Πόσο τρομακτικό είναι να πηγαίνουμε στα τυφλά...

Η έκφραση «Όχι άλλο κάρβουνο» σημαίνει ότι κάποιος έχει απηυδήσει με μια κατάσταση ή τη συμπεριφορά ενός άλλου προσώπου. Η φράση έγινε περισσότερο γνωστή απ' την κινηματογραφική ταινία «Ορατότης Μηδέν» (1970) του Νίκου Φώσκολου και είναι η σπαρακτική κραυγή του Άγγελου Κρεούζη (που ενσαρκώνει ο ηθοποιός Νίκος Κούρκουλος) στο δικαστήριο, όπου προσπαθεί να περιγράψει τις συνθήκες που οδήγησαν σ' ένα πολύνεκρο ναυτικό ατύχημα. Βέβαια, η καταγωγή της φράσης αυτής προέρχεται από παλαιότερο ναυτικό παράγγελμα στα ατμοκίνητα (με κάρβουνο) πλοία προκειμένου να σταματήσει η «ανθράκευση» του λέβητα στο μηχανοστάσιο, όταν η αναπτυσσόμενη θερμοκρασία πλησίαζε στα ανώτερα όρια ασφαλείας.* Με αυτη την έννοια, τη χρησιμοποιούμε και εμείς εδώ καθώς θεωρούμε ότι η Ελληνική Δημοκρατία δεν αντέχει καταστάσεις όπως αυτή της Νομικής. Και δεν αναφερόμαστε σε αυτό καθαυτό το γεγονός της κατάληψης του κτηρίου (που είναι μείζων και πολυσχιδές) αλλά στην πολιτική διάσταση του θέματος.
Εκτός, δηλαδή, αν αυτό προέκυψε ως η έσχατη προσπάθεια ορθώς σκεπτόμενων πολιτικών σχηματισμών ώστε η Πολιτεία να αντιμετωπίσει σε βάθος το ζήτημα της μετανάστευσης (απογοητευμένοι από αυτή καθαυτή την επιλογή προσώπων αλλά και πολιτικών), που όμως εκ του αποτελέσματος βλέπουμε όλοι ότι δεν μπορεί να είναι ισχύει στην παρούσα περίπτωση, η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Ο καθένας "κάνει ό,τι του κατέβει", δεν δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν (λόγω της πλήρους και απόλυτης αποσάρθρωσης των θεσμών), και τελικά δεν καταφέρνουμε παρά να αποδεικνύουμε στους εαυτούς μας ότι τελικά όχι μόνο μας αξίζουν τα όσα μας συμβαίνουν, αλλά ίσως τα θέλουμε κίολας.
Και διερωτώμαστε εδώ γιατί δεν μπορεί και η δική μας χώρα, και η δική μας πολιτική σκηνή (όχι απαραίτητα κομματική), να έχει σαφείς προτάσεις που θα προκύπτουν από πραγματικό διάλογο αλλά και που θα βασίζονται στην πραγματική ανάπτυξη της χώρας μας, στο γενικό καλό (και όχι στο ειδικό συμφέρον κάποιων, ή στο πρόχειρα και αυθαίρετα συντεταγμένο μανιφέστο αποπροσανατολισμένων, και πάντως χωρίς ειδικές ή τεχνικές γνώσεις περί της πολιτικής παραγωγής ιδεών αλλά και αποτελεσμάτων, μεμονομένων υπερμαχητών του "αιώνιου καλού")?. Roben των Δασών της Πολιτικής δεν υπάρχουν (όσο και αν οι προθέσεις μερικών στην τελική μπορεί και να είναι καλές - εμείς δεν το αμφισβητούμε αυτο)!
Η θέση μας είναι ότι σπασμωδικές κινήσεις δεν βγαίνουν σε καλό. Πρέπει να ανοίξουμε όλοι μας τα μάτια μας και να μιλήσουμε πάλι για πολιτική. Δεν μπορεί δηλαδή οι ΗΠΑ να κάνουν διάλογο κάθε μέρα για το τι θέλουν από το Κράτος και την πολιτική ζωή στη χώρα τους, και να μην το κάνουμε εμείς!! Μετά να δώσουμε την ευκαιρεία σε ανθρώπους που θέλουν αλλά και ξέρουν να προσφέρουν στο δημόσιο βίο της χώρας. Και εμείς να είμαστε εκεί να τους ελέγχουμε σωστά. Και όχι βασιζόμενοι σε συμφέροντα φατριών ή παρασυρόμενοι από πληρωμένα κομματικά ή μη ΜΜΕ.
Επιστροφή δηλαδή στο δημόσιο βίο για τους πολίτες και ανάδειξη των ικανών σε θέσεις δημόσιας εξουσίας με παράλληλο έλεχγο αυτών από τους πολίτες.
Αλλιώς, ο λέβητας στο μηχανοστάσιο θα εκραγεί και θα μας πάρει όλους μαζί στο βυθό (και σύντομα)!






* πηγή: Wikipedia

Conspiracy Theories

Conspiracy Theories
Many millions of people hold conspiracy theories; they believe that powerful people have worked together in order to withhold the truth about some important practice or some terrible event. A recent example is the belief, widespread in some parts of the world, that the attacks of 9/11 were carried out not by Al Qaeda, but by Israel or the United States. Those who subscribe to conspiracy theories may create serious risks, including risks of violence, and the existence of such theories raises significant challenges for policy and law. The first challenge is to understand the mechanisms by which conspiracy theories prosper; the second challenge is to understand how such theories might be undermined. Such theories typically spread as a result of identifiable cognitive blunders, operating in conjunction with informational and reputational influences. A distinctive feature of conspiracy theories is their self-sealing quality. Conspiracy theorists are not likely to be persuaded by an attempt to dispel their theories; they may even characterize that very attempt as further proof of the conspiracy. Because those who hold conspiracy theories typically suffer from a crippled epistemology, in accordance with which it is rational to hold such theories, the best response consists in cognitive infiltration of extremist groups. Various policy dilemmas, such as the question whether it is better for government to rebut conspiracy theories or to ignore them, are explored in this light.

*Σχετικά βλ. και 911 Mysteries

Οικονομική Πολιτική & Διακυβέρνηση: Τροφή για Σκέψη ή Τροφή για τα Θηρία?

Το δημοσιονομικό είναι χωρίς αμφιβολία το πιο άμεσο και πιεστικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Δεν είναι όμως το μοναδικό. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει γενικότερο πρόβλημα αναπτυξιακού προτύπου. Τα ελαττώματα του τρέχοντος αναπτυξιακού προτύπου είναι, λίγο πολύ, γνωστά:

- Ενθαρρύνει τη φοροδιαφυγή, την κατανάλωση, την ελλειμματική δημόσια διαχείριση και τις εισαγωγές εις βάρος της αποταμίευσης και των εξαγωγών.

- Ενθαρρύνει την πρόωρη συνταξιοδότηση εις βάρος της εργασίας.

Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλούμ, τα Τρωκτικά και Εμείς

Προφανώς δεν είμαι ο μόνος που αυτές τις ημέρες βρίσκει τον εαυτό του σε συζητήσεις μεταξύ φίλων για τη δολοφονική επίθεση κατά του εμπνευστή του blog Τρωκτικό. Προσπάθειες να εξηγηθεί αυτή η προφανώς πολύπλοκη υπόθεση πολλές, άλλες τόσες οι σκέψεις που εκδηλώνονται αυθόρμητα και έχουν κοινό παρανομαστή την σημερινή καθήλωση του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας αλλά και διεθνώς. Η ατιμωρησία και η διαπλοκή των κομματικών μηχανισμών, η ανάμιξή τους σε όλα και σε τίποτα, οι πειθήνιοι οπαδοί πεπερασμένων ιδεών και χρωμάτων ακούγονται από όλα σχεδόν τα στόματα ως μερικά από τα νοσηρά αίτια.

Από μια τέτοια συζήτηση προέκυψε και 'Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλούμ'. Πρόκειται για ένα βιβλίο που πραγματεύεται τη δολοφονία ενός δημοσιογράφου του λεγόμενου κίτρινου Τύπου. Αν πιάσετε τον εαυτό σας στο τέλος να μειδιάσει με την τροπή των πραγμάτων, μην νομίσετε ότι είστε οι μόνοι.

Μία καλή επιλογή για τις επερχόμενες καλοκαιρινές διακοπές.




Ευχαριστώ τον φίλο Τσόπ για τη υπόδειξη του βιβλίου.

Βία στη Βία της Συντεταγμένης Δημοκρατίας και Τάσεις Αυτοκαταστροφής?

Δολοφόνοι. Κοινοί εγκληματίες του ποινικού δικαίου. Οι "αναρχο-επαναστάτες" της εχγώριας "τρομοκρατίας" είναι θρασύδηλοι υπερασπιστές των δικών τους φανταστικών κόσμων εις βάρος της κοινωνικής ειρήνης και με θύματα ανθρώπους σαν και εσένα και εμένα. Η γνώμη μας δε ως προς το θέμα αυτό έχει ήδη εκφραστεί (ενδεικτικά δες: εδώ ), αλλά αν, με αφορμή αυτό το φαινόμενο, κοιτάξουμε πιο γενικά θα καταληξουμε σε σημαντικά συμπεράσματα. Γιατί δεν είναι μόνο οι "αναρχικών" ιδεολογιών "τρομοκράτες" που πρέπει να φοβόμαστε. Αυτό που πρέπει να προσέξουμε πάρα πολύ είναι ο κίνδυνος γενικευμένης αναρχίας, ο οποίος είναι κάτι παραπάνω από ορατός στην Ελλάδα των διεφθαρμένων πολιτικών, της κενής περιεχομένου αντιπολίτευσης, της φτώχιας και της γενικευμένης απαξίωσης.





Στο πλαίσιο αυτό, η δική μας τουλάχιστον άποψη είναι η εξής:

* Πρώτα απ' όλα και πάνω απ' όλα είμαστε μέλη μιας Συντεταγμένης Δημοκρατικής κοινωνίας. Το Σύνταγμα εγγυάται την κοινωνική συνοχή και αποτελεί εχέγγυο ειρηνικής συμβίωσης. Έχει δημιουργηθεί μέσα από αγώνες και στέκει υπεράνω όλων. Αν δεν αρέσει σε μερικούς, να φύγουν από τη χώρα.

* Αυτό ισχύει φυσικά πρώτα για τους πολιτικούς. Δεν σημαίνει τίποτα αν έχεις την εντολή διακυβέρνησης της χώρας. Δεν μπορείς να πηγαίνεις κατά του Συντάγματος. Και αυτό ας το λάβει πολύ σοβαρά ο κ. Λοβέρδος και οι λοιποί Υπουργοί (δες εδώ).

* Στο ίδιο πλαίσιο, κάθε κινητοποίηση του λαού δεν μπορεί να ξεφεύγει των πλαισιών που έχει ορίσει το Σύνταγμα. Γιατί έτσι δεν διαφέρουν και πολύ από αυτούς που έστειλαν τη βόμβα στον Χρυσοχοϊδη. Όταν, για παράδειγμα, μια απεργία κρίνεται καταχρηστική από τα Δικαστήρια, δεν μπορεί να τη συνεχίζεις (δες εδώ). Γιατί έτσι παραβιάζεις το Σύνταγμα εσύ ο ίδιος, αφού αφενός δεν σέβεσαι την δικαστική εξουσία που ορίζεται σαφώς ως εξισορροπητική δύναμη στο πλαίσιο της διάκρισης των εξουσιών, αφετέρου δεν σέβεσαι τις διατάξεις του Συντάγματος στις οποίες ουσιαστικά βασίζεται μια τέτοια απόφαση των δικαστηρίων. Και το Σύνταγμα δεν είναι μέσο των διεφθαρμένων πολιτικών για να πετύχουν τους προσωπικούς τους στόχους - αυτό είναι ξεκάθαρο.

Τεράστιο ζήτημα, το ξέρω. Αλλά κάπου πρέπει να βρούμε το σημείο που θα μας κρατήσει ενωμένους και συντεταγμένους κατά των προκλήσεων της εποχής μας. Και αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από το σεβασμό στο Σύνταγμα της χώρας.

Mr. Freeman - Όλοι σας μισείτε ο ένας τον άλλον

Εικόνα και λόγος σε απόλυτη αρμονία. Επίκαιρο, καυστικό και ωμά ρεαλιστικός σε σημείο που ίσως και να σοκάρει. Ένα βίντεο που σίγουρα δεν το βλέπεις και απλά πας στο επόμενο. Σε αφήνει με σκέψεις και προβληματισμούς. Κατά την γνώμη μου κάτι που αξίζει να το δείτε...