15-12-2010: Γενική Απολυταρχία του Α-πολιτικού Νεο-Έλληνα: Τέλος

Δεν μιλάω για το εργασιακό. Αλλά έπρεπε να είχαμε μιλήσει (τουλάχιστον) δύο χρόνια πρίν για το τι κράτος θέλουμε.

Όταν τον Δεκέμβριο του 2008 η δολοφονία ενός ανήλικου αγοριού στο κέντρο της Αθήνας υπήρξε η αφορμή για εκτεταμένης μορφής διαμαρτυρίες και εν πολλοίς πρωτόγνωρης μορφής αντίδραση εκ μέρους ιδίως νέων ανθρώπων, κάποιοι εξ ημών θέλαμε να πιστεύουμε ότι από τη φωτιά στα Πανεπιστήμια και στους δρόμους έξω από αυτά θα αναδεικνύονταν τα δομικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και θα αναδιαμορφώνονταν σε μεγάλο βαθμό το περιβάλλον που ουσιαστικά οδήγησε σε αυτή την έκρηξη. Ήταν ουσιαστικά η μεγάλη κρίση της μεταπολίτευσης, έστω και αν δεν το είχε καταλάβει η γενιά του Πολυτεχνείου, που ταυτίζεται ουσιαστικά με τη γενιά της κομματαρχίας και της απόλυτης παρακμής στον δημόσιο βίο της χώρας, του απόλυτου οπορτουνισμού και της βλαχο-νεο-πλουτιστικής αντι-δημοκρατίας.

Σήμερα δίνεται και σε αυτούς τους ανθρώπους το γερό χαστούκι που οι ίδιοι έχουν από καιρό δώσει σε όλους εμάς που ναι μεν μεγαλώσαμε όμορφα, αλλά με χρέη που μας υποθήκευσαν για μια ζωή. Άραγε τί χρωστάμε στους γονείς μας?

Η έκρηξη του 2008 είχε αιτίες. Δεν δώσαμε σημασία. Δεν δώσανε σημασία. Τώρα ίσως καταλάβουν όλοι ανεξαιρέτως ότι η πίεση των νέων ανθρώπων το 2008 βασίζονταν στο γεγονός ότι δεν υπήρχαν οι ευκαιρίες για απασχόληση, γιατί δεν υπήρχε υγιής ιδιωτικός τομέας, γιατί δεν υπήρχε πολιτική που να δίνει κίνητρα στην ιδιωτική πρωτοβουλία, γιατί ο δημόσιος τομέας ήταν υπερπλήρης (για να πω το λιγότερο) και ουσιαστικά ανενεργός από καιρό, γιατί σε κάθε περίπτωση και ο τελευταίος το μόνο που είχε καταφέρει ήταν να είχε καταστήσει όλα τα κόμματα να τρέφουν αλλά και να τρέφονται από τους πόσους θα "βολέψουν"! Δεν υπήρχε καμία Πολιτική! Δεν υπήρχαν καν Πολίτες! Υπήρχε ασύδωτη ψηφοθηρία και εγωιστές απλοί (κομμα-)ψηφοφόροι! Κοινώς: είχαμε χάσει τελείως τον μπούσουλα!! Και δεν το είχαμε καταλάβει...Γιατί όσο δεν μας πειράζει προσωπικά, δεν μας πειράζει καθόλου!! Από πότε όμως οι πολίτες μιας ιστορικά δημοκρατικής και πρωτοπόρας χώρας κατάντησαν απλά υποκείμενα και εν πολλοίς φερέφωνα πολιτικών (ανδρών) που είχαν μόνο στόχο το ίδιο όφελος? Των ίδιων και των οικογενειών τους, ερωμένων αυτών, παρατρεχάμενων αυτών κ.α.?

Είχαμε επιλογές. Τώρα δεν έχουμε καμία, παρά μόνο να κοιτάξουμε κατάμουτρα όλοι μας τους εαυτούς μας και να ξαναγίνουμε πολίτες. Όχι να πολεμάμε τη σκιά μας. Και να κατηγορούμε τους "άλλους"? Μα είναι δυνατόν?

Πρέπει να γυρίσουμε στις αξίες που γαλούχησαν το λαό μας ανέκαθεν. Αυτές που θα μας γυρίσουν πίσω στη σκληρή δουλειά και όχι στη ζήλεια για τα υλικά αγαθά του γείτονα, αυτές που θα μας βάλουν δυναμικά στο καλώς ή κακώς παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον και όχι όσες μας "προστατεύουν" από εχθρούς-φαντάσματα, αυτές που θα μας κάνουν υπόλογους ατομικά για το κάθε τι συμβαίνει γύρω μας και έτσι θα μας καταστήσουν καλύτερους "πολίτες" και όχι υποκείμενα. Και οι πολιτικοί μας πρέπει να είναι δυνατοί. Και να μεταφέρουν στο λαό πλήρως την αλήθεια και το όποιο σχέδιό τους. Γιατί πώς να πάει η χώρα μπροστά όταν οι ηγέτες αυτής είτε είναι "λαμόγια" (μια λέξη που ειλικρινά οικτίρω), είτε ψεύτες (πχ. "υπάρχουν λεφτά"!!!!)...Και εμείς εκεί...

Και ούτε με το να καταστρέφουμε τη δημόσια ή ιδιωτική περιουσία κάποιων κάνουμε τίποτα. Επιτέλους! Μόνο αν δείξουμε ότι σκεφτόμαστε καθαρά θα βγούμε από το τέλμα. Γιατί από την οικονομική κρίση θα βγούμε μετά. Δεν υπάρχουν ηγέτες! Αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν (εδώ και πολύ καιρό) και πολίτες!! Αποπροσανατολισμένοι άνθρωποι είμαστε, που τώρα δοκιμάζουμε τα όριά μας (με πάρα πολλές αφορμές για να αφυπνιστούμε βέβαια).

Στις εισαγωγικές εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο, στην έκθεση μας είχαν ρωτήσει για το πολιτισμό της καθημερινότητάς μας. Σήμερα θα είχα γράψει διαφορετικά εκείνη την έκθεση. Και ίσως δεν είχα περάσει στο Πανεπιστήμιο αλλά σίγουρα θα είχα αναδείξει πτυχές που σχετίζονται με τον πολιτισμό της πολιτικής παιδείας της σύγχρονης Ελλάδας που τώρα πρέπει επιτέλους να ξέρει ότι θέλει μια σύγχρονη χώρα με προστασία των θεμελιωδών ελευθεριών και όχι με ασυδοσία, εγωισμό και οπορτουνιστικές τάσεις.

Γιατί δεν μπορούμε να είμαστε Δανία? Σκεφτείτε το λίγο....και θα καταλάβετε ότι μπορούμε. Μάλλον δεν θέλουμε (όσοι εξ ημών βολεύονταν ήδη και είχαν τη δύναμη να διατηρήσουν αυτή την κατάσταση - άνθρωποι από όλες τις κοινωνικές ομάδες - έκαναν (ή μάλλον δεν έκαναν) ό,τι μπορούσαν για να μην το καταφέρουμε).

Τελειώνω εδώ γιατί δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που θα με έκανε να ολοκληρώσω μια τέτοια συζήτηση...

Καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε

Σκίτσα: Κώστας Μητρόπουλος
Έκδοση: Pirelli Hellas

Ποια χρονιά πιστεύετε πως έχουν δημιουργηθεί αυτά τα σκίτσα?

Και όμως όσο και αν φαίνεται περίεργο δημιουργήθηκαν το 1986

Ας πάρουμε ένα μάθημα λοιπόν

Οικονομική Πολιτική & Διακυβέρνηση: Τροφή για Σκέψη ή Τροφή για τα Θηρία?

Το δημοσιονομικό είναι χωρίς αμφιβολία το πιο άμεσο και πιεστικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Δεν είναι όμως το μοναδικό. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει γενικότερο πρόβλημα αναπτυξιακού προτύπου. Τα ελαττώματα του τρέχοντος αναπτυξιακού προτύπου είναι, λίγο πολύ, γνωστά:

- Ενθαρρύνει τη φοροδιαφυγή, την κατανάλωση, την ελλειμματική δημόσια διαχείριση και τις εισαγωγές εις βάρος της αποταμίευσης και των εξαγωγών.

- Ενθαρρύνει την πρόωρη συνταξιοδότηση εις βάρος της εργασίας.

Σεμνά & Ταπεινά...

Η ακόλουθη επιστολή διαμαρτυρίας εστάλθη προς τον πρόεδρο της Βουλής, Φίλιππο Πετσάλνικο από τον διευθύνοντα σύμβουλο των Επιχειρήσεων Αττικής, Πέτρο Βέττα και κατόπιν δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Εφοπλιστής." Εμείς απλά την αναδημοσιεύουμε καθώς αναφέρεται σε ένα ακόμη φαινόμενο αλαζονικής συμπεριφοράς μέλους του Ελληνικού Κοινοβουλίου το οποίο πέρασε, ως συνήθως, στα ψιλά:

Καρχιμάκης VS Χατζηγάκης καταγγελίες για ΑΓΡΟΓΗ Α.Ε.

Είναι εξωφρενικά τα όσα ακούστηκαν χτες (06/07/2010) στην εκπομπή Κοινωνία Ώρα Mega από το στόμα του Υπ. Μ. Καρχιμάκη ο οποίος καταγγέλλει παράνομες προσλήψεις και όργια σπατάλης δημόσιου χρήματος που έγιναν

Nα πεθάνει η κατσίκα του γείτονα…

Ειδήσεις σαν και αυτές κατακλύζουν τις τηλεοράσεις μας τις τελευταίες ημέρες και εμείς φυσικά σαν σύγχρονοι πόντιοι Πιλάτοι σπεύδουμε να σταυρώσουμε τους πάντες νίπτοντας παράλληλα τας χείρας μας αποποιούμενοι κάθε ευθύνη.. Φορτώνουμε στις πλάτες τους τον σταυρό της σημερινής κρίσης και ανεβαίνουμε όλοι μαζί τον Γολγοθά την εξόδου από αυτή, φωνάζοντας δυνατά πως αυτοί φταίνε για όλα.

Και μετά είμαστε όλοι καλά. Βρήκαμε για μια ακόμα φορά κάποιους άλλους να ρίξουμε το φταίξιμο. Γιατί τόσα χρόνια για όλα φταίνε οι άλλοι. Έχω βαρεθεί να βλέπω ανθρώπους γύρω μου απλά να ρίχνουν ευθύνες σε άλλους. Φταίνε οι πολιτικοί για την διαφθορά στην χώρα, φταίνε οι γιατροί που παίρνουν φακελάκια, οι δικηγόροι που δεν κόβουν αποδείξεις και οι δημόσιοι υπάλληλοι που παίρνουν γρηγορόσημα. Και δεν τελειώνει εδώ. Φταίνε και οι μεσάζοντες, τα συνδικάτα, οι αγρότες, οι αριστεροί οι δεξιοί και οι μεσαίοι, φταίνε οι μπάτσοι τα λαμόγια οι παπάδες, οι δήμοι οι κοινότητες, ο γείτονας ο απέναντι ο δίπλα ο από κάτω και δεν ξέρω και εγώ πόσοι άλλοι αλλά ποτέ εμείς. Και φυσικά για κάθε τι δεν φταίει ποτέ ένας αλλά για τον καθένα μας φταίνε και διαφορετικοί. Πάρτε για παράδειγμα την κατάντια της Πολιτικής στην χώρα μας. Για τον απλό λαό φταίνε οι πολιτικοί, για τους πολιτικού φταίνε πάντα οι προηγούμενοι και για τους προηγούμενους πάντα οι επόμενοι. Για τους αριστερούς φταίνε οι δεξιοί, για τους δεξιούς οι αριστεροί και για τους μεσαίους οι άλλοι 2 και η ιστορία συνεχίζετε έτσι χρόνια τώρα.

Λοιπόν σας έχω νεότερα. Δεν φταίνε οι άλλοι. Φταίμε εμείς και μόνο εμείς. Γιατί στο κάτω κάτω της γραφής όλοι αυτοί είμαστε εμείς. Δεν φταίνε οι πολιτικοί μόνο αλλά και εμείς που εκλέγουμε τις ίδιες κυβερνήσεις ξανά και ξανά τόσα χρόνια και περιμένουμε πως και πώς να αλλάξουν μόνο και μόνο για να αλλάξει χέρια η διαφθορά και να φάμε και εμείς κανένα κοκαλάκι. Φταίμε εμείς που αδιαφορούμε για το ποιος θα μας κυβερνήσει και δίναμε λευκή επιταγή τόσα χρόνια προτιμώντας τις παραλίες αντί για τις κάλπες. Φταίμε εμείς που ανταλλάσουμε την ψήφος μας με διορισμούς και ρουσφέτια αντί να τους μαυρίζουμε. Φταίμε εμείς που δίνουμε φακελάκια αντί να τους καταγγέλλουμε έναν έναν, που εκμεταλλεύονται τον φόβο για την υγεία μας, μέχρι να μην μείνει κανένας. Φταίμε που δίνουμε γρηγορόσημα αντί να μπούμε μέσα από τα γραφεία να τους βγάλουμε έναν έναν έξω. Φταίμε που δεν παίρνουμε αποδείξεις γιατί δεν μας νοιάζει ή γιατί μας κόβουν κάτι παραπάνω από το ΦΠΑ. Φταίμε εμείς που βγαίνουμε στους δρόμους πιέζοντας τις κυβερνήσεις κάθε φορά που θίγονται τα δικά μας συμφέροντα αδιαφορώντας για το συμφέρον των υπολοίπων. Φταίμε εμείς που πάντα κοιτάμε πώς να βρούμε το παραθυράκι του νόμου ώστε να μην αγγίξει εμάς και ας αγγίξει τους υπόλοιπους. Φταίμε εμείς που τόσα χρόνια τα ανεχόμαστε όλα αυτά και δεν κάναμε μόνοι μας την κάθαρση. Αλλά πώς να την κάνουμε? Η διαφθορά και το βόλεμα θέλει πάντα δύο. Αυτόν που τα παίρνει και αυτόν που είναι διατεθειμένος να τα δώσει για να κερδίσει κάτι.

Χρόνια τώρα διασκεδάζουμε την δικιά μας κατάντια στην τηλεόραση. Καθόμαστε καθηλωμένοι μαζικά μπροστά σε σατυρικές εκπομπές εκτοξεύουμε τις τηλεθεάσεις τους στα ύψη και γελάμε με την ψυχή μας. Με τι γελάμε όμως? Μήπως γελάμε με τα χάλια μας? Και μετά διαβάζουμε στις εφημερίδες ειδήσεις σαν και αυτές που ανέφερα στην αρχή και αγανακτούμε. Βγαίνουμε από τα ρούχα μας στην κυριολεξία. Μα είναι δυνατόν γιατρός στο κολωνάκι να δηλώνει τέτοιο εισόδημα? Ντροπή και αίσχος. Στην πυρά και γρήγορα. Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα λέει όμως ο λαός και κάτι ξέρει. Μα θα μου πείτε το ίδιο είμαι εγώ ο καημένος που δεν ζήτησα κάποιες αποδείξεις για να γλυτώσω λίγα ευρώ ή δήλωσα λίγα έξοδα παραπάνω για να μην με πνίξουν οι φόροι, και το ίδιο ο μεγαλογιατρός που κλέβει χιλιάδες. Σίγουρα δεν είναι το ίδιο αλλά αυτό δεν μας απαλλάσσει των ευθυνών μας.

Πρέπει όλοι μας να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να κοιτάξουμε λίγο μπροστά μας αντί να κοιτάζουμε γύρο μας. Όλοι μας μέχρι τώρα είμαστε λίγο πολύ είτε συμμέτοχοι είτε αμέτοχοι σε όλα αυτά που μας οδήγησαν μέχρι εδώ. Δεν αρκεί λοιπόν για να βγούμε από την κρίση απλά να φτιάξουμε τα οικονομικά μας σαν χώρα που τόσο πολύ μας καίνε. Πρέπει να αλλάξουμε και εμείς οι ίδιοι. Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά έχει και βαθειά κοινωνικά αίτια. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο τρόπος που ζούσαμε και σκεφτόμασταν μέχρι σήμερα σε κάποια θέματα πρέπει να αλλάξει ριζικά. Όπως λέει και ο Ι.Μ. στο άρθρο του δεν αρκεί να σώσουμε το καράβι που βουλιάζει, πρέπει να φτιάξουμε ένα καινούργιο από την αρχή. Ίσως αυτή η κρίση να ήταν η καλύτερη αφορμή για να καταλάβουμε το αντίκτυπο που έχουν κάποια πράγματα και πως μπορούν τελικά να γυρίσουν μπούμερανκ και προς εμάς. Είναι καιρός λοιπόν να συνειδητοποιήσουμε με λίγα λόγια, πως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε και να σταματήσουμε κάποια στιγμή να θέλουμε απλά να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα…

Προεκλογικές Ελπίδες - Μετεκλογικές Παγίδες

Όλοι νομίζω είδαμε, ακούσαμε, διαβάσαμε την ανακοίνωση του πρωθυπουργού για τα νέα μέτρα που είναι αναγκαία για να βγει η χώρα από την δύσκολη οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκετε. Ειδικός δεν είμαι για να τα σχολιάσω άρα αυτό το κομμάτι θα το αφήσω για άλλους. Αυτό που εμένα μου φαίνεται οξύμωρο στην όλη υπόθεση είναι πως οι προεκλογικές ελπίδες τόσων ανθρώπων για μια ακόμα φορά κατρακυλήσανε στον γκρεμό στο όνομα της ανάγκης, της μη ύπαρξης άλλης επιλογής, και την εθνικής ενότητας για την αντιμετώπιση της κρίσης. Γιατί αν θυμάμαι καλά προεκλογικά η ΝΔ και ο Καραμανλής μας ενημερώνανε πως θα χρειαστούν σκληρά και επίπονα μέτρα για να βγει η χώρα από την κρίσιμη κατάσταση ενώ το ΠΑΣΟΚ και ο ίδιος π πρωθυπουργός διαβεβαίωναν τον λαό πως «λεφτά υπάρχουν απλά πρέπει να τα διαχειριστούμε σωστά». 3 εκατομμύρια πολίτες τον πίστεψαν αλλά τελικά απ’ ότι φαίνεται τα λεφτά υπήρχαν στις τσέπες τους μιας και ακόμα και ο ίδιος παραδέχτηκε πως τα μέτρα αυτά είναι αντίθετα με τα όσα ο ίδιος υποστήριζε προεκλογικά. Δεν λέω πως δεν είναι αναγκαία ούτε πως κακώς τα πήρε ούτε φυσικά υπονοώ πως ο Καραμανλής ήταν πιο σωστή επιλογή. Αυτό που εμένα με προβληματίζει και με απογοητεύει είναι πως για ακόμα μια φορά προεκλογικά οι πολιτικοί υπόσχονται πράγματα, δημιουργούν ελπίδες & και δίνουν υποσχέσεις που μετεκλογικά αδυνατούν να υλοποιήσουν... Και δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτό. Και η ΝΔ είχε βγει μπροστά με σύνθημα την διαφάνεια και την πάταξη της διαφθοράς και μετεκλογικά μόνο αυτό δεν είδαμε. Και να μην θυμηθώ και την περίφημη απογραφή στο όνομα της οποίας πάρθηκαν τα τότε σκληρά μέτρα γκρεμίζοντας φυσικά για μια ακόμα φορά τις τότε ελπίδες εκατομμυρίων πολιτών. Σε όλη αυτή την κατάσταση φυσικά στα δικά μου μάτια ένας είναι πάντα ο χαμένος. Εσείς τον βλέπετε??????

ΕΚΡΗΞΗ για ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ και όχι για ΚΑΘΑΡΣΗ ΕΝΟΧΙΚΩΝ ή/και ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΕΝΩΝ φατριών

Ο ήχος από τις τζαμαρίες που σπάγανε τον Δεκέμβριο του 2008 ήταν ίσως το "χειροκρότημα" που ζητούσε μια γενιά νέων ανθρώπων αντιμέτωπων με αδιέξοδα πραγματικά και σε κάθε επίπεδο. Αδιέξοδα τα οποία ήταν καλά κρυμμένα από την γεμάτη ενοχές προηγούμενη γενιά αλλά πλέον υψώνονταν αδυσώπητα μπροστά μας. Με αφορμή τον άδικο χαμό ενός μικρού παιδιού, μια ολόκληρη κοινωνία ήρθε αντιμέτωπη, είτε το ήθελε είτε όχι, με τη συσσωρευμένη πίεση που βαρύνει πλέον ασφυκτικά τα νέα παιδιά. Και η πίεση λογικά φέρνει έκρηξη. Και η έκρηξη φέρνει καταστροφή. Και η καταστροφή φέρνει αναγέννηση.





Τα σημερινά επεισόδια στη μνήμη του παιδιού αυτού κάθε άλλο παρά μας φέρνουν αντιμέτωπους με την "αναγέννηση" της κοινωνίας που θα έπρεπε να έχει ξεκινήσει, αλλά μάλλον μας γυρίζουν πίσω στο παλιό κυνήγι μεταξύ αφενός αναρχικών και αφετέρου αστυνομικών/ακροδεξιών παρατάξεων. Ποιός όμως τους είπε ότι μας ενδιαφέρει ο ιδιόρρυθμος αυτός πόλεμος? Μια κολόνια που κρατάει χρόνια, ένας αγώνας μεταξύ δύο ομάδων ανθρώπων και μόνο δεν έχει καμία σχέση με την "έκρηξη" ένα χρόνο πριν - αν και μια ακραία μορφή εκδήλωσης αυτής της αντιπαράθεσης (ο πυροβολισμός εντάσσεται στον πόλεμο αναρχικών-αστυνομικών) έγινε η αφορμή για την ως άνω έκρηξη της σύγχρονης, ενοχικής και μυωπικής, κοινωνίας στην οποία καλούμαστε να ζούμε.

Το κρίσιμο ερώτημα το οποίο θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι αν οι κραυγές των παιδιών το 2008 έχουν πραγματικά ακουστεί από τους έχοντες, καλώς ή κακώς αλλά πάντως με δημοκρατικό τρόπο, την εξουσία να διαχειρίζονται τα μεγάλα ζητήματα. Και όχι, δεν είναι επιτυχημένη μια κυβέρνηση και ένας υπουργός αν καταφέρει να διαχειριστεί μια κρίση (βλ. επεισόδια) όταν η ερώτηση για το μέλλον των παιδιών όλων μας μπαίνει στο αρχείο...

Πολιτική επ' αυτού δεν γίνεται με την κατ' επίφαση ή έστω μόνο λεκτική υποστήριξη στους νέους και στις νέες απόψεις και ιδέες. Πολιτική γίνεται με πραγματική σύμπνοια όλων μας στην αναμόρφωση πχ. του παιδαγωγικού συστήματος, στη διαμόρφωση σχεδίου για την αντιμετώπιση της ανεργίας, στην ενεργό υποστήριξη από την εκτελεστική εξουσία νέων ιδεών και προγραμμάτων. Και ναι απαιτούνται χρήματα. Αλλά κυρίως, απαιτείται σύμπραξη όλων των "ομάδων".

Αντίθετα, όμως, βλέπουμε την κάθε συνεταιριστική ομάδα να κυνηγά μόνο το δικό της συμφέρον, την κάθε ομάδα εργοδοτών και εργαζομένων να ζουν το δικό τους «πόλεμο» αδιαφορώντας ουσιαστικά για το αντίκτυπο αυτής στους υπολοίπους (βλ. τον πρόσφατο πόλεμο ΚΚΕ - Κυβέρνησης), τα κόμματα να μαζεύουν ψήφους - να τους κάνουν τι τελικά, μήπως για να μαζέψουν χρήματα τα ταμεία και να τα φάνε πριν τα δώσουν στους επόμενους? - κάνοντας την Ελλάδα να μοιάζει όχι με συμπαγή και δυνατή κοινωνία μπροστά στον κίνδυνο που όλοι μας συμφωνήσαμε το 2008 ότι υπάρχει αλλά ως ψηφιδωτό πολλών ομάδων που όμως δεν φτιάχνει τελικά μια συμπαγή εικόνα...

Αναρωτιέμαι, τελικά, μήπως το 2008 είδε ο καθένας μας το δικό του πόλεμο να αντικατοπτρίζεται στα γεγονότα? Μήπως δηλαδή ούτε ο Δεκέμβρης ήταν ικανός να μας ενώσει μπροστά στο ουσιαστικό ερώτημα - στον κίνδυνο να περιθωριοποιήσουμε μια ολόκληρη γενιά? Μήπως δεν θα το δούμε ποτέ ή μήπως απλά εθελοτυφλούμε γιατί δεν μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε??

Δεν ξέρω τι συμβαίνει αλλά σίγουρα η γενιά που είναι τώρα στην εξουσία είναι αδύνατο μόνη της να δώσει τη λύση. Αδύνατο γιατί πολλοί απ' όσους την απαρτίζουν πολύ νωρίς βρέθηκαν απλά και χωρίς πολύ κόπο με σχετικά πολλά εφόδια (βλ όσους με καθαρά κομματικά κριτήρια απορροφήθηκαν και όταν είδαν τα συμφέροντά τους να κινδυνεύουν ύψωσαν μαύρες ωφελιμιστικές και μόνο σημαίες ). Δεν πάλεψαν γι' αυτά και καθώς φαίνεται γι' αυτά θα πρέπει να παλέψουμε εμείς (μέσω της ουσιαστικής παιδείας, της πραγματικής αξιοκρατίας, της απασχόλησης με στόχο την αποτελεσματική παραγωγή πλούτου και ιδεών, την προστασία όσων έχουν ανάγκη αλλά όχι όλων όσων κρύβονται στα μαύρα χρήματα και στα ακριβά αυτοκίνητα που έχουν κερδηθεί με κομπίνες κάθε είδους κτλ κτλ). Και αυτή η πάλη - που δεν περιλαμβάνει βία - δεν γίνεται χωρίς την έμπρακτη συμπαράσταση της προηγούμενης αυτής γενιάς, οι αγνές προθέσεις της οποίας για το καλό των παιδιών της κάθε άλλο παρά αμφισβητείται. Αλλά πάνω απ' όλα απαιτείται σύμπνοια όλων και συμμετοχή με απώτερο σκοπό αφενός την αποφυγή αδιέξοδων και συμφεροντολογικών συγκρούσεων χωρίς αποτέλεσμα και αφετέρου τη μαζική συμμετοχή σε μια νέα, αισιόδοξη και αποτελεσματική πλέον πραγματικότητα, στους χώρους και στους τόπους που ο καθένας μας κατοικεί και δραστηριοποιείται.

Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Γ.Ι.Π.