσεις που δεν μπορούσε να δικαιολογήσει.
Ο κ. Μπουντούρης είχε παραπεμφθεί (όπως και ο αναπληρωτής διευθυντής της Πολεοδομίας Σύρου) στον εισαγγελέα για αθέμιτο πλουτισμό, καθώς στην κατοχή του είχαν βρεθεί καταθέσεις, μετοχές και ακίνητα, η αξία των οποίων αγγίζει το ένα εκατομμύριο ευρώ.
H απόφαση για την οριστική παύση των καθηκόντων του ελήφθη ομόφωνα από το πενταμελές υπηρεσιακό συμβούλιο της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Κυκλάδων.
Είναι πραγματικά αποκαρδιωτικό να βλέπεις ότι τίποτα δεν μπορεί να σώσει τη χώρα σου από την προδιαγεγραμμένη πορεία. Είναι ακόμα πιο αποκαρδιωτικό να βλέπεις το καράβι να έχει ξεμείνει από τιμονιέριδες και ακόμα χειρότερα...να βλέπεις ότι η εκπαίδευση αυτών που κάνουν κουπί είναι τόσο ανεπαρκής που δεν τους βοηθάει να αναλάβουν αυτοί το πηδάλιο ή έστω να ανέβουν ένα επίπεδο και να προσπαθήσουν να κάνουν κάτι...
Τώρα όμως που το ξανασκέφτομαι υπάρχει και κάτι ακόμα χειρότερο...έχεις και δυο τρεις "μαλάκες"που έχουν τσακωθεί με όλο το πλήρωμα και βάζουν μπόμπες στα αμπάρια...κινδυνεύοντας να βουλιάξουν το καράβι μια ώρα αρχίτερα.
Ο πνιγμός φαντάζει βέβαιος, εκτός και αν τελευταία στιγμή κάποιο κύμα ρίξει το καράβι σε καμιά ξέρα ή το πολύ σε κανένα ξερονήσι. Το θεμά, όμως είναι αλλού. Κοιτώντας, όμως, από απόσταση την κατάσταση, είναι εμφανές ότι όλοι στο λιμάνι ξέρανε ότι και φουρτούνα υπάρχει αλλά και ότι το πλήρωμα είναι ανεκπαίδευτο αλλά και το σημαντικότερο, ότι καπετάνιος δεν ήταν και ο καλύτερος δυνατός. Αλλά...κανείς δεν έκανε τίποτα πριν φύγει το καράβι, με αυτό το πλήρωμα. Όλοι κοίταξαν τη βολή τους και το πως θα κρατήσουν τα κεκτημένα τους με την όσο το δυνατόν λιγότερη προσπάθεια. Κανείς δεν είχε μάθει να παλεύει! Όλοι ζούσαν σε ένα κατεστημένο που ούτε τους άρεσε, ούτε όμως τους χάλαγε...επιβίωναν!
Αλλά δεν πρέπει να απαισιοδοξούμε! Τα χουμε βγάλει πέρα και σε χειρότερα! Απλά πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι το καράβι θα βουλιάξει ή θα πέσει σε ξέρα! Αλλά δεν μας ενδιαφέρει...γιατί μπορούμε να φτιάξουμε καινούργιο! Ένα καινούργιο που θα βγάλει περισσότερα ταξίδια και θα χει και καλύτερη πλεύση! Ο σχεδιαστής δεν θα επιλεχθεί με τα conne του αλλά με βάσει την αξία του και ο προμηθευτής των υλικών δεν θα επιλεχτεί επειδή δουλειά σε 5 ανθρώπους και κάνει 5 χάρες σε 5 της άρχουσας τάξης, αλλά αυτός που θα δώσει την καλύτερη προσφορά και θα έχει τα καλύτερα υλικά!
Ήρθε η ώρα για χοντρές αποφάσεις.. Μέχρι τώρα περπατούσαμε μπροστά με πίσω βήματα, τώρα θέλει τρέξιμο προς τα μπρος Δεν πρέπει να μασάμε, γιατί μπορούμε! Μπορούμε να τα καταφέρουμε αν ο καθένας από μας κάνει τη δουλειά του και δεν ζητάει τα διπλά ενώ παράγει τα μισά! Πρέπει να περάσουμε στην πράξη άμεσα!
Στις Η.Π.Α. πλέον όταν κάποιος διατυπώνει κάποια καλή ιδέα...η ιδέα αυτή χαρακτηρίζεται ως "google idea" στη θέση του "brilliant idea" που χρησιμοποιούσαν κάποτε! Και όντως η google δεν είναι απλά μια από της πιο επιτυχημένες εταιρείες είναι κάτι παραπάνω από αυτό...είναι μια τεράστια ιδέα που άλλαξε τον τρόπο που δουλεύουμε και τον τρόπο που σκεφτόμαστε! Το παρακάτω videa-ακι είναι απολαυστικό και δείχνει όλη την ιστορία της google μέσα σε 2 λεπτά!
Ανεξαρτήτως, τι ψηφίσαμε στις εκλογές είναι περισσότερο από σίγουρο ότι ανάμεσα στο σύνολο των Ελλήνων πολιτών, ελάχιστοι θα είναι αυτοί που θα κρίνουν αρνητικά τις μέχρι στιγμής εξαγγελίες του Γιώργου Παπανδρέου. Μέχρι στιγμής φαίνεται ότι είχε σχεδιάσει πολύ καλά την επομένη των εκλογών. Παρ’όλα αυτά η κρίση στο Λιμάνι του Πειραιά χαλάει αυτή την επικοινωνιακή καταιγίδα, που μέλει να αποδειχθεί και ουσιαστική. Αν και η «καινούργια» κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου τα είχε σχεδιάσει όλα τόσο καλά, η «παλιά» αντιπολίτευση του ίδιου (προ 4ης Οκτωβρίου) τα είχε πει τόσο λάθος. Η κρίση στο Λιμάνι του Πειραιά δεν είναι τίποτα άλλο από το παρελθόν που χτυπάει την πόρτα στο ΠΑΣΟΚ. Η στείρα και λαϊκίστικη αντιπολίτευση που πολλές φορές συνοδευόταν από τη φράση «Όταν θα γίνουμε κυβέρνηση εμείς θα επανα-διαπραγματευτούμε, θα επανα-κρατικοποίησουμε, κλπ» τώρα δίνει το θάρρος στους εργατοπατέρες να κάνουν οικονομική, αναπτυξιακή και εξωτερική πολιτική. Η παραχώρηση της εκμετάλλευσης ενός προβλήτα του λιμανιού στην κινεζική COSCO, αν και πέρασε στα ψιλά γράμματα, ήταν η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση της προηγούμενης κυβέρνησης. Η αναπτυξιακή πορεία που μπορεί να ξεκινήσει μετατρέποντας τον Πειραιά σε πύλη εισόδου της Ε.Ε. για τα κινεζικά προϊόντα και πύλη εξόδου για τα Ευρωπαϊκά προϊόντα είναι τεράστια. Η συνεργασία σε επίπεδο εξωτερικής πολικής με την Κίνα, την πλέον ανερχόμενη δύναμη στον παγκόσμιο χάρτη, είναι μια μεγάλη ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί. Η ένεση ρευστού στην οικονομία από τους Κινέζους που τόσο το έχουμε ανάγκη είναι μια λάμψη μέσα στο ομιχλώδες τοπίο που έχουν προκαλέσει μια σειρά από από-επενδύσεις στις οποίες προχώρησαν μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες τα τελευταία χρόνια.
Συμπερασματικά, για να μην μακρηγορώ…είναι επιβεβλημένο η κ. Λούκα Κατσέλη να αφήσει την τακτική του «συζητάμε από μηδενική βάση» και την προσέγγιση με τους Λιμενεργάτες. Όσο και αν ακούγεται περίεργο, την συγκεκριμένη στιγμή οι Λιμενεργάτες και οι Έλληνες πολίτες έχουν διαφορετικά συμφέροντα, δεν γίνεται η κυβέρνηση να υπηρετήσει το συμφέρον του 0.001%. Αν πάμε σε συζητήσεις με την COSCO και επανα-δριαπραγμάτευση δύο θα είναι οι χαμένοι, οι Έλληνες πολίτες και η αξιοπιστία της χώρα που δεν ξέρει να σέβεται ούτε συμβάσεις επικυρωμένες από το κοινοβούλιο. Η μεγαλύτερη μάχη του κ. Γεωργίου Παπανδρέου είναι η μάχη με τις θορυβώδεις μειοψηφίες, τις μειοψηφίες που ανέθρεψε η πρώτη 8-ετία ΠΑΣΟΚ και με τις οποίες κανείς δεν μπόρεσε συνεργαστεί.
Δεν ξέρω αν ο οποιοσδήποτε σχολιασμός σε αυτή την φωτογραφία-άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Βήμα της περασμένης Κυριακής θα πιάσει κάποιο τόπο!
Απλά για την ιστορία…το Σάββατο ήταν προγραμματισμένο, να επισκεφτεί την Ελλάδα ο Ταγίπ Ερντογκάν ώστε να παρεβρεθεί στα εγκαίνια του νέου μουσείου της Ακρόπολης και επί τη ευκαιρία θα συναντάτο και με τον πρωθυπουργό κ. Κ. Καραμανλή. Τελικά για λόγους υγείας ο Ταγίπ δεν ήρθε και επομένως…
…ούτε στα εγκαίνια πήγε αλλά και ούτε συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό!
…παρόλα αυτά κάποιοι τον «έφεραν» στην Ελλάδα και ήταν και μάρτυρες στην «παγωμένη συνάντηση» που είχε με τον πρωθυπουργό!
Κοινώς…είτε έγινε είτε δεν έγινε το γεγονός «τα Βήμα» αυτά που έπρεπε να πει τα είπε! Η γλαφυρότητα του άρθρου είναι μοναδική…αξίζει να του ρίξετε μια ματιά!
Δυο μόνο είναι οι ερωτήσεις μου...
…πρώτον, είμαι περίεργος να δω τι αποτελέσματα θα έβγαιναν αν γινόταν σήμερα μια δημοσκόπηση και περιλάμβανε το ερώτημα «πως σας φαίνεται η κατάσταση στα Ελληνοτουρκικά μετά την συνάντηση Καραμανλή-Ερντογκάν??? και
…δεύτερον, πως αποκαλείται αυτό το συμβάν… «γκάφα» ή «απάτη κατ’ εξακολούθηση»?
Κατά την διάρκεια ενός meetingμιας μεγάλης τράπεζας, σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, ένα ανώτατο στέλεχος της τράπεζας, που κάποιοι θα αποκαλούσαν “GoldenBoy”, είπε «…ζούμε ιστορικές στιγμές! Χαίρομαι που είμαι εδώ και ζω αυτή την κρίση που κατέστρεψε κάθε μοντέλο που χρησιμοποιούσαμε μέχρι σήμερα! Ήταν κάτι που δεν πίστευα ότι θα το ζούσα ποτέ…και δεν στενοχωριέμαι καθόλου που εξαιτίας αυτής της κρίσης έχασα το 75% των εισοδημάτων μου…για ένα μόνο φοβάμαι και στενοχωριέμαι…ότι οι κυβερνήσεις της Ευρώπης είναι τελείως ανίκανες να δουν τις ευκαιρίες που δημιουργούνται και να κάνουν τέτοιες τομές που την επαύριον της κρίσης θα απογείωναν την οικονομία της Ευρώπης των 27»
Αφού είπε κάποια πράγματα ακόμα έκλεισε την πεντάλεπτη εισαγωγή του…λέγοντας «…αν θέλουμε να μην μας πάρει η μπάλα μαζί με τα κράτη…πρέπει ακόμα και σήμερα, αν είναι εφικτό, να επιστέψουμε μέχρι και την τελευταία δεκάρα που πήραμε από το κράτος, ώστε να μπορούμε να κινηθούμε ελεύθερα…6 μήνες αγκαλιά με το κράτος ήταν αρκετοί»
Ακούγοντας αυτά τα λόγια, μου έρχονται στο μυαλό δύο πράγματα, όλες αυτές οι ανακρίβειες που ακούγονται και θα ακούγονται για το «τέλος του καπιταλισμού» αλλά και κάτι ακόμα χειρότερο η παντελής έλλειψη μοντέλου ανάπτυξης στην Ελλάδα αλλά και οράματος στην διακυβέρνηση.
Όσον αφορά στο πολυθρύλητο «τέλος του καπιταλισμού», είναι μια μεγάλη συζήτηση η οποία δεν έχει αρχή μέση και τέλος, απλά θα ήθελα να βάλω ένα ερώτημα, «άλλαξε κάτι στην φύση του ανθρώπου από την ώρα που ξέσπασε η κρίση?» Με περισσή άνεση θα έλεγα «όχι» και αυτό με κάνει να πιστεύω ότι μιας και φύση του ανθρώπου, που είναι και η κινητήριος δύναμη της «ελεύθερης οικονομίας», παραμένει ακριβώς όπως πριν, ο καπιταλισμός θα συνεχίζει να υπάρχει…μέχρι νεοτέρας. Αυτό που έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε είναι το «πόσο» ελεύθερη θα είναι η οικονομία από δω και πέρα…αλλά αυτό θα φανεί στο μέλλον.
Ας πάμε, όμως, στα δικά μας και σε αυτά που πρέπει να δώσουμε άμεση λύση ώστε να συνεχίσουμε να ελπίζουμε στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Αφού παίρνουμε ως δεδομένο την συνέχιση του καπιταλισμού, πρέπει με μοναδική βάση αυτό καθώς και τα ειδοποιά στοιχεία του λαού μας και της χώρας μας , να επανασχεδιάσουμε το μοντέλο ανάπτυξης που θέλουμε. Το κύριο μήνυμα από τις ευρωεκλογές δεν είναι ούτε η αγανάκτηση για τη λαθρομετανάστευση και την δημόσια τάξη, ούτε η απαίτηση για αλλαγή πλεύσης στην οικονομία, αν ήταν άλλωστε αυτά τα μηνύματα που ήθελαν να στείλουν οι πολίτες θα ψήφιζαν τα αντίστοιχα κόμματα που τα εξέφραζαν, αλλά κανένα από τα κόμματα αυτά δεν αύξησε τις ψήφους σε απόλυτο αριθμό (το μόνο μήνυμα που ήταν ξεκάθαρο ήταν η στροφή προς το περιβάλλον, αλλά αυτό έχει γίνει ορατό εδώ και καιρό). Αυτό που ήθελαν να πουν οι πολίτες, μου φαίνεται περισσότερο κάτι σαν «δείξτε ότι ασχολείστε με μας για να δώσουμε και εμείς την σημασία που πρέπει στην εκλογή σας». Η πλειοψηφία των πολιτών έκρινε ότι κανένας πολιτικός φορέας δεν τους εξέφραζε, πόσο μάλλον σε σημείο να του εκχωρήσουν την εξουσιοδότηση να τους εκπροσωπεί και να κάνει τους σχεδιασμούς για το μέλλον τους.
Ο πολίτης έχει ανάγκη όσο ποτέ να ακούσει που «πάει αυτός ο τόπος» και να προσδιοριστούν μετρήσιμοι στόχοι οι τιμές τον οποίων θα μας δίνουν την εικόνα της πορείας μας ως προς τους στόχους που έχουμε βάλει. Ποσοτικά μεγέθη, όπως, «ρυθμός ανάπτυξης», «πληθωρισμός» κλπ, που χρησιμοποιήθηκαν πριν από την είσοδο μας στην ΟΝΕ, επιτυχώς, δεν λένε τίποτα πια στην κοινωνία. Όλοι αυτοί οι μετρήσιμοι στόχοι μαζί θα δώσουν και την «κατεύθυνση» στην κοινωνία και στην οικονομία. Και όταν μιλάω για «κατεύθυνση» εννοώ να κάτσει κάτω η Νέα Δημοκρατία ως κυβερνώσα παράταξη, σε ένα συνέδριο ίσως, και να αποκρυσταλλώσουν το «όραμα» που έχουν για τον τόπο, γιατί αλλιώς θα βαλτώσουμε. Πρέπει να ειπωθεί καθαρά ποιο είναι το όραμα, ποιο είναι το μοντέλο ανάπτυξης και η στρατηγική για να το πετύχουμε και ποιος είναι ο ρόλος του κάθε πολίτη αλλά και των θεσμών. Το «όραμα» είναι αυτό που θα αποτελέσει το συνδετικό κρίκο μεταξύ των μελών της κοινωνία μας αλλά και την κινητήριο δύναμη για να προχωρήσουμε.
Μεταφέρω αυτούσιο το άρθρο που έγραψε στο blog του ένας καλός φίλος, που ήταν παρόν στην ομιλία του Γεώργιου Α. Παπανδρέου στο LSE και σχετίζεται με κάποιες από τις αναφορές που έκανε στην ομιλία του ο Γ. Παπανδρέου.
Το βράδυ της 27ης Απριλίου το London School of Economics (LSE) φιλοξένησε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και πιθανό επόμενο πρωθυπουργό της χώρας, Γεώργιο Παπανδρέου. Το μικρό αμφιθεατρικό Old Theatre ασφικτυούσε από κόσμο, στην πλειοψηφία του νέοι σπουδαστές του συγκεκριμένου κι άλλων πανεπιστημίων του Λονδίνου. Στην σύντομη ομιλία του αλλά και στις ερωταπαντήσεις που ακολούθησαν, ο κ. Παπανδρέου προσπάθησε να αναπτύξει το όραμα του για την διακυβέρνηση της χώρας. Εκείνο όμως που τράβηξε ιδιαιτέρως την προσοχή του γράφοντος καθώς και πολλών άλλων ακροατών, ήταν μία σύγκριση που έκανε κατά την αναφορά του στις κοσμογονικές αλλαγές που λαμβάνουν χώρα σε παγκόσμιο επίπεδο. Στο συγκεκριμένο σημείο ο κ. Παπανδρέου, αναφέρθηκε στο ότι καλούμαστε να ζήσουμε ως παγκόσμια κοινωνία με βάση τις γιγάντιες συνέπειες που έχει η πτώση των δύο τειχών –του τείχους του Βερολίνου (Berlin Wall) το 1989 και του αμερικάνικου χρηματιστηρίου της Γουόλ Στρητ (Wall=τείχος), παρομοιάζοντας και φέρνοντας στην ίδια μοίρα την πτώση του τείχους του Βερολίνου με την κατάρρευση της αμερικάνικης χρηματαγοράς.
Ας συλλογιστούμε όμως για λίγο όρισμενα πασίγνωστα στοιχεία και γεγονότα. Το τείχος του Βερολίνου κατασκευάστηκε το 1961 ως ένα πρακτικό αλλά και συμβολιοκό σύνορο των δύο αντιμαχόμενων πόλων. Η υφήλιος ζούσε στο ζενίθ του Ψυχρού Πολέμου και η πλειοψηφία των κρατών παγκοσμίως είχε ταχθεί με ένα από τα δύο στρατόπεδα. Η χώρα που ζούσε το μεγαλύτερο δράμα ήταν αναμφίβολα η Γερμανία, διαιρεμένη στα δύο, με την σημερινή της πρωτεύουσα, το Βερολίνο, να χωρίζεται κυριολεκτικά σε Ανατολικό και Δυτικό από το τείχος.
Το τείχος του Βερολίνου πέρα από ένα σύνορο, λειτούργησε και λειτουργεί ακόμα, κυρίως συμβολικά. Για την πρωτεύουσα της Γερμανίας, όπου ορισμένα τμήματα του διασώζονται ακόμα, αποτελεί ένα φρικτό ενθύμιο της επιβληθήσας διαίρεσης της χώρας, των δινών που υπέφεραν δεκαετίες ολόκληρες οι κάτοικοι της ανατολικής πλευράς, αλλά και των φρικτών θανάτων που βρήκαν πολλοί κατά την προσπάθειά τους να περάσουν στην άλλη πλευρά –μακριά από την καταδυνάστευση του κομμουνιστικού καθεστώτος. Παράλληλα όμως, το τείχος αυτό αποτελεί και παγκόσμιο σύμβολο του διχασμού που επέφερε ο Ψυχρός Πόλεμος καθώς και των δινών που υπέστησαν αναριθμητοί άνθρωποι που είχαν την ατυχία να γεννηθούν ανατολικά του σιδηρούν παραπετάσματος. Έχει αναχθεί σε σύμβολο μνήμης των εκατομμυρίων θυμάτων των τερατόμορφων ηγετών των κομμουνιστικών καθεστώτων, των διαφόρων Στάλιν, Χόνεκερ και Γιαρουζέτσκι –μόνο στην καταγωγή τους διέφεραν άλλωστε.
Με βάση τον παραλληλισμό του κ. Παπανδρέου, το δεύτερο τείχος το οποίο κατέπεσε 20 χρόνια μέτα από αυτό του Βερολίνου, είναι η Γουόλ Στρητ (Wall Street). Το τελευταία πανταχόθεν βαλλόμενο χρηματηστήριο της Νέας Υόρκης, αποτελεί για πολλόυς παγκόσμιο συμβολό του καπιταλιστικού συστήματος που στάθηκε στον αντάποδα του κομμουνισμού και κυριαρχεί στον δυτικό κόσμο ασπαζόμενο τις πρακτικές των ελεύθερων αγορών. Εδώ κι ενάμισι περίπου χρόνο οι δυτικές κυρίως κοινωνίες ειναί βυθισμενές σε μία ιδιαίτερα έντονη ύφεση, τα αίτια της οποίας –αν και χωρά πολύ συζήτηση- αναζητούνται στον τρόπο λειτουργείας του χρηματοπιστωτικού συστήματος των ΗΠΑ. Αναντίρρητο είναι πάντως το γεγονός ότι, κυρίως στο σύστημα της συγκεκριμένης χώρας καθώς και της Βρετανίας, είχαν δημιουργηθεί υπερβολές. Χάθηκε το μέτρο, αναπτύχθηκε αισχροκέρδια, θεοποιήθηκε η απληστία. Αυτό όμως σε καμία περιπτωση δεν μπορεί να δικαιολογήσει την λήθη, όσο κι αν δεχτούμε ότι σε τέτοιες έποχες το να πλεονάζουν καμιά φόρα οι ακραίες φωνές ίσως αποτελεί νόμο. Δεν πρέπει λοιπόν να λησμονείται το γεγονός ότι εξ’αιτίας του συγκεκριμένου μοντέλου, γνώρισαν τα κράτη του δυτικού κόσμου την πρωτοφανή αλματώδη ανάπτυξη των τελευταίων 30 χρόνων και ταυτόχρονα σε αυτό το σύστημα στηρίχθηκε η επιτυχής έξοδος των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης από το τέλμα στο οποίο είχαν περιέλθει επί κομμουνισού κι η ραγδαία ανάπτυξη της Κίνας (καπιταλιστικό σύστημα με «σοσιαλλίζον» περίβλημα). Τα παραδείγματα είναι αναρίθμητα.
Η παρούσα κρίση έχει οδηγήσει, όπως είναι λογικό, τις κυβερνήσεις των διαφόρων χωρών σε βαθύ συλλογισμό για την εύρεση των κατάλληλων εκείνων μέτρων τα οποία θα οδηγήσουν στην έξοδο από την ύφεση και που κυρίως θα αποτρέψουν ή θα ελαχιστοποιήσουν την πιθανότητα επανεμφάνησης των αιτίων που οδήγησαν σε αυτήν. Παρά την όλη κατάσταση όμως, η οποιαδήποτε σύγκριση της πτώσης του τείχους του Βερολίνου με την κατάρρευση των διεθνών χρηματαγορών, μόνο σε δύο διακριτούς παράγοντες μπορεί να αποδωθεί. Πρόκειται είτε για την χαιρέκακη αντίδραση ρεβανσιστή παλαιοκομμουνιστή, είτε για την ψηφοθηρικής στόχευσης ανάλυση καιροσκόπου λαικιστή. Εφ’όσον αποδεχθούμε ότι για τον κ. Παπανδρέου η πρώτη περίπτωση αποτελεί μη ρεαλιστικό σενάριο, δεν μένει παρά να καταφύγουμε στην δεύτερη ερμηνεία του -διακομματικού κι αθάνατου στην χώρα μας- λαικισμού. Επειδή όμως κι ο τελευταίος έχει τα όρια του, ας ελπίσουμε ότι το συγκεκριμένο συμβάν αποτελεί μία απλά ατυχέστατη παρομοίωση με την οποία θέλησε να διανθήσει τον λόγο του κι όχι μία ακόμα ένδειξη παλαιοκομματικής μετάλλαξης «σύγχρονου» πολιτικού. Άλλωστε η ελπίδα έχει το προνόμιο να πεθαίνει πάντα τελευταία...
Είχα γράψει πριν από λίγο καιρό ένα άρθρο με τίτλο «Πανεπιστήμιο ώρα…-1». Μετά όμως από τα γεγονότα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και τις συμβολικές καταλήψεις σε πανεπιστημιακούς χώρους σε Αθήνα και Πάτρα νομίζω ότι η «ώρα -1» έχει περάσει ανεπιστρεπτή…και πάμε προς δεύτερο πάτο ολοταχώς. Δεν θα μείνω, όμως, καθόλου στην λογική της κριτικής των όσων συμβαίνουν...θέλω να θίξω την ουσία του πράγματος, που νομίζω ότι είναι η ιδεολογία των φοιτητικών και μη παρατάξεων που κάνουν τις καταλήψεις και προβαίνουν σε βιαιότητες. Θα ήταν λάθος να προσπαθήσει κανείς να βρει τα αίτια των όσων συμβαίνουν στην ατολμία των πρυτανικών αρχών, στα στραβά μάτια της πολιτείας ή στο πανεπιστημιακό άσυλο. «Μάγκες», που λέει και ο Γεωργίου, οι ομάδες αυτές δεν «μαζεύονται» ούτε με αντισυγκεντώσεις καθηγητών, ούτε με επέμβαση της αστυνομίας, ούτε και με κατάργηση του ασύλου. Το αντίθετο μάλιστα. Αυτές οι κινήσεις τους δίνουν τροφή για να συνεχίσουν, γιατί ακριβώς αυτές οι κινήσεις είναι η βάση της ιδεολογίας τους.
Οι ομάδες αυτές, δημιουργήθηκαν πριν από κάποια χρόνια όταν κάποιοι πρωτεργάτες, είδαν ότι οι τότε αριστερές ομάδες δεν δρούσαν με τρόπο αρκετά «τραμπουκικό» ώστε να επιβάλουν τις αριστερές ή τις αριστερίζουσες ιδέες. Η ιδεολογία τους έχει αριστερές καταβολές-θα μπορούσα να πω κουμουνιστικές- αλλά το βασικότερο στοιχείο της είναι η επιβολή των απόψεων τους με την βία. Κάθε χρονική στιγμή πιάνονται από γεγονότα, όπως έγινε τώρα με την άθλια επίθεση στην κ. Κούνεβα ή άλλοτε από κάποιο νομοσχέδιο της κυβέρνησης ή από κάποια κίνηση των πρυτανικών αρχών ή οτιδήποτε άλλο θεωρούν ότι αντιβαίνει-προσβάλει τα «πιστεύω» τους και προσπαθούν να επιβάλουν την άποψη τους με την βία. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα γεγονότα στο ΑΠΘ, η κατ’ επανάληψη διάλυση των Συγκλήτων όταν συζητείται η εφαρμογή της αξιολόγησης ή εναρμόνιση του πανεπιστημίου με τον καινούργιο «Νόμο Πλαίσιο», η μη τήρηση των διαδικασιών για την λήψη αποφάσεων στις Γενικής Συνελεύσεις των φοιτητών και άλλα πολλά που διαφέρουν κατά πανεπιστήμιο. Σκοπός τους δεν είναι να προτείνουν κάτι διαφορετικό…αλλά μόνο το μπάχαλο. Τα συνθήματα, οι μαζικές παραστάσεις, οι καταλήψεις και η βία είναι η ζωή τους. Όποιος έχει υπάρξει μέσα σε ένα πανεπιστήμιο ξέρει ότι ποτέ μα ποτέ δεν είχαν προτείνει κάτι. Όχι γιατί δεν ενδιαφέρονταν για το πανεπιστήμιο –πράγμα που όποιος το επικαλεστεί απλά δεν γνωρίζει, ενδιαφέρονται και μάλιστα πολύ- αλλά γιατί απλά δεν υπάρχει κάποια πρόταση που να πηγάζει από την ιδεολογία τους.
Εάν θέλουμε, λοιπόν, την ομαλή λειτουργία στα Πανεπιστήμια πρέπει να ξεριζώσουμε οτιδήποτε τρέφει την ιδεολογία αυτών των ομάδων πρέπει δηλαδή να ξεριζωθεί η βία. Και δεν μιλάω για ημίμετρα και προσωρινά μέτρα όπως αντι-συγκετρώσεις, κατάργηση του ασύλου, ηρωικές δηλώσεις πρυτάνεων κλπ, αλλά μιλάω για ουσιαστική αλλαγή οργάνωσης στο πανεπιστήμια. Όλα ξεκινούν από τον τρόπο οργάνωσης και διοίκησης των πανεπιστημίων. Ένα πανεπιστήμιο οργανωμένο που θα έχει στρατηγική, δομές και θα σέβεται τα μέλη του θα πάψει να είναι πρόσφορο έδαφος για βιαιοπραγίες.
Το πανεπιστήμιο του 21ου αιώνα πρέπει να γίνει πλήρως αυτόνομο. Είναι επιτακτική ανάγκη κάθε πανεπιστήμιο: -να έχει την δική του στρατηγική -να καταστρώνει το δικό του προγραμματισμό και ένα μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο πλάνο με τους στόχους του -να έχει προϋπολογισμό και κάθε χρόνο να κάνει απολογισμό και -να δίνει στη δημοσιότητα μετρήσιμα στοιχεία για την εκπαιδευτική δραστηριότητα και το έργο του
Αυτά τα βήματα δεν θα πάνε κόντρα στην βία, όπως οι κατασταλτικές μέθοδοι που συζητούνται κατά καιρούς, αλλά θα πάνε το πανεπιστήμιο ένα βήμα πιο μπροστά…θα κάνουν τους πανεπιστημιακούς χώρους άγονο έδαφος για την καλλιέργεια της βίας και για την διαιώνιση του «μπάχαλου».
Στην παραπάνω εικόνα μπορείτε να δείτε την γελοιογραφία που δημοσίευσαν πολλά έγκριτα μέσα μαζικής ενημέρωσης στις Η.Π.Α και έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων από πολλές εβραϊκές ομάδες σε όλο τον κόσμο. Δημιουργός της εν λόγο γελοιογραφίας είναι ο βετεράνος πολιτικός γελοιογράφος Pat Oliphant.
Στην γελοιογραφία απεικονίζεται το Αστέρι του Δαβίδ –εθνικό σύμβολο των Εβραίων- να παίρνει μορφή καρχαρία έτοιμου να κατασπαράξει την Γάζα, που έχει την μορφή μιας μεγάλης, σε ηλικία, γυναίκας, υπό την καθοδήγηση ενός ακέφαλου στρατιώτη. Οι αντιδράσεις προέρχονται κυρίως από εβραϊκές οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που υποστηρίζουν ότι στο σκίτσο αυτό χρησιμοποιούνται μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον από τους ναζί κατά την διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Τότε σκοπός της αντισημιτικής προπαγάνδας ήταν να γίνει ευθύς αναφορά στους κινδύνους που διέτρεχε η τότε ναζιστική Γερμανία από τους Εβραίους πλουτοκράτες και τους Εβραίους γενικότερα. Πέραν, όμως, από τις οργανωμένες αντιδράσεις, υπάρχουν και πάρα πολλές αναρτήσεις σε blogs ανά τον κόσμο που ασχολούνται με το θέμα, άλλες υπέρ της καλλιτεχνικής έκφρασης και της στηλίτευσης της πολιτικής του Ισραήλ και άλλες κατά της «ρατσιστικής», όπως την αποκαλούν, καλλιτεχνικής «επίθεσης» κατά του Ισραήλ.
Ο Pat Oliphant είναι στρατευμένος πολιτικός γελοιογράφος, που έχει χαρακτηριστεί από τους New York Times ως «ο γελοιογράφος με την μεγαλύτερη επιρροή, που βρίσκεται εν ζωή». Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και δεν είναι η πρώτη φορά που ξεσηκώνει θύελλα αντιδράσεων με τις γελοιογραφίες του.
Στο παρακάτω link μπορείτε να ακούσετε ένα από τα καινούργια τραγούδια του Αλκίνοου Ιωαννίδη από το album "Νεροποντή", ο τίτλος του είναι "Πατρίδα" και στοίχοι-μουσική είναι γραμμένα από τον ίδιο. Κατά την δική μου άποψη...εκπληκτικό!
Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύoυν ότι ορισμένα πράγματα δεν αλλάζουν από τις προθέσεις ή την δράση ενός προσώπου και μόνο. Για να επέλθει μια αλλαγή…(ας χρησιμοποιήσω καλύτερα τη λέξη «μεταρρύθμιση»…η λέξη αλλαγή είναι αρκετά κακοποιημένη)…για να επέλθει μια μεταρρύθμιση, λοιπόν, πρέπει να πληρούνται κάποιοι παράγοντες…και όταν βρεθεί το κατάλληλο πρόσωπο στην κατάλληλη θέση-χώρο γίνεται ο καταλύτης των εξελίξεων.
Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, αναφέρομαι στις εκλογές τις ΠΟΣΔΕΠ, του συνδικαλιστικού οργάνου των πανεπιστημιακών καθηγητών. Μετά τις πρόσφατες εκλογές με την νίκη της παράταξής του, πρόεδρος αναδείχθηκε ο αναπληρωτής καθηγητής Νικόλαος Σταυρακάκης. Ο κ. Σταυρακάκης είναι αναπ. καθηγητής στο τμήμα των Εφαρμοσμένων Μαθηματικών του ΕΜΠ και κρίνοντας από τις 7 πολιτικές παρεμβάσεις στις οποίες θα προβεί άμεσα, ας ελπίζουμε να είναι ο καταλύτης στις ήδη ευνοϊκές για μεταρρυθμίσεις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στα ελληνικά πανεπιστήμια. Οι 7 πολιτικές παρεμβάσεις που ανακοίνωσε είναι οι εξής:
- Η ηγεσία θεωρεί ότι η αύξηση της χρηματοδότησης είναι μεν αναγκαία για την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα του πανεπιστημίου, αλλά απαιτεί και άλλες δράσεις, όπως η αξιολόγηση, η καλύτερη διαχείριση του πανεπιστημιακού προσωπικού, η δημιουργία κέντρων αριστείας, η αξιοποίηση των Ελλήνων της διασποράς και ο καλύτερος στρατηγικός σχεδιασμός των ΑΕΙ.
- Θα αποκαταστήσει τους διαύλους επικοινωνίας με το υπουργείο Παιδείας.
- Θα διεκδικήσει συμμετοχή στο σχεδιασμό των εθνικών προγραμμάτων έρευνας (ευρωπαϊκά κονδύλια ΕΣΠΑ).
- Θα συμμετάσχει στο Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας.
- Θα συνεργαστεί με τη σύνοδο των Πρυτάνεων.
- Θα επεξεργαστεί προτάσεις για το διάλογο για την αναμόρφωση του Λυκείου και για το ζήτημα εισαγωγής στο πανεπιστήμιο.
- Θα δώσει έμφαση στην ενεργό συμμετοχή των ελληνικών πανεπιστημίων στον ευρωπαϊκό χώρο ανώτατης εκπαίδευσης και έρευνας.
Τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν φτάσει σε σημείο μηδέν και κύριοι φταίχτες είναι μια μερίδα βολεμένων και αναχρονιστικών καθηγητών, που τόσα χρόνια εκπροσωπείτο από το προηγούμενο προεδρείο. Είναι σημαντικό τώρα να ακουστεί και μια άλλη άποψη. Είναι καιρός οι ίδιοι οι καθηγητές να μεταφέρουν τον αέρα της μεταρρύθμισης μέσα στα πανεπιστήμια και λέξεις & φράσεις όπως «διάλογος», «έρευνα», «μεταρρύθμιση», «εφαρμογή νόμων», «νέο πλαίσιο για το άσυλο» που ήταν ταμπού μέχρι σήμερα, να ξανακουστούν.
Νομίζω ότι σήμερα (μιας και ξημερώνει Τρίτη 17 Μαρτίου) μάλλον θα μάθουμε ποια είναι τελικά τα σχέδια του κ. Μάνου και της τριανδρίας γενικότερα. Σε αυτή μου την ανάρτηση αναδημοσιεύω το άρθρο που υπογράφεται από τους Σ. Μάνο, Β. Κοντογιανόπουλο και Γ. Μπουτάρη και που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της 8ης Φεβρουαρίου.
Δύο πολιτικές επιλογές: δράση ή μοιρολατρία
Των Β. Κοντογιαννοπουλου, Στ. Μανου, Γ. Μπουταρη*
Η Ελλάδα βυθίζεται σε βαθιά και πολύπλευρη κρίση. Η οικονομική κρίση θέτει σε δοκιμασία τις ήδη καταπονημένες αντοχές, όχι μόνο της οικονομίας αλλά και της κοινωνίας. Εδώ και πολλούς μήνες η Ελλάδα κυριαρχείται από βαρύτατα σκάνδαλα, πρωτοφανείς μορφές διαφθοράς, αυξανόμενες κοινωνικές εντάσεις, κρατική ανυπαρξία και κυνισμό και από ένα επικίνδυνο συνδυασμό «ντόπιας» και «εισαγόμενης» οικονομικής κρίσης. Η εμφανής αδυναμία της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει το εκρηκτικό αυτό μείγμα οδηγεί τη χώρα σε αδιέξοδα
Στο πεδίο της οικονομίας, την εικόνα του προβλήματος συνθέτουν το τεράστιο έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών, το ύψος του δημόσιου χρέους και τα μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα. Ολα δείχνουν ότι η Ελλάδα και οι επιχειρήσεις της δεν μπορούν να ανταγωνιστούν. Εκμεταλλευτήκαμε όλα τα «καλά» του ευρώ (χαμηλά επιτόκια, σταθερότητα, μηδενισμός συναλλαγματικού κινδύνου) αλλά αρνηθήκαμε όσες υποχρεώσεις μας επέβαλε. Εδώ που έχουμε φθάσει, δεν έχουμε πια την επιλογή της μετάθεσης στο μέλλον των αναγκαίων διορθωτικών αποφάσεων. Οι κίνδυνοι είναι προ των θυρών.
Στο πεδίο των θεσμών ζούμε μια συνεχή, βάναυση και απροσχημάτιστη παραβίαση βασικών θεσμικών κανόνων, είτε αυτοί αφορούν τη Δικαιοσύνη είτε την περιβαλλοντική προστασία είτε την ασφάλεια του μέσου πολίτη, και πολλών δεκάδων άλλων «είτε». Αποτέλεσμα: η βαθμιαία, αλλά συστηματική ανάδειξη της βίας, της περιφρόνησης του συλλογικού σε έκταση που πλέον πλήττει στην καρδιά όλο και περισσότερες κοινωνικές λειτουργίες.
Απέναντι στην κατάσταση αυτή έχουμε την αδυναμία της κυβέρνησης να κυβερνήσει και να λάβει αποφάσεις που θα δώσουν μια προοπτική στον τόπο. Η αδυναμία αυτή παρακολουθείται και από την αδυναμία της αντιπολίτευσης να παίξει έναν υπεύθυνο και συγκροτημένο ρόλο, να δώσει ένα όραμα, να δείξει επιλογές στη δύσκολη συγκυρία που περνάμε. Οταν η κρίση απαιτεί πολιτικές προτάσεις ή και συναινέσεις, το πολιτικό σύστημα απορρίπτει και τα δύο. Τα κόμματα προτάσσουν τα μικροκομματικά τους συμφέροντα. Καταφεύγουν σε όσα μας έφεραν στο τωρινό «χάλι»! Στην εκλογολογία, την παροχολογία, την υποσχεσιολογία και τη σκανδαλολογία.
Στην κρίσιμη αυτή οικονομική και πολιτική συγκυρία οι εκλογές –για τις οποίες τόση συζήτηση γίνεται– παρ’ όλο που φαντάζουν αναγκαίες, δεν θα λύσουν κανένα πρόβλημα. Αντίθετα θα τα επιδεινώσουν. Ενώ η συνεργασία των δύο μεγάλων κομμάτων θα μπορούσε να συμβάλει στην αντιμετώπιση της κρίσης και τη διευκόλυνση λήψης κρίσιμων αποφάσεων, και τα δύο κόμματα την απορρίπτουν. Η στάση τους απαξιώνει στα μάτια των ψηφοφόρων την ίδια την ιδέα των διακομματικών συνεργασιών.
Και στα δύο κόμματα έχουν κυριαρχήσει πανίσχυροι κομματικοί μηχανισμοί με στόχο την άλωση και νομή της εξουσίας. Οι ιδεολογίες και η έννοια της αποτελεσματικής κάλυψης των κοινωνικών αιτημάτων καταπατήθηκαν από τα κομματικά και προσωπικά συμφέροντα. Ετσι, πολιτικές και ηγεσίες επιλέγονται με μοναδικό στόχο την προάσπιση στενά κομματικών, ακόμα και ατομικών, συμφερόντων, όπως ιστορικά συνέβη στις κοινωνίες που περιέπεσαν σε παρακμή. Κομματικό συμφέρον και ιδιοτέλεια αποτελούν το έδαφος πάνω στο οποίο καλλιεργείται η παρακμή της δημόσιας ζωής και ο εξοστρακισμός κάθε έννοιας του «δημόσιου ή συλλογικού συμφέροντος». Με τέτοιες πρακτικές και αντιλήψεις, με τέτοια πολιτική κουλτούρα, η αποτυχία είναι εξασφαλισμένη. Είναι ορατό, ότι ο κρίσιμος κρίκος της ατέλειωτης αλυσίδας των αδυναμιών μας είναι ο τρόπος διακυβέρνησης, ο τρόπος λειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Γι’ αυτό και η εμπλοκή. Τα κόμματα εξουσίας καλούνται να ανατρέψουν κεντρικά στοιχεία της λειτουργίας της εξουσίας, δηλαδή του εαυτού τους. Μια τέτοια ανατροπή δεν είναι ορατή. Και αυτό καθορίζει το τέλμα στο οποίο συνεχώς βυθιζόμαστε.
Ομως, σε όλους τους πολιτικούς χώρους υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που συναισθάνονται τις ευθύνες τους, απέναντι στη χώρα, στον εαυτό τους, στις αξίες που κληρονόμησαν και στην πραγματική πολιτική. Υπάρχουν πνευματικές, κοινωνικές και παραγωγικές δυνάμεις που συνειδητοποιούν ότι έχουν ευθύνη να μεριμνήσουν για το γενικό συμφέρον. Δυνάμεις που έχουν τη θέληση να συνεισφέρουν στα κοινά. Υπάρχουν ολοένα και περισσότεροι πολίτες που, απαλλαγμένοι από κομματικές και ιδεολογικές αγκυλώσεις, με προοδευτική κατεύθυνση, ασφυκτιούν από την αναποτελεσματικότητα, την αναξιοκρατία, τη διαφθορά. Πολίτες που μάχονται για αλήθειες, προοπτικές και δημιουργία, και αναγνωρίζουν ότι ένα καλύτερο μέλλον είναι συνδεδεμένο με μεταρρυθμίσεις.
Τη λύση μπορεί να δώσει μόνο μια αναδιάταξη των πολιτικών δυνάμεων, που θα λειτουργήσει στην κατεύθυνση μιας ρήξης με τις πολιτικές ενός στείρου εγκλωβισμού. Που, αν και με διαφορές στις ιδεολογίες, τις προτεραιότητες, τις αξίες θα δώσουν μάχες για πραγματιστικές αποφάσεις και συναινέσεις γύρω από βασικούς «κοινούς παρονομαστές», μακριά από τα διχαστικά στοιχεία που καθηλώνουν τα πάντα σε ακινησία.
Ο κόσμος αλλάζει και οι διεθνείς ανακατατάξεις θα είναι σημαντικές. Στην Ευρώπη και στην Αμερική οι πολιτικές ηγεσίες μέσα από την κρίση και παρά την κρίση επενδύουν στην αρχιτεκτονική του αύριο. Στην εκπαίδευση, στις εναλλακτικές μορφές ενέργειας, στην περιβαλλοντική προστασία, σε κοινωνικά χρήσιμες τεχνολογίες. Στη χώρα μας, αντιθέτως, διεξάγεται ένας άληκτος δήθεν διάλογος προς το κενό, προς την παγίδα. Η ριζική αλλαγή του τρόπου λειτουργίας του κράτους, της παιδείας, του πολιτικού συστήματος και της δημόσιας διοίκησης, ο επαναπροσδιορισμός των σχέσεων κράτους, αγοράς και οικονομίας είναι το διακύβευμα της νέας προσπάθειας στην οποία οφείλουμε να επενδύσουμε. Οι αλλαγές αυτές είναι προϋπόθεση για την επαναφορά της Ελλάδας στον σωστό δρόμο. Είναι προϋπόθεση για ν’ ανακτήσουν οι Ελληνες πολίτες την αξιοπρέπεια και την αυτοπεποίθησή τους. Είναι προϋπόθεση για να μπορέσουν να δημιουργήσουν ελεύθεροι και απερίσπαστοι. Είναι προϋπόθεση για να μπορέσουν να αξιοποιήσουν τα ανεκτίμητα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας: τον Πολιτισμό και την Ιστορία της, το περιβάλλον, τον ήλιο και τη θάλασσα.
Το ελληνικό πολιτικό σύστημα χρειάζεται επειγόντως καινοτομικές τομές. Που θα κάνουν εφικτές απαντήσεις στα μεγάλα προβλήματα του σήμερα και του αύριο. Η Ελλάδα είχε στο παρελθόν δυνάμεις που σε κρίσιμες φάσεις αισθάνονταν ότι είχαν μια ευθύνη για το πού και πώς πάμε. Ελπίζουμε ότι υπάρχουν και σήμερα τέτοιες δυνάμεις ικανές να κατανοήσουν πόσο οδυνηρή μπορεί να αποδειχθεί η κατεύθυνση στην οποία κινείται η κοινωνία και η χώρα.
Ιστορικά, οι δυνάμεις αυτές –με πραγματισμό– πρόσφεραν την εξουσία πότε στο ένα και πότε στο άλλο κόμμα εξουσίας. Σήμερα πάλι είναι ανάγκη να παίξουν τον ρόλο καταλύτη. Να αυτονομηθούν έστω, πρόσκαιρα, από τα κομματικά κατεστημένα, και να στηρίξουν ένα δύσκολο πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της κρίσης μαζί με μεταρρυθμίσεις πνοής, που θα αποτελέσουν τον άξονα μιας νέας κυβερνητικής συνεργασίας δράσης. Δράσης και όχι λόγων. Δράσης τώρα και όχι αύριο.
* Οι κ. Βασίλης Κοντογιανόπουλος και Στέφανος Μάνος είναι πρώην υπουργοί, ο κ. Γιάννης Μπουτάρης είναι δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης.
Πριν λίγο ανακοινώθηκε...ότι η M.I.G (=Βγενόπουλος) και η κυβέρνηση συμφώνησαν και στο νομικό κομμάτι της συμφωνίας και μένουν πλέον μόνο τα τυπικά για να ολοκληρωθεί η αποκρατικοποίηση της Ολυμπιακής! Πραγματικά...επιτέλους!
Σίγουρα δεν λύθηκαν τα προβλήματα μας και ούτε από αύριο θα πληρώνουμε λιγότερους φόρους...αλλά απλά φάνηκε μια ακτίδα φωτός μέσα στην κακομοιριά της Τρέμη, τον πανικό του Ευαγγελάτου, την συμπόνια του Αυτιά και τον καιρό της Πετρούλας (ρητορικό...έχει προσέξει ποτέ κανείς, άντρες-γυναίκες, "τι καιρό θα κάνει αύριο?" όταν τον καιρό τον ακούει από την Πετρούλα???)! Και επιπλέον, μετά από 20 και πλέον χρόνια εκπόνησης μεγαλόπνοων σχεδίων εξυγίανσης και ιδιωτικοποίησης της εταιρείας...κάποιος προχωράει στην πράξη!
Μετά από το 2005 που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το Google Earth, ένα πρόγραμμα που δίνει τη δυνατότητα στο χρήστη να δει οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη Γη από απόσταση που σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνει και τα 8 μέτρα από την επιφάνεια της, στις 2 Φεβρουαρίου 2009, η Google παρουσίασε την τελευταία έκδοση του συγκεκριμένου προγράμματος, το Google Earth 5.0.
Σε αυτή την τελευταία έκδοση, ο χρήστης έχει τη δυνατότητα να «βολτάρει» στον Ωκεανό αλλά και να βρει άπειρες πληροφορίες σχετικά με τους ωκεανούς, θαλάσσιους οργανισμούς, κοραλλιογενείς υφάλους, παραλίες που ενδείκνυνται για surf καθώς και πολλές άλλες πληροφορίες που σχετίζονται με τις θάλασσες στα διάφορα σημεία του πλανήτη Γη και έχουν καταχωρηθεί μέσα στους χάρτες από διάφορους οργανισμούς όπως BBC, National Geographic ή ακόμα και του Πολεμικού Ναυτικού των Η.Π.Α..
Μια άλλη καινοτομία που διαθέτει η τελευταία έκδοση και σίγουρα θα κεντρίσει το ενδιαφέρον πολλών χρηστών του προγράμματος, είναι η δυνατότητα να παρατηρήσεις το ίδιο σημείο του πλανήτη όπως φαίνεται τώρα αλλά και όπως ήταν στο παρελθόν. Έτσι, ορισμένες περιπτώσεις ο χρήστης θα έχει τη δυνατότητα να δει με μια απλή κίνηση, την εξέλιξη μεγάλων έργων αλλά ακόμα και την αλλαγή ολόκληρων περιοχών μετά από μεγάλες καταστροφές.
* Το «Google Earth 5» παρουσιάστηκε στην Ακαδημία Επιστημών της California από τον Al Gore. Στην παρουσίαση αυτή η εταιρεία χαρακτήρισε το πρόγραμμα ως «μέσω για ενεργοποίηση της περιβαλλοντικής συνείδησης του κόσμου»
Υ.Γ.: για όποιον ενδιαφέρεται να κατεβάσει το πρόγραμμα μπορεί να επισκεφτεί το παρακάτω website: http://earth.google.com/
Η παραπάνω κάρτα, είναι η κάρτα που έστειλε η ΔΟΥ Αμαρουσίου επί τη ευκαιρία του ερχομού του καινούργιου έτους!
Είναι πλέον ηλίου φαεινότερο ότι οι μέχρι στιγμής κινήσεις της "ανασχηματισμένης" κυβέρνησης δεν είναι μόνο μέρος μια καλά οργανωμένης επικοινωνιακής καταιγίδας...αλλά περιλαμβάνουν και πράξεις...όπως η αποστολή ευχετήριων καρτών!
Αλλά να μου πεις...οι άλλοι -τα άλλα κόμματα- δεν μπορούν να κάνουν ούτε διάλογο -για την Παιδεία- γιατί αυτοί -η ΝΔ- να κάνουν πράξεις?!?
Αν είχε στείλει και μια παρόμοια ο κ. Χατζηγάκης στους "γαλάζιους" αγροτοσυνδικαλιστές...μήπως τώρα να ήταν τώρα ευκολότερο το "μάζεμα" τους από τους δρόμους?
Τα μπλόκα που γίνονται αυτές τις μέρες από τους αγρότες σχεδόν σε όλο το μήκος του «πολύπαθου» Π.Α.Θ.Ε., είναι από τις μεγαλύτερες παρωδίες που έχουν διαδραματιστεί τον τελευταίο καιρό εντός συνόρων…
Η ανευθυνότητα των αγροτών έχει ξεπεράσει κάθε όριο:
Ανευθυνότης Νο1:
Αφού έφαγαν μέχρι και το τελευταίο euroτων επιδοτήσεων, χωρίς να έχουν εκσυγχρονίσει ούτε στο ελάχιστο τις μεθόδους καλλιέργειας της γης, τώρα ζητάνε & υπέρογκες επιπρόσθετες ενισχύσεις. Σημειώτεον, η καταστροφή που προκαλούν στους υδάτινους πόρους της χώρας έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα, γεγονός που κυρίως οφείλεται στις πεπαλαιωμένες μεθόδους άρδευσης που χρησιμοποιούν.
Ανευθυνότης Νο2:
Μέσα σε ένα τόσο δυσμενές οικονομικό περιβάλλον και εν μέσω μιας στιγμής που η κοινωνική συνοχή μοιάζει τόσο εύθραυστη, μπλοκάρουν την ομαλή λειτουργία της οικονομίας της χώρας και διατηρούν ένα κλίμα κοινωνικής αναταραχής. Σημειώτεον, η οικονομική βλάβη που έχουν προκαλέσει οι αγροτικές κινητοποιήσεις, τα τελευταία χρόνια, στην ελληνική οικονομία ανέρχονται, κατ' εκτίμηση στο απίστευτο ποσό του 1δις euro(πηγή: ΣΚΑΙ)
Είναι ανάγκη όσο ποτέ οι αγρότες να καταλάβουν ότι πρέπει να εκσυγχρονίσουν την παραγωγή τους ώστε να μην βρεθούμε προ τρομερής αγροτικής κρίσεως το 2013 που θα σταματήσουν οι ενέσεις ρευστότητας από την Ευρωπαϊκή Ένωση & επιπλέον να παύσουν να πιστεύουν ότι κλείνοντας τις Εθνικές Οδούς πετυχαίνουν τις επιδιώξεις τους, δίκαιες ή μη.
Η κυβέρνηση σε αυτό έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και όπως επικοινωνιακά έδειξε ότι κινείται αποφασιστικά, έτσι και τώρα πρέπει να δώσει ένα τέλος στην εκλογολογία, να σταματήσει αυτά τα περίεργα «Sarakatsanomics» και οικονομική πολιτική αλα «Τσοβόλα δωσ’ τα» και να κάνει μια ουσιαστική συζήτηση με τους αγρότες, με πρόλογο, κυρίως θέμα και συμπεράσματα! Το αν θα είναι «άνευ όρων» ή «από μηδενική βάση»…ποσώς μας ενδιαφέρει!
Το πιο σημαντικό είναι να προχωρήσει μπροστά και να βγάλει την χώρα από την κρίση δίνοντας ταυτόχρονα και ένα όραμα σε αυτόν τον λαό που το ΄χει τόσο ανάγκη!
Τι να πει κανείς γι’ αυτή την «ιερή» για τον Έλληνα περίοδο?
Ίσως η μόνη περίοδος μέσα στο χρόνο που δεν νοιαζόμαστε για τίποτα εκτός από το να περάσουμε καλά εμείς και τα αγαπημένα μας πρόσωπα!
Με πλοία, αεροπλάνα, βαπόρια ή τρένα τα παρατάμε όλα πίσω μας και τραβάμε για παραλίες, βουνά, λαγκάδια ή ότι άλλο πιο απίθανο υπάρχει στο μυαλό μας! Κάποτε ο Χαρυ Κλίν στο αλησμόνητο «Latin Φάτιν» είχε πει: «Όταν ο Έλληνας φεύγει δεν τον νοιάζει τίποτα! Ισοπεδώνει Εθνικές οδούς, λιμάνια, σταθμούς και Εθνική Οικονομία!». Και από τις αρχές του ’90 σαν μην άλλαξε τίποτα! Έτσι, είναι ακόμα! Έτσι μας αρέσει και έτσι θα κάνουμε! H Ολυμπιακή θα πετάει, ο ΟΣΕ θα γεμίζει με επιβάτες μέχρι και τα βαγόνια για το κάρβουνο, τα πλοία είτε High Speed είτε cargo θα γεμίζουν κόσμο και οι Εθνικές οδοί ακόμα και Autobahn να ήταν, θα πήζανε όσο δεν πάει!
Αυτή η μαζικότητα της εξόδου των καλοκαιρινών διακοπών είναι από τα λίγα στοιχεία που παραμένουν αναλλοίωτα μέσα στα χρόνια!
Τι και αν η ακρίβεια έχει πάει στα ύψη, τι και αν οι πιστωτικές είναι όρια τους, τι και αν η τιμή της βενζίνης σπάει το ένα ρεκόρ πίσω από το άλλο, δεν μας καίγεται καρφί! Αυτές τις μέρες τα αφήνουμε όλα πίσω μας και μεταθέτουμε όλες τις σκοτούρες μας για την ημέρα επιστροφής! Καλά κάνουμε! Ας το χαρούμε σα να ήταν κάθε μέρα έτσι!
Σίγουρα μπορείς να πει κάποιος «μα καλά ρε φίλε που πας διακοπές που σε κυνηγάνε οι τράπεζες για τις απλήρωτες δόσεις…?» . Καλά κάνουμε και πάμε! Ακόμα και οι τράπεζες διακοπές θα είναι…πληρώνουμε τη δόση μόλις γυρίσουμε!
Και επειδή είμαστε ωραίος λαός και αυτήν την προσέγγιση στη ζωή δεν την έχει κανένας άλλος, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, έτσι ώστε όταν γυρίσουμε να είμαστε ακόμα πιο ωραίοι, είναι:
- Να χλευάσουμε αυτόν που θα μας βάλει να πληρώσουμε 10€ την ξαπλώστρα και να απλώσουμε την πετσετούλα μας…λίγο πιο δίπλα!
- Να μην αγοράσουμε την τυρόπιτα 5€ στην καντίνα της παραλίας…και να περιμένουμε λίγο να πάμε στην πιο κάτω ταβέρνα να γονατίσουμε τα χταποδάκια και τα καλαμαράκια μετά το μπάνιο μας!
- Να μην πληρώσουμε και τις 10 μέρες τον διακοπών μας 5€ τον καφέ στην παραλία…μπορούμε τις μισές τουλάχιστον να τον πιούμε στο δωμάτιο το πρωί.
- Να πατήσουμε το μαγικό κουμπάκι off στο arkoudision όταν φεύγουμε από το ξενοδοχείο…δεν χρειάζεται να είναι ψυγείο όταν γυρνάμε!
- Και το μοναδικό καινοτόμο…να μαζέψουμε το κυπελάκι του θρυλικού Fiesta FRAPPE μαζί με τις γόπες από τα τσιγάρα πριν φύγουμε από την παραλία!
Αν τα κάνουμε αυτά στις διακοπές μας…με ένα μαγικό τρόπο θα τα εφαρμόσουμε αργότερα και στην καθημερινότητα μας! Θα μας γίνει μάθημα η προστασία της τσέπης μας για να ΄χουμε για τη δόση που λέγαμε και η προστασία του περιβάλλοντος, όπως μας ζητάει ο resident των παραλιών, ο πελεκάνος! Μέσα σε αυτή την χαλαρότητα των διακοπών αποστασιοποιημένοι από την ρουτίνα μπορούμε να πάρουμε κάποιες αποφάσεις που θα αλλάξουν προς το καλύτερο την καθημερινότητα τη δική μας και των γύρω μας.
Α! και μην ξεχάσω! Και αυτό το μπινελίκι που το ΄χουμε πρόχειρο ανά πάσα στιγμή…ε δεν πειράζει να το καταπιούμε και καμία φορά! Πιο ήρεμοι θα είμαστε αν δεν τρωγόμαστε με το παραμικρό!
Καλές διακοπές να ΄χουμε…και μέχρι να έρθει μέρα που θα ξεκινήσουν…ας συντονιστούμε στη συχνότητα του STAR να βλέπουμε ρεπορτάζ για τον καύσωνα!
Δεν είναι μια ούτε δύο οι φορές που πέφτουν στα χέρια μας περιοδικά και εφημερίδες που μιλάνε για την καθαρότητα των αυτοκινήτων με κινητήρες diesel και τις «αναχρονιστικές» πολιτικές που ακολουθεί το Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε.. Είναι πάρα πολλές αυτές οι αναφορές και τις περισσότερες φορές από έγκριτους δημοσιογράφους.
Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ διαφορετική και αυτό γεμίζει για ακόμα μια φορά, πολλά ερωτηματικά για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο τύπος στην Ελλάδα.
Φεύγοντας από την επιφάνεια και ψάχνοντας λίγο περισσότερο, όσον αφορά την ρύπανση που προκαλούν τα αυτοκίνητα diesel σε σχέση με αυτά της αμόλυβδης βενζίνης, τα αποτελέσματα είναι αποκαλυπτικά και δείχνουν ότι αυτό που ακούγεται τόσο έντονα είναι απλά η μισή αλήθεια.
Ποια είναι όμως η υπάρχουσα κατάσταση? Είναι αλήθεια ότι ο τρόπος λειτουργίας των κινητήρων diesel τα τελευταία χρόνια έχει βελτιωθεί σημαντικά. Κινητήρες, όπως, οι TDI του VW Group, οι HDi της Peugeot και οι νέας γενιάς κινητήρες diesel της BMW και της ΤΟΥΟΤΑ, δεν έχουν καμία σχέση με αυτούς που υπήρχαν στο παρελθόν ή ακόμα και τώρα με αυτούς που είναι διαθέσιμοι από κάποιους άλλους κατασκευαστές. Ο τρόπος καύσης έχει βελτιστοποιηθεί και οι ρύποι και τα καυσαέρια που αυτοί εκπέμπουν έχουν μειωθεί σημαντικά ώστε να πληρούν τις αυστηρές προδιαγραφές EURO 5 (PM: 5mg/km και NOx:180mg/km για τα diesel) που θα εφαρμοστούν σε όλη την Ευρώπη από το 2009 (σημείωση: σε ορισμένες χώρες ήδη εφαρμόζονται ορισμένες από τις προδιαγραφές που περιλαμβάνει το EURO 5).
Παρόλα αυτά, όμως, τα περισσότερα diesel θα παραμείνουν πιο ρυπογόνα από τα βενζινοκίνητα μέχρι την καθολική εφαρμογή του EURO 5. Όταν λέμε όμως ότι ένα αυτοκίνητο είναι «ρυπογόνο», εννοούμε ότι εκπέμπει περισσότερα μικροσωματίδια (particulate matter - PM) και περισσότερα οξείδια του αζώτου (nitrogen oxides - NOx). Εκεί που όντως υπερτερεί το diesel είναι στις εκπομπές διοξείδιο του άνθρακα CO2. Τα PM και τα NOx είναι συνδεδεμένα με τον τρόπο καύσης του καυσίμου ενώ το CO2 είναι άμεσα συνδεδεμένο με την κατανάλωση καυσίμου. Τα αυτοκίνητα diesel καίνε λιγότερο καύσιμο και για αυτό παράγουν λιγότερο CO2 αλλά επειδή το diesel καίγεται με αυτανάφλεξη παράγουν περισσότερα PM και περισσότερα NOx και αυτό είναι φυσική και δεν αλλάζει. Αυτό που αλλάζει, όμως, είναι ο τρόπος επεξεργασίας, των καυσαερίων από το σύστημα της εξάτμισης, που όμως ακόμα δεν έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο, στα περισσότερα αυτοκίνητα, ώστε να μειωθούν τα PM και τα NOx σε τέτοιο βαθμό ώστε να είναι ίσα με αυτά της βενζίνης. Άρα για να το πούμε πολύ απλά, τα diesel καίνε λιγότερο και επομένως παράγουν λιγότερα αέρια του θερμοκηπίου ενώ εξαιτίας του τρόπου καύσης του καυσίμου και της υπάρχουσας τεχνολογίας επεξεργασίας των καυσαερίων, παράγουν περισσότερο καρκινογόνα σωματίδια και δηλητηριώδη αέρια.
Έτσι, στην Ελλάδα δεν πρέπει να επιτραπεί όπως-όπως η κυκλοφορία των diesel και να επιβαρύνουμε περισσότερο την ήδη κακή ποιότητα του αέρα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, που κύρια αιτία είναι τα μικροσωματίδια. Αλλά αυτό που πρέπει να γίνει, είναι να υιοθετηθεί όσο πιο νωρίς γίνεται το EURO 5 και όχι να καθυστερήσει όπως έγινε με το EURO 4. Αν τελικά υιοθετηθούν οι αυστηρές προδιαγραφές , η απελευθέρωση των diesel σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη θα είναι απλά τυπική υπόθεση καθώς αυτά τα αυτοκίνητα θα είναι το ίδιο «καθαρά» με τα βενζινοκίνητα, όσον αφορά τα μικροσωματίδια (σημείωση: το ΝΟx θα παραμένει ψηλότερο, αλλά αυτό δεν επιβαρύνει το φωτοχημικό νέφος, που μέχρι στιγμής αποτελεί το βασικό αίτιο της απαγόρευσης).
Η υιοθέτηση του EURO 5, θα υποχρεώσει όλους τους εισαγωγείς αυτοκινήτων να εισάγουν μόνο αυτοκίνητα αυτών των προδιαγραφών και όχι ότι να ναι όπως γίνεται στις άλλες αναπτυσσόμενες χώρες.
Το σημαντικότερο όλων, είναι να έχουμε πολιτική για το περιβάλλον που να βασίζεται σε επιστημονικά κριτήρια και όχι απλά στις εντυπώσεις και σε αυτό μπορούμε να βοηθήσουμε και εμείς οι πολίτες αν είμαστε σωστά ενημερωμένοι και έχουμε λογικές απαιτήσεις από τις κυβερνήσεις μας.
Πηγή για τις προδιαγραφές: http://www.euractiv.com/en/transport/euro-5-emissions-standards-cars/article-133325
Υ.Γ.: Έτσι για να βλέπουμε κιόλας πόσο κακό κάνουμε στο περιβάλλον, πολλαπλασιάστε την μέση κατανάλωση βενζίνης (l/100km) που έχει το αυτοκίνητό σας επί 23,2 και θα βρείτε πόσα g/km CO2 εκπέμπετε (αν έχετε diesel πολλαπλασιάστε την κατανάλωση επί 26,3)
Ενδεικτικά, το “καθαρότερο” αυτοκίνητο στην αγορά το Toyota Prius έχει CO2: 104g/km και το Porsche Cayenne turbo CO2: 358g/km. Όσο για τα σωματίδια και τα οξείδια του αζώτου αυτά είναι διαθέσιμα μόνο στα προσπέκτους.
Πριν από λίγες μέρες ήρθε στο φως της δημοσιότητας μια έρευνα μια μεγάλης Αμερικάνικής εταιρείας διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού (της «Manpower») στην οποία καταγράφεται με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο η δυσαρέσκεια των Ελλήνων απέναντι στην εγχώρια αγορά εργασίας. Είναι, ίσως, πιο ξεκάθαρο από πότε το μέγεθος της δυσαρέσκειας των Ελλήνων εργαζομένων με αυτά που έχουν να λαμβάνουν από τις υπάρχουσες δουλειές αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η αγορά εργασίας στην Ελλάδα. Όλα αυτά τα χρόνια, υπήρχε μια έκδηλη δυσαρέσκεια αλλά ποτέ δεν είχε ποσοτικοποιηθεί. Πιο συγκεκριμένα στην έρευνα αυτή υπάρχουν δυο πολύ σημαντικά στοιχεία. Πρώτον, ένα 87.7% των Ελλήνων δηλώνει έτοιμο να αλλάξει τόπο κατοικίας για να βρει μια καλύτερη επαγγελματική αποκατάσταση και δεύτερον οι χώρες που συγκεντρώνουν την προτίμηση των Ελλήνων όσον αφορά στην εργασία, είναι η Μεγάλη Βρετανία και οι Η.Π.Α.. Το ποσοστό αυτό είναι εφιαλτικό αν αναλογιστεί κάποιος ότι οι άνθρωποι που τελικά είναι έτοιμοι να φύγουν από την Ελλάδα δεν προτιμούν να πάνε σε χώρες όπως η Σκανδιναβία ή Γαλλία που έχουν απίστευτα προστατευτικές νομοθεσίες για τους εργαζομένους, αλλά προτιμούν να πάνε σε χώρες όπου η εργασιακή νομοθεσία είναι πιο «χαλαρή» και το κοινωνικό κράτος μηδαμινό. Τι όμως πραγματικά φαίνεται μέσα από αυτή την έρευνα? Οι Έλληνες είναι χωρισμένοι σε δυο κατηγορίες; σε αυτούς που επιθυμούν την σιγουριά και σε αυτούς που αντιμετωπίζουν την εργασία σαν κάτι δυναμικό. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν τη δουλειά ως ένα μέσω για να εξασφαλίσουν τα χρήματα που χρειάζονται για τις ανάγκες τους. Ενώ στη δεύτερη ανήκουν οι άνθρωποι που βλέπουν την δουλειά ως μια ευκαιρία για κοινωνική καταξίωση. Καμία από τις δύο κατηγορίες δεν αποτελεί την μόνη σωστή επιλογή, αλλά το περίεργο είναι ότι οι Ελληνικές κυβερνήσεις και τα συνδικάτα δουλεύουν μόνο για την πρώτη. Την δεύτερη κατηγορία, που όπως φαίνεται ολοένα και αυξάνεται, πότε δεν την άκουσε κανείς. Οι κυβερνήσεις χρησιμοποιώντας μια απίστευτα ξεπερασμένη λογική στα εργασιακά και κάτω από την πίεση των ξεπερασμένων από τις εξελίξεις συνδικάτων, προσπαθούν με άστοχες κινήσεις και κινήσεις κάλυψης του αμαρτωλού τους παρελθόντος να θωρακίσουν τους εργαζομένους. Η θωράκιση, όμως, των εργαζομένων της πρώτης κατηγορίας, αποτελεί τροχοπέδη για την δεύτερη, μιας και η λογική του υπερπροστατευτισμού των εργαζομένων αποτελεί εμπόδιο στην δημιουργία νέων και ανταγωνιστικών θέσεων εργασίας και επιπλέον δεν βοηθά την αύξηση των μισθών. Ο υπάρχων εργασιακός νόμος το μόνο που κάνει είναι να θωρακίζει τον εργαζόμενο τεχνητά και όχι ουσιαστικά. Οι εργοδότες βλέποντας ότι η πρόσληψη ενός ανθρώπου και μάλιστα με υψηλό μισθό θα αποτελέσει ίσως μεγάλο πρόβλημα για την εταιρεία τους, σε ένα τυχόν «γύρισμα» της αγοράς, σκέφτεται 100 φορές περισσότερο την πρόσληψη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, οι εργοδότες να αποφεύγουν τις προσλήψεις στις περισσότερες των περιπτώσεων και τελικά να κατανείμουν τον φόρτο εργασίας στο υπάρχον εργατικό δυναμικό. Έτσι, και η ανεργία αυξάνεται και οι εργαζόμενοι δουλεύουν άπειρες απλήρωτες υπερωρίες ενώ οι μισθοί παραμένουν χαμηλοί. Για να το πούμε πολύ απλά, όσο ο εργασιακός νόμος θα δημιουργεί πολλές σκοτούρες στις επιχειρήσεις, τόσο η επιχειρήσεις θα αποφεύγουν τις προσλήψεις. Η μείωση των προσλήψεων, όμως, έχει δύο άμεσες συνέπειες και μια έμμεση. Άμεσες συνέπειες είναι η αύξηση του φόρτου εργασίας για τους ήδη εργαζομένους και η διατήρηση της ανεργίας, ενώ έμμεση είναι η καθήλωση των μισθών λόγω αυξημένης ανεργίας (νόμος «προσφοράς και ζήτησης»). Όλοι αυτοί που είτε δεν θα αντέχουν να παρακαλάνε για μια δουλεία, είτε δεν θα θέλουν να περνάνε τη ζωή τους σε ένα γραφείο είτε δεν θα ανέχονται τους χαμηλούς μισθούς θα είναι αυτοί που θα ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους για το εξωτερικό και θα προτιμούν «στυγνά καπιταλιστικά» συστήματα, όπως, αυτά των Η.Π.Α. και της Μεγάλης Βρετανίας που τουλάχιστον θα αμείβονται για αυτά που θα προσφέρουν. Μανιφέστα τύπου η «γενιά των 700ευρώ» μόνο λύσεις δεν φέρνουν, αυτά απλά διαπιστώνουν μια κατάσταση δεν προτείνουν λύσεις…και αυτές είναι που μας λείπουν! Στόχος, μιας ολοκληρωμένης εργασιακής πολιτικής θα έπρεπε να είναι η δημιουργία μιας δυναμικής αγοράς εργασίας που θα μπορούσε να αυτορυθμίζεται. Η θωράκιση των εργαζομένων θα επιτυγχάνετο με «δια βίου» μάθηση που θα τους έκανε απαραίτητους στην εταιρεία ενώ η προσλήψεις θα ρυθμίζονταν από τις ανάγκες τις αγοράς. Μιας αγοράς που λόγω της εξωστρέφειας και των ρυθμών ανάπτυξης θα δημιουργούσε θέσεις εργασίας και όχι απλά θα τις διατηρούσε με νύχια και με δόντια.
