Εδώ Πολυτεχνείο...

Οι "Μέρες Πολυτεχνείου" είναι ένα ντοκιμαντέρ της αλήθειας για το Πολυτεχνείο, που γυρίστηκε στη συμπλήρωση της πρώτης πενταετίας από την εξέγερση, από το δημοσιογράφο Δημήτρη Παπαναγιώτου. Το ντοκιμαντέρ αυτό προσλαμβάνει και σήμερα ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα επικαιρότητα και σημασία. Μιλούν οι οπερατέρ που τότε, ακόμη και με κίνδυνο της ζωής τους,κατέγραψαν τα συμβάντα. Ο Σινανίδης, ο Βελόπουλος, ο Μάλλιος, ο Βέλγος Κουράντ, που "έπιασε" τη στιγμή που το τανκ της χούντας τσακίζει την καγκελόπορτα. Μιλάει ακόμη ο καμεραμάν Πατσαβός που ήταν ανεβασμένος στην κολώνα της εισόδου και με την εισβολή του τανκ γκρεμίστηκε μαζί της και τραυματίσθηκε, με αποτέλεσμα να κλονισθεί σοβαρά η υγεία του.

Big Brother Is Watching You

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι θα κάναμε άμα κάποιος μας έλεγε πριν 20 χρόνια ότι θα ανοίξουμε την τηλεόραση μας και θα δούμε 15 ανθρώπους κλεισμένους σε ένα σπίτι γεμάτο με κάμερες που τους παρακολουθούν 24 ώρες το εικοσιτετράωρο ή ότι θα παρακολουθούμε ανθρώπους να τρώνε ποντίκια και σκορπιούς και να κυλιούνται σε λάκκους με φίδια και άλλους που θα υποβάλλονται σε μια χειρουργική επέμβαση live στην τηλεόραση για χάρη ενός τηλεπαιχνιδιού? Νομίζω πως τουλάχιστον θα γελάγαμε για να μην πω πως μπορεί και να κάναμε μέχρι και μήνυση στο κανάλι. Πως καταλήξαμε όμως τελικά όλα αυτά να μπούνε στην ζωή μας? Όταν το απόλυτο αγαθό ενός ανθρώπου είναι η ελευθερία πως είναι δυνατόν να θεωρούμε διασκέδαση την οικειοθελή φυλάκιση κάποιων? Τι είναι αυτό που μας ωθεί πλέον να τα παρακολουθούμε όλα αυτά? Γιατί καθόμαστε και βλέπουμε ανθρώπους να κάνουν πράγματα πέραν της σφαίρας του φυσιολογικού απλά για να βγουν νικητές σε ένα τηλεπαιχνίδι? Τα θέλουμε πραγματικά όλα αυτά η απλά είμαστε πλέον ανήμποροι να αντισταθούμε σε όσα μας πλασάρουν?

Διασκέδαση μέχρι θανάτου (Amusing Ourselves to Death)

Ο Stuart McMillen μέσα από εικόνες μας δίνει την δική του οπτική πάνω στο βιβλίο του Postman Neil “Διασκέδαση μέχρι θανάτου” (Amusing Ourselves to Death). Όσο περνάνε τα χρόνια το βιβλίο δείχνει να γίνεται όλο και πιο επίκαιρο και πιο κοντά στην πραγματικότητα μιας και αυτό που πραγματεύεται είναι το κατά πόσον είχε δίκιο ο Χάξλεϊ (Huxley) στο βιβλίο του “Θαυμαστός καινούργιος κόσμος” και όχι ο Όργουελ (Orwell) στο βιβλίο του “1984”. Ας δούμε όμως τι πραγματεύονται τα 2 βιβλία πριν δούμε το πως τα συνδέει μεταξύ τους ο Postman Neil και πως αποτυπώνει αυτή τη σύνδεση ο Stuart McMillen

Πεθαίνοντας στην Παλαιστίνη...

Δανείστηκα αυτό το βίντεο και την φωτογραφία από ένα blog που παρακολουθώ, και το παραθέτω για λίγο προβληματισμό. Οι εικόνες από τα χτυπημένα παιδιά στο μυαλό μου, δεν με αφήνουν να ησυχάσω…




Πονάς γιατί είσαι λαβωμένο;
Πονάς γιατί είσαι μόνο σου;
Πονάς γιατί είσαι άνθρωπος;
Πονάς γιατί δεν μπορείς να είσαι άνθρωπος;
Πονάς για όλα αυτά που βλέπεις;
Πονάς για όλα αυτά που δεν μπορείς να δεις;
Πονάς γιατί δεν πρόλαβες;
Πονάς που δεν έζησες;
Πονάς που δεν μπορείς να ελπίζεις;
Πονάς για τα όνειρα που χάνονται μαζί με το αίμα σου;
Πονάς που ξεψυχά η ελπίδα να υπάρξεις;
Πονάς που υπάρχεις;
Πονάς που δεν επέλεξες εσύ τον θάνατό σου;
Πονάς που δεν μπορείς να το πεις πουθενά;
Πονάς ποιο πολύ από την σφαίρα
ή από το ανθρώπινο χέρι;

Η άλλη πλευρά του AIDS

Αυτές τις μέρες φτάνουν στο ηλεκτρονικό μου γραμματοκιβώτιο πολλά βίντεο, κάποια τα ξεχωρίζω και θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας. Το περιεχόμενο τους ποικίλει.
Αυτή τη φορά ξεχώρισα κάποιο που παρουσιάζει μια νέα οπτική για τον "ιό" του AIDS.


Το βίντεο που ακολουθεί είναι συλλογή μαρτυριών των ίδιων των "φορέων" του "ιού"....

Γιατι χρησιμοποιώ εισαγωγικά; ... πατήστε και δείτε!


http://video.google.com/videoplay?docid=7863594816208300908&hl=en

Από τον Σίγκμουντ Φρόιντ στη σημερινή οικονομική κρίση

Μια ενδιαφέρουσα άποψη,

μια λογική συνέχεια,

η αφορμή για λίγο περισσότερο προβληματισμό.

Πατήστε και δείτε,

http://www.tvxs.gr/v564