Καρχιμάκης VS Χατζηγάκης καταγγελίες για ΑΓΡΟΓΗ Α.Ε.

Είναι εξωφρενικά τα όσα ακούστηκαν χτες (06/07/2010) στην εκπομπή Κοινωνία Ώρα Mega από το στόμα του Υπ. Μ. Καρχιμάκη ο οποίος καταγγέλλει παράνομες προσλήψεις και όργια σπατάλης δημόσιου χρήματος που έγιναν

Υou must first break a few eggs to make an omelet

Τί μας διδάσκει λοιπόν αυτή η δημοφιλέστατη ρήση, προσφάτως της μόδας και στην ελληνική; Προφανώς πως απαιτούνται θυσίες για να οδηγηθεί κάποιος σε ένα σπουδαίο αποτέλεσμα. Όμως πόσες; Πόσα αβγά θα πρέπει να σπάσουν για να γίνει μια ομελέτα; Αν δεν απατώμαι ομελέτα μπορείς να κάνεις και με 3 και με 9 αβγά. Είναι υπερβολικό να γίνει μια ομελέτα με 15 αβγά; Αν πρόκειται για το πρωινό ενός Αμερικάνου μάλλον ναι, αλλά πώς μπορούμε να ξέρουμε ότι δε προορίζεται να ταΐσει μια σχολική τάξη στην Κένυα; Για να χτιστεί ένα σπίτι χρειάζονται τούβλα, όμως πόσα τούβλα θα χρειαστούν για να γίνει κάποιο σπίτι, το σπίτι μου; Ο αριθμός των συλλαβών μιας λέξης καθορίζει την σημασία της ή την ποιότητα ενός διαλόγου; Μάλλον όχι. Δεν έχω σκοπό να καταλήξω κάπου, αλλά χρειάζεται να ξεφύγω κάπως από την λογιστική ερμηνεία της ζωής μου. Αν μας έχουν συνηθίζει να μετράμε τις αναπνοές μας με δευτερόλεπτα, τα ταξίδια μας με χρήματα, σημασία δεν έχει να ζούμε και να ταξιδεύουμε; Η ποσότητα των αβγών δεν επηρεάζει τη γεύση της ομελέτας, ούτε το λογιστικό χρέος μιας χώρας θα έπρεπε να επηρεάσει την αντίληψη για την έλλειψη ή την επάρκεια, την ελευθερία ή την ασυδοσία. Ο άνθρωπος προορίζεται να ζήσει ποιοτικά και όχι μαθηματικά. Η θεωρία ερμηνεύει και συστηματοποιεί την πράξη και όχι το αντίστροφο. Είναι, λοιπόν, προορισμός μου να γεύομαι και να επικοινωνώ κι όχι να αθροίζω αβγά και συλλαβές. Όσο απλό και λογικό κι αν ακούγεται όλο αυτό, μάλλον έχουμε δώσει στην έννοια του ποσού σημασίες και ερμηνείες που δεν μας εξυπηρετούν στον στόχο μας: ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ.

Αν το 4 είναι το αποτέλεσμα και μιας πρόσθεσης (π.χ. 3+1) και μιας αφαίρεσης (π.χ. 5-1) και ενός πολλαπλασιασμού (4*1), εμένα με απασχολεί πως τα 3 παιδιά μου θα γίνουν 4 κι όχι πως από τα 5 παιδιά μου θα πρέπει να πεθάνει το 1 για να έχω επιτέλους 4 παιδιά. Ας σκεφτούμε λοιπόν μια προπαίδεια διαβίωσης, πράξεις ποιότητας για να οδηγηθούμε σε ένα αποτέλεσμα που λάθος ή σωστό μαθηματικά , θα μπορέσει να μας δώσει πίσω αυτό που μας χρωστάει. Την ποιότητα στη ζωή μας.

Το παρπάνω άρθρο έχει αναρτηθεί στο blog Ramnousia Από τον Blogger Ouranuke Giis

Διασκέδαση μέχρι θανάτου (Amusing Ourselves to Death)

Ο Stuart McMillen μέσα από εικόνες μας δίνει την δική του οπτική πάνω στο βιβλίο του Postman Neil “Διασκέδαση μέχρι θανάτου” (Amusing Ourselves to Death). Όσο περνάνε τα χρόνια το βιβλίο δείχνει να γίνεται όλο και πιο επίκαιρο και πιο κοντά στην πραγματικότητα μιας και αυτό που πραγματεύεται είναι το κατά πόσον είχε δίκιο ο Χάξλεϊ (Huxley) στο βιβλίο του “Θαυμαστός καινούργιος κόσμος” και όχι ο Όργουελ (Orwell) στο βιβλίο του “1984”. Ας δούμε όμως τι πραγματεύονται τα 2 βιβλία πριν δούμε το πως τα συνδέει μεταξύ τους ο Postman Neil και πως αποτυπώνει αυτή τη σύνδεση ο Stuart McMillen

Ρευστός Φόβος

Θα μοιραστώ μαζί σας ένα απόσπασμα από το βιβλίο “Ρευστός Φόβος” του Zygmunt Bauman. Περαιτέρω σκέψεις αφήνονται στον αναγνώστη…

“Το μέλλον είναι άδηλο; Άλλος ένας καλός λόγος για να μην το αφήσετε να σας στοιχειώσει. Οι κίνδυνοι άγνωστοι; Άλλος ένας καλός λόγος για να τους αφήσετε κατά μέρος. Μέχρι εδώ, όλα καλά• θα μπορούσε να ήταν και χειρότερα. Διατηρείστε το έτσι. Μην αρχίζετε να ανησυχείτε για το πώς θα διασχίσετε εκείνη τη γέφυρα στο βάθος, πριν φθάσετε εκεί. Ίσως δεν την πλησιάσετε ποτέ, ή ίσως η γέφυρα καταρρεύσει ή μετακινηθεί αλλού πριν την πλησιάσετε. Οπότε, γιατί να ανησυχείτε από τώρα; Καλύτερα να τηρείτε την πατροπαράδοτη συνταγή: cαrpe diem. Με απλά λόγια: χαρείτε τώρα, πληρώστε αργότερα. Ή, σύμφωνα με μια νεότερη εκδοχή αυτής της παμπάλαιας σοφίας, νεόκοπη ευγενική χορηγία των εταιριών πιστωτικών καρτών: αφαιρέστε την αναμονή από την επιθυμία.

Nα πεθάνει η κατσίκα του γείτονα…

Ειδήσεις σαν και αυτές κατακλύζουν τις τηλεοράσεις μας τις τελευταίες ημέρες και εμείς φυσικά σαν σύγχρονοι πόντιοι Πιλάτοι σπεύδουμε να σταυρώσουμε τους πάντες νίπτοντας παράλληλα τας χείρας μας αποποιούμενοι κάθε ευθύνη.. Φορτώνουμε στις πλάτες τους τον σταυρό της σημερινής κρίσης και ανεβαίνουμε όλοι μαζί τον Γολγοθά την εξόδου από αυτή, φωνάζοντας δυνατά πως αυτοί φταίνε για όλα.

Και μετά είμαστε όλοι καλά. Βρήκαμε για μια ακόμα φορά κάποιους άλλους να ρίξουμε το φταίξιμο. Γιατί τόσα χρόνια για όλα φταίνε οι άλλοι. Έχω βαρεθεί να βλέπω ανθρώπους γύρω μου απλά να ρίχνουν ευθύνες σε άλλους. Φταίνε οι πολιτικοί για την διαφθορά στην χώρα, φταίνε οι γιατροί που παίρνουν φακελάκια, οι δικηγόροι που δεν κόβουν αποδείξεις και οι δημόσιοι υπάλληλοι που παίρνουν γρηγορόσημα. Και δεν τελειώνει εδώ. Φταίνε και οι μεσάζοντες, τα συνδικάτα, οι αγρότες, οι αριστεροί οι δεξιοί και οι μεσαίοι, φταίνε οι μπάτσοι τα λαμόγια οι παπάδες, οι δήμοι οι κοινότητες, ο γείτονας ο απέναντι ο δίπλα ο από κάτω και δεν ξέρω και εγώ πόσοι άλλοι αλλά ποτέ εμείς. Και φυσικά για κάθε τι δεν φταίει ποτέ ένας αλλά για τον καθένα μας φταίνε και διαφορετικοί. Πάρτε για παράδειγμα την κατάντια της Πολιτικής στην χώρα μας. Για τον απλό λαό φταίνε οι πολιτικοί, για τους πολιτικού φταίνε πάντα οι προηγούμενοι και για τους προηγούμενους πάντα οι επόμενοι. Για τους αριστερούς φταίνε οι δεξιοί, για τους δεξιούς οι αριστεροί και για τους μεσαίους οι άλλοι 2 και η ιστορία συνεχίζετε έτσι χρόνια τώρα.

Λοιπόν σας έχω νεότερα. Δεν φταίνε οι άλλοι. Φταίμε εμείς και μόνο εμείς. Γιατί στο κάτω κάτω της γραφής όλοι αυτοί είμαστε εμείς. Δεν φταίνε οι πολιτικοί μόνο αλλά και εμείς που εκλέγουμε τις ίδιες κυβερνήσεις ξανά και ξανά τόσα χρόνια και περιμένουμε πως και πώς να αλλάξουν μόνο και μόνο για να αλλάξει χέρια η διαφθορά και να φάμε και εμείς κανένα κοκαλάκι. Φταίμε εμείς που αδιαφορούμε για το ποιος θα μας κυβερνήσει και δίναμε λευκή επιταγή τόσα χρόνια προτιμώντας τις παραλίες αντί για τις κάλπες. Φταίμε εμείς που ανταλλάσουμε την ψήφος μας με διορισμούς και ρουσφέτια αντί να τους μαυρίζουμε. Φταίμε εμείς που δίνουμε φακελάκια αντί να τους καταγγέλλουμε έναν έναν, που εκμεταλλεύονται τον φόβο για την υγεία μας, μέχρι να μην μείνει κανένας. Φταίμε που δίνουμε γρηγορόσημα αντί να μπούμε μέσα από τα γραφεία να τους βγάλουμε έναν έναν έξω. Φταίμε που δεν παίρνουμε αποδείξεις γιατί δεν μας νοιάζει ή γιατί μας κόβουν κάτι παραπάνω από το ΦΠΑ. Φταίμε εμείς που βγαίνουμε στους δρόμους πιέζοντας τις κυβερνήσεις κάθε φορά που θίγονται τα δικά μας συμφέροντα αδιαφορώντας για το συμφέρον των υπολοίπων. Φταίμε εμείς που πάντα κοιτάμε πώς να βρούμε το παραθυράκι του νόμου ώστε να μην αγγίξει εμάς και ας αγγίξει τους υπόλοιπους. Φταίμε εμείς που τόσα χρόνια τα ανεχόμαστε όλα αυτά και δεν κάναμε μόνοι μας την κάθαρση. Αλλά πώς να την κάνουμε? Η διαφθορά και το βόλεμα θέλει πάντα δύο. Αυτόν που τα παίρνει και αυτόν που είναι διατεθειμένος να τα δώσει για να κερδίσει κάτι.

Χρόνια τώρα διασκεδάζουμε την δικιά μας κατάντια στην τηλεόραση. Καθόμαστε καθηλωμένοι μαζικά μπροστά σε σατυρικές εκπομπές εκτοξεύουμε τις τηλεθεάσεις τους στα ύψη και γελάμε με την ψυχή μας. Με τι γελάμε όμως? Μήπως γελάμε με τα χάλια μας? Και μετά διαβάζουμε στις εφημερίδες ειδήσεις σαν και αυτές που ανέφερα στην αρχή και αγανακτούμε. Βγαίνουμε από τα ρούχα μας στην κυριολεξία. Μα είναι δυνατόν γιατρός στο κολωνάκι να δηλώνει τέτοιο εισόδημα? Ντροπή και αίσχος. Στην πυρά και γρήγορα. Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα λέει όμως ο λαός και κάτι ξέρει. Μα θα μου πείτε το ίδιο είμαι εγώ ο καημένος που δεν ζήτησα κάποιες αποδείξεις για να γλυτώσω λίγα ευρώ ή δήλωσα λίγα έξοδα παραπάνω για να μην με πνίξουν οι φόροι, και το ίδιο ο μεγαλογιατρός που κλέβει χιλιάδες. Σίγουρα δεν είναι το ίδιο αλλά αυτό δεν μας απαλλάσσει των ευθυνών μας.

Πρέπει όλοι μας να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να κοιτάξουμε λίγο μπροστά μας αντί να κοιτάζουμε γύρο μας. Όλοι μας μέχρι τώρα είμαστε λίγο πολύ είτε συμμέτοχοι είτε αμέτοχοι σε όλα αυτά που μας οδήγησαν μέχρι εδώ. Δεν αρκεί λοιπόν για να βγούμε από την κρίση απλά να φτιάξουμε τα οικονομικά μας σαν χώρα που τόσο πολύ μας καίνε. Πρέπει να αλλάξουμε και εμείς οι ίδιοι. Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά έχει και βαθειά κοινωνικά αίτια. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο τρόπος που ζούσαμε και σκεφτόμασταν μέχρι σήμερα σε κάποια θέματα πρέπει να αλλάξει ριζικά. Όπως λέει και ο Ι.Μ. στο άρθρο του δεν αρκεί να σώσουμε το καράβι που βουλιάζει, πρέπει να φτιάξουμε ένα καινούργιο από την αρχή. Ίσως αυτή η κρίση να ήταν η καλύτερη αφορμή για να καταλάβουμε το αντίκτυπο που έχουν κάποια πράγματα και πως μπορούν τελικά να γυρίσουν μπούμερανκ και προς εμάς. Είναι καιρός λοιπόν να συνειδητοποιήσουμε με λίγα λόγια, πως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε και να σταματήσουμε κάποια στιγμή να θέλουμε απλά να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα…

Ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις μιας..."εταιρίας".



http://tvxs.gr/webtv/%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BA%CE%B9%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AD%CF%81/corporation-%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B2%CE%AC%CE%BD%CE%B9

Προεκλογικές Ελπίδες - Μετεκλογικές Παγίδες

Όλοι νομίζω είδαμε, ακούσαμε, διαβάσαμε την ανακοίνωση του πρωθυπουργού για τα νέα μέτρα που είναι αναγκαία για να βγει η χώρα από την δύσκολη οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκετε. Ειδικός δεν είμαι για να τα σχολιάσω άρα αυτό το κομμάτι θα το αφήσω για άλλους. Αυτό που εμένα μου φαίνεται οξύμωρο στην όλη υπόθεση είναι πως οι προεκλογικές ελπίδες τόσων ανθρώπων για μια ακόμα φορά κατρακυλήσανε στον γκρεμό στο όνομα της ανάγκης, της μη ύπαρξης άλλης επιλογής, και την εθνικής ενότητας για την αντιμετώπιση της κρίσης. Γιατί αν θυμάμαι καλά προεκλογικά η ΝΔ και ο Καραμανλής μας ενημερώνανε πως θα χρειαστούν σκληρά και επίπονα μέτρα για να βγει η χώρα από την κρίσιμη κατάσταση ενώ το ΠΑΣΟΚ και ο ίδιος π πρωθυπουργός διαβεβαίωναν τον λαό πως «λεφτά υπάρχουν απλά πρέπει να τα διαχειριστούμε σωστά». 3 εκατομμύρια πολίτες τον πίστεψαν αλλά τελικά απ’ ότι φαίνεται τα λεφτά υπήρχαν στις τσέπες τους μιας και ακόμα και ο ίδιος παραδέχτηκε πως τα μέτρα αυτά είναι αντίθετα με τα όσα ο ίδιος υποστήριζε προεκλογικά. Δεν λέω πως δεν είναι αναγκαία ούτε πως κακώς τα πήρε ούτε φυσικά υπονοώ πως ο Καραμανλής ήταν πιο σωστή επιλογή. Αυτό που εμένα με προβληματίζει και με απογοητεύει είναι πως για ακόμα μια φορά προεκλογικά οι πολιτικοί υπόσχονται πράγματα, δημιουργούν ελπίδες & και δίνουν υποσχέσεις που μετεκλογικά αδυνατούν να υλοποιήσουν... Και δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτό. Και η ΝΔ είχε βγει μπροστά με σύνθημα την διαφάνεια και την πάταξη της διαφθοράς και μετεκλογικά μόνο αυτό δεν είδαμε. Και να μην θυμηθώ και την περίφημη απογραφή στο όνομα της οποίας πάρθηκαν τα τότε σκληρά μέτρα γκρεμίζοντας φυσικά για μια ακόμα φορά τις τότε ελπίδες εκατομμυρίων πολιτών. Σε όλη αυτή την κατάσταση φυσικά στα δικά μου μάτια ένας είναι πάντα ο χαμένος. Εσείς τον βλέπετε??????

ΕΚΡΗΞΗ για ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ και όχι για ΚΑΘΑΡΣΗ ΕΝΟΧΙΚΩΝ ή/και ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΕΝΩΝ φατριών

Ο ήχος από τις τζαμαρίες που σπάγανε τον Δεκέμβριο του 2008 ήταν ίσως το "χειροκρότημα" που ζητούσε μια γενιά νέων ανθρώπων αντιμέτωπων με αδιέξοδα πραγματικά και σε κάθε επίπεδο. Αδιέξοδα τα οποία ήταν καλά κρυμμένα από την γεμάτη ενοχές προηγούμενη γενιά αλλά πλέον υψώνονταν αδυσώπητα μπροστά μας. Με αφορμή τον άδικο χαμό ενός μικρού παιδιού, μια ολόκληρη κοινωνία ήρθε αντιμέτωπη, είτε το ήθελε είτε όχι, με τη συσσωρευμένη πίεση που βαρύνει πλέον ασφυκτικά τα νέα παιδιά. Και η πίεση λογικά φέρνει έκρηξη. Και η έκρηξη φέρνει καταστροφή. Και η καταστροφή φέρνει αναγέννηση.





Τα σημερινά επεισόδια στη μνήμη του παιδιού αυτού κάθε άλλο παρά μας φέρνουν αντιμέτωπους με την "αναγέννηση" της κοινωνίας που θα έπρεπε να έχει ξεκινήσει, αλλά μάλλον μας γυρίζουν πίσω στο παλιό κυνήγι μεταξύ αφενός αναρχικών και αφετέρου αστυνομικών/ακροδεξιών παρατάξεων. Ποιός όμως τους είπε ότι μας ενδιαφέρει ο ιδιόρρυθμος αυτός πόλεμος? Μια κολόνια που κρατάει χρόνια, ένας αγώνας μεταξύ δύο ομάδων ανθρώπων και μόνο δεν έχει καμία σχέση με την "έκρηξη" ένα χρόνο πριν - αν και μια ακραία μορφή εκδήλωσης αυτής της αντιπαράθεσης (ο πυροβολισμός εντάσσεται στον πόλεμο αναρχικών-αστυνομικών) έγινε η αφορμή για την ως άνω έκρηξη της σύγχρονης, ενοχικής και μυωπικής, κοινωνίας στην οποία καλούμαστε να ζούμε.

Το κρίσιμο ερώτημα το οποίο θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι αν οι κραυγές των παιδιών το 2008 έχουν πραγματικά ακουστεί από τους έχοντες, καλώς ή κακώς αλλά πάντως με δημοκρατικό τρόπο, την εξουσία να διαχειρίζονται τα μεγάλα ζητήματα. Και όχι, δεν είναι επιτυχημένη μια κυβέρνηση και ένας υπουργός αν καταφέρει να διαχειριστεί μια κρίση (βλ. επεισόδια) όταν η ερώτηση για το μέλλον των παιδιών όλων μας μπαίνει στο αρχείο...

Πολιτική επ' αυτού δεν γίνεται με την κατ' επίφαση ή έστω μόνο λεκτική υποστήριξη στους νέους και στις νέες απόψεις και ιδέες. Πολιτική γίνεται με πραγματική σύμπνοια όλων μας στην αναμόρφωση πχ. του παιδαγωγικού συστήματος, στη διαμόρφωση σχεδίου για την αντιμετώπιση της ανεργίας, στην ενεργό υποστήριξη από την εκτελεστική εξουσία νέων ιδεών και προγραμμάτων. Και ναι απαιτούνται χρήματα. Αλλά κυρίως, απαιτείται σύμπραξη όλων των "ομάδων".

Αντίθετα, όμως, βλέπουμε την κάθε συνεταιριστική ομάδα να κυνηγά μόνο το δικό της συμφέρον, την κάθε ομάδα εργοδοτών και εργαζομένων να ζουν το δικό τους «πόλεμο» αδιαφορώντας ουσιαστικά για το αντίκτυπο αυτής στους υπολοίπους (βλ. τον πρόσφατο πόλεμο ΚΚΕ - Κυβέρνησης), τα κόμματα να μαζεύουν ψήφους - να τους κάνουν τι τελικά, μήπως για να μαζέψουν χρήματα τα ταμεία και να τα φάνε πριν τα δώσουν στους επόμενους? - κάνοντας την Ελλάδα να μοιάζει όχι με συμπαγή και δυνατή κοινωνία μπροστά στον κίνδυνο που όλοι μας συμφωνήσαμε το 2008 ότι υπάρχει αλλά ως ψηφιδωτό πολλών ομάδων που όμως δεν φτιάχνει τελικά μια συμπαγή εικόνα...

Αναρωτιέμαι, τελικά, μήπως το 2008 είδε ο καθένας μας το δικό του πόλεμο να αντικατοπτρίζεται στα γεγονότα? Μήπως δηλαδή ούτε ο Δεκέμβρης ήταν ικανός να μας ενώσει μπροστά στο ουσιαστικό ερώτημα - στον κίνδυνο να περιθωριοποιήσουμε μια ολόκληρη γενιά? Μήπως δεν θα το δούμε ποτέ ή μήπως απλά εθελοτυφλούμε γιατί δεν μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε??

Δεν ξέρω τι συμβαίνει αλλά σίγουρα η γενιά που είναι τώρα στην εξουσία είναι αδύνατο μόνη της να δώσει τη λύση. Αδύνατο γιατί πολλοί απ' όσους την απαρτίζουν πολύ νωρίς βρέθηκαν απλά και χωρίς πολύ κόπο με σχετικά πολλά εφόδια (βλ όσους με καθαρά κομματικά κριτήρια απορροφήθηκαν και όταν είδαν τα συμφέροντά τους να κινδυνεύουν ύψωσαν μαύρες ωφελιμιστικές και μόνο σημαίες ). Δεν πάλεψαν γι' αυτά και καθώς φαίνεται γι' αυτά θα πρέπει να παλέψουμε εμείς (μέσω της ουσιαστικής παιδείας, της πραγματικής αξιοκρατίας, της απασχόλησης με στόχο την αποτελεσματική παραγωγή πλούτου και ιδεών, την προστασία όσων έχουν ανάγκη αλλά όχι όλων όσων κρύβονται στα μαύρα χρήματα και στα ακριβά αυτοκίνητα που έχουν κερδηθεί με κομπίνες κάθε είδους κτλ κτλ). Και αυτή η πάλη - που δεν περιλαμβάνει βία - δεν γίνεται χωρίς την έμπρακτη συμπαράσταση της προηγούμενης αυτής γενιάς, οι αγνές προθέσεις της οποίας για το καλό των παιδιών της κάθε άλλο παρά αμφισβητείται. Αλλά πάνω απ' όλα απαιτείται σύμπνοια όλων και συμμετοχή με απώτερο σκοπό αφενός την αποφυγή αδιέξοδων και συμφεροντολογικών συγκρούσεων χωρίς αποτέλεσμα και αφετέρου τη μαζική συμμετοχή σε μια νέα, αισιόδοξη και αποτελεσματική πλέον πραγματικότητα, στους χώρους και στους τόπους που ο καθένας μας κατοικεί και δραστηριοποιείται.

Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Γ.Ι.Π.

Πειραιάς Vs COSCO...Ελληνική "Λεβεντιά" Vs Κινέζικη "Αποικιοκρατία"

Ανεξαρτήτως, τι ψηφίσαμε στις εκλογές είναι περισσότερο από σίγουρο ότι ανάμεσα στο σύνολο των Ελλήνων πολιτών, ελάχιστοι θα είναι αυτοί που θα κρίνουν αρνητικά τις μέχρι στιγμής εξαγγελίες του Γιώργου Παπανδρέου. Μέχρι στιγμής φαίνεται ότι είχε σχεδιάσει πολύ καλά την επομένη των εκλογών. Παρ’όλα αυτά η κρίση στο Λιμάνι του Πειραιά χαλάει αυτή την επικοινωνιακή καταιγίδα, που μέλει να αποδειχθεί και ουσιαστική.

Αν και η «καινούργια» κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου τα είχε σχεδιάσει όλα τόσο καλά, η «παλιά» αντιπολίτευση του ίδιου (προ 4ης Οκτωβρίου) τα είχε πει τόσο λάθος. Η κρίση στο Λιμάνι του Πειραιά δεν είναι τίποτα άλλο από το παρελθόν που χτυπάει την πόρτα στο ΠΑΣΟΚ. Η στείρα και λαϊκίστικη αντιπολίτευση που πολλές φορές συνοδευόταν από τη φράση «Όταν θα γίνουμε κυβέρνηση εμείς θα επανα-διαπραγματευτούμε, θα επανα-κρατικοποίησουμε, κλπ» τώρα δίνει το θάρρος στους εργατοπατέρες να κάνουν οικονομική, αναπτυξιακή και εξωτερική πολιτική. Η παραχώρηση της εκμετάλλευσης ενός προβλήτα του λιμανιού στην κινεζική COSCO, αν και πέρασε στα ψιλά γράμματα, ήταν η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση της προηγούμενης κυβέρνησης. Η αναπτυξιακή πορεία που μπορεί να ξεκινήσει μετατρέποντας τον Πειραιά σε πύλη εισόδου της Ε.Ε. για τα κινεζικά προϊόντα και πύλη εξόδου για τα Ευρωπαϊκά προϊόντα είναι τεράστια. Η συνεργασία σε επίπεδο εξωτερικής πολικής με την Κίνα, την πλέον ανερχόμενη δύναμη στον παγκόσμιο χάρτη, είναι μια μεγάλη ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί. Η ένεση ρευστού στην οικονομία από τους Κινέζους που τόσο το έχουμε ανάγκη είναι μια λάμψη μέσα στο ομιχλώδες τοπίο που έχουν προκαλέσει μια σειρά από από-επενδύσεις στις οποίες προχώρησαν μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες τα τελευταία χρόνια.

Συμπερασματικά, για να μην μακρηγορώ…είναι επιβεβλημένο η κ. Λούκα Κατσέλη να αφήσει την τακτική του «συζητάμε από μηδενική βάση» και την προσέγγιση με τους Λιμενεργάτες. Όσο και αν ακούγεται περίεργο, την συγκεκριμένη στιγμή οι Λιμενεργάτες και οι Έλληνες πολίτες έχουν διαφορετικά συμφέροντα, δεν γίνεται η κυβέρνηση να υπηρετήσει το συμφέρον του 0.001%. Αν πάμε σε συζητήσεις με την COSCO και επανα-δριαπραγμάτευση δύο θα είναι οι χαμένοι, οι Έλληνες πολίτες και η αξιοπιστία της χώρα που δεν ξέρει να σέβεται ούτε συμβάσεις επικυρωμένες από το κοινοβούλιο. Η μεγαλύτερη μάχη του κ. Γεωργίου Παπανδρέου είναι η μάχη με τις θορυβώδεις μειοψηφίες, τις μειοψηφίες που ανέθρεψε η πρώτη 8-ετία ΠΑΣΟΚ και με τις οποίες κανείς δεν μπόρεσε συνεργαστεί.

Ανευθυνότης εις το τετράγωνον...

Τα μπλόκα που γίνονται αυτές τις μέρες από τους αγρότες σχεδόν σε όλο το μήκος του «πολύπαθου» Π.Α.Θ.Ε., είναι από τις μεγαλύτερες παρωδίες που έχουν διαδραματιστεί τον τελευταίο καιρό εντός συνόρων…

Η ανευθυνότητα των αγροτών έχει ξεπεράσει κάθε όριο:

Ανευθυνότης Νο1:

Αφού έφαγαν μέχρι και το τελευταίο euro των επιδοτήσεων, χωρίς να έχουν εκσυγχρονίσει ούτε στο ελάχιστο τις μεθόδους καλλιέργειας της γης, τώρα ζητάνε & υπέρογκες επιπρόσθετες ενισχύσεις. Σημειώτεον, η καταστροφή που προκαλούν στους υδάτινους πόρους της χώρας έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα, γεγονός που κυρίως οφείλεται στις πεπαλαιωμένες μεθόδους άρδευσης που χρησιμοποιούν.

Ανευθυνότης Νο2:

Μέσα σε ένα τόσο δυσμενές οικονομικό περιβάλλον και εν μέσω μιας στιγμής που η κοινωνική συνοχή μοιάζει τόσο εύθραυστη, μπλοκάρουν την ομαλή λειτουργία της οικονομίας της χώρας και διατηρούν ένα κλίμα κοινωνικής αναταραχής. Σημειώτεον, η οικονομική βλάβη που έχουν προκαλέσει οι αγροτικές κινητοποιήσεις, τα τελευταία χρόνια, στην ελληνική οικονομία ανέρχονται, κατ' εκτίμηση στο απίστευτο ποσό του 1δις euro (πηγή: ΣΚΑΙ)

Είναι ανάγκη όσο ποτέ οι αγρότες να καταλάβουν ότι πρέπει να εκσυγχρονίσουν την παραγωγή τους ώστε να μην βρεθούμε προ τρομερής αγροτικής κρίσεως το 2013 που θα σταματήσουν οι ενέσεις ρευστότητας από την Ευρωπαϊκή Ένωση & επιπλέον να παύσουν να πιστεύουν ότι κλείνοντας τις Εθνικές Οδούς πετυχαίνουν τις επιδιώξεις τους, δίκαιες ή μη.

Η κυβέρνηση σε αυτό έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και όπως επικοινωνιακά έδειξε ότι κινείται αποφασιστικά, έτσι και τώρα πρέπει να δώσει ένα τέλος στην εκλογολογία, να σταματήσει αυτά τα περίεργα «Sarakatsanomics» και οικονομική πολιτική αλα «Τσοβόλα δωσ’ τα» και να κάνει μια ουσιαστική συζήτηση με τους αγρότες, με πρόλογο, κυρίως θέμα και συμπεράσματα! Το αν θα είναι «άνευ όρων» ή «από μηδενική βάση»…ποσώς μας ενδιαφέρει!

Το πιο σημαντικό είναι να προχωρήσει μπροστά και να βγάλει την χώρα από την κρίση δίνοντας ταυτόχρονα και ένα όραμα σε αυτόν τον λαό που το ΄χει τόσο ανάγκη!

Η άλλη πλευρά του AIDS

Αυτές τις μέρες φτάνουν στο ηλεκτρονικό μου γραμματοκιβώτιο πολλά βίντεο, κάποια τα ξεχωρίζω και θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας. Το περιεχόμενο τους ποικίλει.
Αυτή τη φορά ξεχώρισα κάποιο που παρουσιάζει μια νέα οπτική για τον "ιό" του AIDS.


Το βίντεο που ακολουθεί είναι συλλογή μαρτυριών των ίδιων των "φορέων" του "ιού"....

Γιατι χρησιμοποιώ εισαγωγικά; ... πατήστε και δείτε!


http://video.google.com/videoplay?docid=7863594816208300908&hl=en

Όχι άλλη βία...

From Φωτογραφικό αφιέρωμα του boston.com για τα γεγονότα στην Αθήνα

Μια εικόνα χίλιες λέξεις. Δεν έχω να προσθέσω κάτι.

Από τον Σίγκμουντ Φρόιντ στη σημερινή οικονομική κρίση

Μια ενδιαφέρουσα άποψη,

μια λογική συνέχεια,

η αφορμή για λίγο περισσότερο προβληματισμό.

Πατήστε και δείτε,

http://www.tvxs.gr/v564

Λεωνίδας Κύρκος

Τις τελευταίες ημέρες πολλοί έγραψαν και πολλοί εμίλησαν για το τραγικό συμβάν του περασμένου Σαββάτου και τα όσα το επακολούθησαν. Οι περισσότεροι δυστυχώς αναλώθηκαν στις συνηθισμένες κοινοτοπίες. Λίγοι μόνον έθεσαν πραγματικά τον δάκτυλον επί των τύπων των ήλων. Από τις τοποθετήσεις που πραγματικά ξεχώρισαν ήταν και αυτή του Λεωνίδα Κύρκου, ο οποίος μίλησε με τόλμη και παρρησία για το θέμα της βίας. Όσοι δεν έτυχε να ακούσετε την άποψή του, αξίζει να δείτε το σχετικό video:

http://www.skai.gr/master_avod.php?id=103933

Στα 84 του χρόνια, ο Λεωνίδας Κύρκος αποδεικνύει ότι διαθέτει ακόμα οξύτατο πολιτικό αισθητήριο, εν αντιθέσει με πολλούς από τους νεώτερους Έλληνες πολιτικούς των οποίων το αισθητήριο φαίνεται να έχει ατονίσει καιρό τώρα...

Οργή εν τη ερήμω - Πλιάτσικο στα όνειρα μας

Picture source

Ένα φλεγόμενο οργισμένο ποτάμι ξεχύθηκε σε όλη την Ελλάδα τις τελευταίες μέρες και στο φλεγόμενο πέρασμα του παρέσυρε μαζί του κάθε έννοια έννομης τάξης,δικαιοσύνης και ηθικής και πλήγωσε βαθύτατα τον πολιτισμό μας. Ένας τεράστιος “αναρχικός” μανδύας τραμπουκισμού βίας και λεηλασιών σκέπασε δυστυχώς την δίκαιη οργή μας την αγανάκτηση και την απέχθεια μας και φυσικά την θλίψη μας για τον χαμό του αθώου παιδιού. Όλοι αυτοί οικειοποιήθηκαν κάτι που δεν τους ανήκει. Έναν θυμό και μια οργή δημιουργική και δικαιολογημένη την μετέτρεψαν σε μια λαίλαπα βίας κατά δικαίων και αδίκων. Δεν αφυπνίζουν όμως μόνο τρομοκρατούν. Δικαιολογούν την ίδια βία την οποία υποτίθεται πως πολεμούν και οδηγούν την κοινωνία σε φαύλους κύκλους και αδιέξοδα. Βία στην βία της εξουσίας δεν είναι η λύση. Όλοι αναρωτιούντε μα γιατί δεν κάνει κάτι κανείς? Φυσικά η αστυνομία ήταν απασχολημένη ψάχνοντας να βρει αν η σφαίρα εξοστρακίστηκε ή όχι. Λες και μας νοιάζει. Λες και έχει σημασία αν πυροβόλησε στον αέρα, στο πάτωμα, στο απέναντι μπαλκόνι ή στο διάστημα. Το θέμα είναι ότι ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΕ όταν αμφισβητειται ακόμα και η ικανότητα του να οπλοφορεί.



Οργισμένες σκέψεις βγαίνουν ανεξέλεγκτα από το μυαλό μου και μάταια προσπαθώ να τις ελέγξω. Πως φτάσαμε ως εδώ? Τι οδήγησε όλους αυτούς τους ανθρώπους σε αυτό το ξέσπασμα βίας? Φυσικά όλοι καταδικάζουμε αυτή την βία και τον αναρχισμό αλλά θα ήταν τουλάχιστον αφελές να μην μας προβληματίσει. Θα ήταν αφελές και ανούσιο απλά να το περιγράψουμε σαν κάτι απεχθές να το αφορίσουμε, να το καταστείλουμε και μετά να νιώσουμε ικανοποιημένοι που όλα επανήλθαν όπως ήταν πριν. Γιατί από πριν νοσούσαν απλά δεν το βλέπαμε. Ήταν ασυμπτωματική η αρρώστια και σιγά σιγά νοσούσε όλο και πιο πολύ η κοινωνία μας. Μα τώρα μας δείχνει τα βαριά συμπτώματα της και δεν πρέπει να τα αγνοήσουμε. Μέχρι σήμερα στην Ελλάδα ο τρόπος που αντιμετωπίζαμε τις νοσηρές καταστάσεις ήταν καταπραϋντικός και όχι θεραπευτικός. Σαν τον ασθενή που έχει πυρετό και εμείς του δίνουμε συνέχεια αντιπυρετικά για να του πέσει. Σίγουρα ο πυρετός θα υποχωρήσει και ο ασθενής θα νιώσει καλύτερα αλλά τι γίνεται με την αιτία που τον προκαλεί….? Πρέπει να αρχίσουμε να υιοθετούμαι τις σωστές λύσεις όσο χρονοβόρες και αν είναι και να τις εφαρμόζουμε με όποιο πολιτικό ή κοινωνικό κόστος και αν έχουν.

Πρέπει λοιπόν εκτός από την απέχθεια και την καταδίκη των γεγονότων από τους πολιτικούς αλλά και από εμάς, να δούμε τις αιτίες που οδήγησαν ένα τόσο μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας να αντιδράσει έτσι. Χρόνια τώρα ένα σύστημα παράγει μια βουβή βία πολύ πιο ύπουλη από αυτήν που βλέπουμε στις τηλεοράσεις μας. Μια βία που προέρχεται από ένα αίσθημα αδικίας, έλλειψης ισονομίας και περιφρόνησης που νιώθει ο κόσμος κατά την άποψη μου. Η έλλειψη εμπιστοσύνης στην απόδοση πραγματικής δικαιοσύνης μας αφήνει με ένα αίσθημα ανισονομίας και ατιμωρησίας που έχει ριζώσει βαθιά μέσα μας. Εγκληματίες κρύβονται πίσω από την πολιτική ασυλία τους χρόνια τώρα καταφέρνοντας να μένουν στο απυρόβλητο παρά τα αίσχη τους. Συγκάλυψη,δικαιολογίες, παραγραφή και ευθυνοφοβία έχουν αντικαταστήσει τις έννοιες της αλήθειας και της δικαιοσύνης. Και κανείς δεν βγαίνει μπροστά για μια φορά να μας πείσει για μια κάθαρση που όλοι περιμένουμε. Μια κάθαρση που θα καθαρίσει και τις ψυχές μας και θα μας κάνει να ατενίσουμε και πάλι το μέλλον με αισιοδοξία.

Όλοι μας αντιμετωπίζουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά σε πολλές εκφάνσεις της ζωής μας. Άλλοι επωφελούμαστε και άλλοι όχι. Οι προνομιούχοι και οι μη. Η παιδεία των 2 ταχυτήτων, η υγεία με τα φακελάκια και οι υπόλοιποι στα ράντζα, τα βύσματα, τα κονε, τα λαδώματα, τα γρηγορόσημα, όλα μαζί συνθέτουν έναν αγώνα δρόμου για να καπηλευτούμε το σύστημα. Να καβαλήσουμε τους άλλους και να πάρουμε εμείς αυτό που θέλουμε αφήνοντας πίσω μας τι? Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ? Με αυτά τα ιδανικά και τα δεδομένα δεν μεγαλώνουν γενιές και γενιές τώρα η μήπως μαθαίνουμε στα παιδιά μας ότι με το σταυρό στο χέρι θα πάνε μπροστά? Όχι, καλώς ή κακώς (δεν είμαι σε θέση να το κρίνω) τους μαθαίνουμε πως να γίνουν μέρος ενός συστήματος και πως να επιβιώσουν σε αυτό. Δεν τους δίνουμε τα εφόδια να το αλλάξουν.

Μια φίλη μου είπε προχθές “καλές οι διαπιστώσεις αλλά τι κάνουμε για να αλλάξει αυτή η κατάσταση?” Απαντώντας της λοιπόν θα πω πως για να αλλάξει η κοινωνία πρέπει να αλλάξουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι που την αποτελούμε. Πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα μέχρι σήμερα. Να περάσουμε από την απάθεια στην αναζήτηση. Από την αποχή στην συμμετοχή. Πρέπει να ξαναγίνουμε μια γενιά με Άποψη και ταυτότητα αλλά για να το κάνουμε αυτό πρέπει να απαγκιστρωθούμε από τα λάθη του παρελθόντος. Πρέπει να διαφωνήσουμε να αμφισβητήσουμε και να επαναπροσδιορίσουμε όσα μας προσφέρουν σαν δεδομένα. Από τον τρόπο που σκεφτόμαστε που ψηφίζουμε που αντιδρούμε μέχρι τα πρότυπα που έχουμε και τα όνειρα μας για το μέλλον. Να κρατήσουμε τα καλά και να βελτιώσουμε ή να αλλάξουμε όλα τα άλλα. Να διεκδικούμε τα δικαιώματα μας χωρίς να ξεχνάμε πως έχουμε και υποχρεώσεις. Να ξεφύγουμε από τον ατομικισμό και να σεβαστούμε τα δικαιώματα του διπλανού μας και να παλέψουμε για αυτά αντί να τα καταπατούμε με την πρώτη ευκαιρία. Την όποια αλλαγή ο καθένας μας θεωρεί σημαντική πρέπει πρώτα να την φέρει στον εαυτό του και μετά ίσως να μπορέσει να παρακινήσει και τους γύρο του να κάνουν το ίδιο.

Δεν διεκδικώ το αλάθητο ούτε το παίζω ειδήμον. Την δικιά μου οπτική σας δίνω και σας παρακινώ να αμφισβητήσετε τελείως τα όσα γράφω. Να βρείτε τις δικές σας αλήθειες. Αποδεχτείτε όσα σας κάνουν και πετάξτε στα σκουπίδια όλα τα άλλα. Δείξτε μου και εμένα όσα με τα δικά μου μάτια δεν μπορώ να δω. Ας διαφωνήσουμε δεν κάνει κακό. Και μόνο που θα μπούμε στην διαδικασία της κρίσης είναι αρκετό. Είναι η αρχή μιας αλλαγής. Δεν μπορώ να δεχτώ πως η ταμπέλα που μας χαρακτηρίζει είναι “Η γενιά των 700 ευρώ”. Μια ταμπέλα που τοποθετεί ως υπέρτατη αξία μέτρησης της ευτυχίας και της ικανοποίησης το χρήμα. Δεν το απαξιώνω αλλά δεν το θεοποιώ κιόλας. Δεν μας χαρακτηρίζει το πόσα λεφτά παίρνουμε αλλά το πώς σκαφτόμαστε το πως δρούμε και το πόσο νοιαζόμαστε. Πιστεύω λοιπόν σε καλύτερες ταμπέλες για την γενιά μας. Μια “Γενιά με άποψη” μια γενιά με ηθική με συμμετοχή και με προβληματισμούς....

Η τρικυμία στο μυαλό μου έχει αρχίσει και αγριεύει και με παρασύρει σε σκέψεις μονόπλευρες. Μια καλή παρέα και ένα καλός Καπετάνιος τέτοιες ώρες είναι απαραίτητος….

Καπετάνιος
Μιλώντας εκ του ασφαλούς πλέον καθισμένος στο καναπέ και ενώ απέφυγα με δυσκολία να κάνω τον έξυπνο την στιγμή που η δράση είχε φτάσει στο ζενίθ, ρίχνω ακόμα μερικές σταγόνες άποψης…

Κατ’αρχήν βρίσκω αναμενόμενες τις κινητοποιήσεις. Χτυπήθηκε ένα παιδί και αυτό είναι αλήθεια…χτυπήθηκε από όργανο του κράτους…γεγονός. Το πλέον προφανές όμως είναι ότι το γεγονός ήταν μόνο η αφορμή. Δίκιο δίνω σε αυτούς που διαλύουν ότι βρουν μόνο καταρχήν άλλα όχι στο σύνολο. Η κοινωνία είναι καζάνι που βράζει και όποιος αποφασίσει να βάλει το κεφάλι του πάνω από αυτό είναι αυτονόητο ότι δέχεται τις αναθυμιάσεις. Εφόσον η κατάσταση δεν αρέσει στην πλειοψηφία επιβάλλεται να αλλάξει έστω και με τη βία. Μιλάω για πλειοψηφία γιατί αυτοί τη φορά ήταν πολλοί. Όσο μεγαλύτερες ανισότητες υπάρχουν στην κοινωνία τόσο ισχυρότερα είναι και τα στεγανά που τις συντηρούν οπότε η αποκατάσταση της ισορροπίας απαιτεί ανάλογης έκτασης δράση.

Ξεφεύγοντας από το τώρα να θυμίσουμε ότι η σημερινή κοινωνία φτιάχτηκε από τους επαναστάτες του χτες και η γενιά του πολυτεχνείου είναι τα Golden boys σήμερα. Ξέρω όμως ότι η ιστορία και η στατιστική είναι οι μεγαλύτεροι ψεύτες. Φοβάμαι πλέον ότι το δίκιο αρχίζει να χάνεται γιατί δε βλέπω το όραμα της αλλαγής. Είναι προετοιμασμένοι οι διαδηλωτές με τις μολότοφ να πληρώσουν τις συνέπειες των πράξεων τους και δεν εννοώ με τιμωρία αλλά με διαδικασία αποκατάστασης ή δημιουργίας . Αληθεύει ότι όταν κοιτάζονται στο καθρέφτη θεωρούν ότι βλέπουν τον Κολοκοτρώνη ή Μέγα Αλέξανδρο μα ποτέ τον Καραγκιόζη που είναι και διαχρονικό στέλεχος της κοινωνίας μας.

Ανησυχώ έντονα πια που χάνεται ότι πιο πολύτιμο έχουμε και αυτό είναι ο χρόνος. Βλέπω η κατάσταση που δημιουργήθηκε να μας γυρνάει αρκετά χρόνια πίσω με μόνη προοπτική να ξαναδημιουργηθούν ακριβώς τα ίδια σε μεταγενέστερο χρόνο και ο εμφύλιος του αύριο να βρίσκει τους σημερινούς μαχόμενους στην άλλη πλευρά. Θλίβομαι γιατί συνειδητοποιώ ότι δεν χρησιμοποιείται για εργαλείο μόνο η φωτιά και η καταστροφή, αλλά και ότι χειρότερο έχουμε αυτή τη στιγμή στους κόλπους της κοινωνίας μας… οι δημοσιογράφοι. Δεν θα επεκταθώ όσο κι αν με εντυπωσιάζει ότι η καταστροφή άγγιξε μόνο τα εμπορικά καταστήματα και αυτά των τραπεζών αλλά όχι πχ έναν τηλεοπτικό σταθμό. Άλλο πράγμα πάντως ο αγώνας για βελτίωση ή αλλαγή και άλλο η εκμετάλλευση της συγκυρίας.

Λείπει μια καθαρή εξήγηση για ότι έγινε από την πλευρά του κράτους, αλλά λείπει και η διευκρίνιση του στόχου της κινητοποίησης που ακολούθησε. Εγώ μπορεί και να κατάλαβα ότι η G700 δεν είχε χρήματα για τα Χριστούγεννα και αποφάσισε να ψωνίσει από τα καταστήματα χονδρική…πλιάτσικο ελληνιστί…Γιατί μέχρι εκεί έφτασε το όραμα. Επανάσταση με γυαλί Prada και οθόνη TFT LCD σχεδόν τσάμπα (όσο κοστίζει ένα μπουκαλάκι με βενζίνη). Τουλάχιστον αηδιάσαμε με τα κόμματα που επιδόθηκαν σε ψηφοθηρία τη στιγμή της κρίσης…κάτι κερδίσαμε πάντως κι ας είναι μεγαλύτερες οι απώλειες.

Όταν μου χαμογελάς τρελαίνομαι…

Όταν η τόλμη κι η απόφασίς μας χάνονται...

Τι να πούμε για τα γεγονότα των τελευταίων ημερών; Τι να σχολιάσουμε; Νομίζω ότι στο σημείο αυτό όπου φθάσαμε πολλά λόγια δεν χωρούν. Στην παρούσα φάση το μόνον ίσως που αρμόζει είναι σιωπή και περισυλλογή, και ίσως τα λόγια ενός μεγάλου μας ποιητή:


Είν’ η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·
είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι
παίρνουμ’ επάνω μας· κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
Ο Aχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μάς τρομάζει.—



Είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη
θ’ αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,
κ’ έξω στεκόμεθα ν’ αγωνισθούμε.

Aλλ’ όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κι η απόφασίς μας χάνονται·
ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·
κι ολόγυρα απ’ τα τείχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,
στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ’ αισθήματα.
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ’ η Εκάβη κλαίνε.


Κ.Π. Καβάφης - Τρώες (1905)

Δεν υπάρχει γιορτή

Το ύφος των γραπτών μου χαρακτηρίζεται έντονο και μου δημιουργεί προβλήματα από την έκτη δημοτικού! Δεν θέλω να δικαιολογήσω την κακή συνέχεια αλλά ας μη θιχτεί κανένας… Αντίθετα θα χρειαστώ σίγουρα βοήθεια για τις γνώσεις που θα χρησιμοποιήσω καθώς είναι ελλιπείς και η ημιμάθεια αποδεδειγμένα πλέον εφοδιάζει με ανεξέλεγκτους εντυπωσιασμούς τα κείμενα μας!

Ποιος φταίει για την τόσο πια κακή(κατά τη γνώμη σας πάντα)επικαιρότητα; -ο προσδιορισμός αφορά το ‘’κακή’’

Φταίει αυτός που την προσφέρει ή αυτός που την ζητάει; Να παρακαλέσω η απάντηση να μην είναι βγαλμένη από την νοοτροπία του αθώου παιδιού που πάει σχολείο…Όχι λοιπόν δεν φταίνε και οι δύο!!! Γιατί πολύ απλά δεν είναι δύο…είναι ένας. Ποιος είναι αυτός ο ένας …ε γ ω. Όλοι καταλάβατε ποιον αντιπροσωπεύει το εγώ! Αλλά θα το εξηγήσω Just in case…και κάποιος το αναζητεί.

Είσαι εσύ αυτός ο εγώ.

Εγώ προσφέρω την κακή επικαιρότητα που εγώ δεν την προλαμβάνω και που εγώ την ζητάω για να χαρακτηρίσω εμένα είτε απατεώνα είτε φουκαρά. Κι όλα αυτά γιατί μου αρέσει να σχολιάζω τα πάντα εκτός από έμενα.


Και από την φιλοσοφία στην ψυχολογία.

Ψυχολογία ως προς το τώρα

Εύκολα παρατηρεί κανείς την απαισιοδοξία που αντιμετωπίζει το σήμερα ο εγώ και πόσο καλύτερο ήταν το χτες όσο για το αύριο μαύρο κι άραχνο…

Χτες που είχα και λεφτά και υπήρχαν και δουλειές είχα να κάνω με ανθρώπους που μπορούσα να εμπιστευτώ οι οποίοι τρέφονταν με αγνές τροφές σε ένα καθαρό περιβάλλον γεμάτο ευωδιές και επιτόκια καταθέσεων 22%.Ασε που στο στρατό είχα δυο χρυσά στα 100μ! Σήμερα οι άνθρωποι έχουν αλλάξει και τα παίρνουν μαύρα η φύση μολύνθηκε η γυναίκα ξεφτιλίστηκε η ολυμπιακή έτσι ξαφνικά κλείνει και πολλά κομματόσκυλα θα βρεθούν στο δρόμο και όλα αυτά με επιτόκια κάτω του πληθωρισμού. Τώρα τι θα τρώμε αύριο που θα τελειώσει το πετρέλαιο θα λιώσουν οι πάγοι θα εξαφανιστούν οι άνδρες και θα γίνει πυρηνικός πόλεμος μόνο ο Βγενόπουλος το ξέρει το αρχιλαμόγιο επειδή έχει εσωτερική πληροφόρηση και από ότι μου είπαν θα σώσει μόνο τους μετόχους του. Όσο για τα επιτόκια καταθέσεων δεν έχουν κανένα νόημα αφού οι τράπεζες θα μαζέψουν όλο το χρήμα που θα έχουν κλέψει για να το δώσουν στους ξένους.


Ψυχολογία ως προς το εδώ.

Του εγώ του φταίει και το μέρος που δεν νιώθει καλά και όσο πιο μακριά τύχαινε να ήταν τόσο πιο πετυχημένος θα ένιωθε. Τι κάθομαι στο κωλοχώρι εγώ είμαι φτιαγμένος για την πόλη και μόλις πάει στην πόλη…η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της όπου παντού υπάρχει το μέσον…και μόλις αποτύχει στην πόλη φεύγει για Ευρώπη όπου οι Γερμανοί και οι Άγγλοι είναι ψυχροί οι Ιταλοί μαφιόζοι ενώ στον βορρά κάνει κρύο. Η χώρα της ευκαιρίας όμως…πολλά λεφτά αλλά κακό πράγμα ο καπιταλισμός όπως έλεγε ο παππούς! Η λύση είναι κυνηγός αγρίων θηρίων στον Αμαζόνιο αλλά δεν τον αφήνει η ηλικία.

Τα παραπάνω δεν έχουν σκοπό να επισημάνουν γενικές αλήθειες. Η επισήμανση έγινε για να καυτηριαστεί η απαισιοδοξία που διακατέχει τον σύγχρονο άνθρωπο. Η απαισιοδοξία είναι το κακό περιβάλλον οποιασδήποτε δραστηριότητας και αυτή εξηγεί το ύφος των κειμένων που ασχολούνται με την επικαιρότητα και την κριτική τής. Ο ίδιος που προσφέρει την κακή κριτική, είναι ο ίδιος που αναζητά την κακή πλευρά της είδησης και ο ίδιος που απολαμβάνει μια κακή κριτική που έγραψε ένας άλλος ειδικός στην κριτική για κάποιο άλλο θέμα. Η κατάκριση προς τους άλλους είναι το διαφανές κάλυμμα της προσωπικής ευθύνης. Το φαινόμενο αποκτά ιδιαίτερη ομορφιά όταν η συναλλαγή ειδήσεων και κριτικών γίνεται κλειστή και κυκλική οπότε θυμίζει τα κόμματα της βουλής και τις συμμαχίες αυτών με τους δημοσιογράφους. Το πρόβλημα είναι σοβαρό και εκφράσεις που ακούμε όλοι από μικρά παιδιά του τύπου “Ελλάδα φίλε τι περιμένεις”, ”δεν υπάρχει χρήμα”, “όλοι τους είναι ίδιοι”, “πως θα πάμε μπροστά έτσι “ είναι επικίνδυνες γιατί επιδεινώνουν τόσο το κλίμα απαισιοδοξίας όσο την ψυχολογία του κόσμου.


Υπάρχουν ενδείξεις ότι τελικά το φαινόμενο απαισιοδοξία καλλιεργήθηκε προς όφελος κάποιων. Δεν κρίνεται σκόπιμο να αναλυθεί παραπάνω ο λόγος της καλλιέργειας αλλά αρκεί ένα παράδειγμα. Όλοι έχουμε παρατηρήσει σε ένα ζωολογικό πάρκο ή σε ένα τσίρκο ότι ο ελέφαντας είναι δεμένος από το πόδι με ένα σχοινάκι που καταλήγει σε ένα μικρό σχετικά ξυλαράκι καρφωμένο στο έδαφος. Η δύναμη του ελέφαντα φυσικά αρκεί για να διαλύσει τα δεσμά αλλά δεν το κάνει γιατί είναι εκεί δεμένος από τόσο μικρός που τότε δεν μπορούσε να ξεφύγει ενώ τώρα του έχει μείνει ακόμα η εντύπωση ότι είναι αδύναμος. Το ηθικό δίδαγμα είναι διπλό. Εάν το καταλάβει και το αποφασίσει ο ελέφαντας θα λυθεί αμέσως. Δεν θα χρειαστεί όμως να σπάσει πανεπιστήμια να κάψει σημαίες να κατεβάσει τζαμαρίες και να πετάξει πέτρες σε αστυνομικούς. Απλά πρέπει να καταλάβει τη δύναμη του.


Είναι πολύ καλύτερο να σου αρέσουν αυτά που κάνουν οι άλλοι, από το να κάνεις εσύ αυτό που τους αρέσει. Σταμάτα να βλέπεις αρνητικά το οτιδήποτε και να κρίνεις αρνητικά τα πάντα, η θετική στάση φέρνει θετικά αποτελέσματα και αν κάνεις αυτό που σου αρέσει θα προσελκύεις πάντα ανθρώπους που ταιριάζουν με αυτό που σκέφτεσαι και είσαι στο χώρο σου στην παρέα σου στην πόλη σου στη χώρα σου. Να θυμάσαι ότι η επιτυχία δεν είναι κάτι που σου συμβαίνει, αλλά κάτι που το αισθάνεσαι.


Όλα πηγαίνουν καλά σε θεωρητικό επίπεδο. Πρακτικά όμως ποιος θα τολμήσει να επενδύσει στα καλά νέα. Ποιος θα βοηθήσει στη λύση του προβλήματος όχι με επικρίσεις αλλά με δράση επί του θέματος. Ποιος θα ζήσει την κατάσταση για να σχηματίσει τη γνώμη του; Σταματάω εδώ γιατί τείνω να γίνω απαισιόδοξος.


Ότι είναι στη μόδα όμως πρέπει να προκαλεί το ενδιαφέρον του σκεπτόμενου ανθρώπου. Και επειδή είναι μόδα να μηδενίζουμε τα πάντα να φέρνουμε την καταστροφή και να σχολιάζουμε το ίδιο θα κάνω και εγώ με ελεύθερο πλέον γραπτό κείμενο. Ποιος δεν έχει παρατηρήσει το ύφος του Έλληνα…το ύφος του ξέρεις ποιος είμαι εγώ που εσύ δεν είσαι…!ε καταλάβατε όλοι τι εννοώ…Είμαστε πρόεδροι παιδιά, είμαστε οι ειδικοί, είμαστε πλανητάρχες…ποιος δεν έχει δει στο δρόμο χασάπη με BMW, δεν έχει ύφος ακαδημαϊκού ο χασάπης;…το παλικαράκι που πάει για καφέ στο κολονάκι με το τζιπ που του πήρε ο μπαμπάς του και ενώ διπλοπαρκάρει κλείνει και τον καθρέφτη καμαρώνοντας σαν να ανακάλυψε την Αμερική …το καλύτερο ύφος ανήκει στις κυρίες τους αλλά και στους ίδιους τους εισαγωγείς χονδρέμπορους κτλ όταν βρίσκονται σε δεξίωση επιπέδου με άλλους νεόπλουτους και εξηγούν πόσο το αξίζουν αυτό που πετύχανε και το οποίο είναι και διπλάσιο του πραγματικού, παρουσιάζοντας βέβαια τις απαιτήσεις της δουλειάς τους και την δημιουργικότητα αυτού που εισάγει και απλά διπλασιάζει την τιμή για να πουλήσει. Αξίζει αναφορά βέβαια το ύφος ενός τραγουδιστή ή ηθοποιού όταν κάνει δηλώσεις που είναι συχνά άσχετες με τη δουλειά του….

Πόσο καλοί οδηγοί είμαστε τελικά???

Η Ελλάδα είναι η 3η χώρα σε θανάσιμα ατυχήματα στην Ευρώπη.



Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά για να ανακαλύψουμε την αλήθεια που περιέχει αυτή η είδηση. Αρκεί μόνο να πάρουμε το αμαξάκι μας και να κάνουμε μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της Αθήνας και στις εθνικές οδούς. Αρκεί αυτό μόνο για να ανακαλύψει κάποιος για ποίον λόγο είμαστε για μια ακόμα φορά πρωτοπόροι στην Ευρώπη. Εκτός από αυτήν την βόλτα μπορεί φυσικά να κάνει και μία δεύτερη στο site την Ευρωπαϊκής Επιτροπής και συγκεκριμένα στην σελίδα που αφορά τα στατιστικά για τα τροχαία ατυχήματα.



Παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει σημαντική μείωση τον τροχαίων ατυχημάτων στην χώρα μας και έχουν γίνει αρκετά βήματα στο να βελτιωθεί η κατάσταση συνεχίζουμε να είμαστε σταθερά στις πρώτες θέσεις της ευρωπαϊκής ένωσης. Ας μιλήσουν λοιπόν οι αριθμοί. Η Ελλάδα είναι:


3η σε θανατηφόρα ατυχήματα ανά εκατομμύριο πληθυσμού.

(πίσω από Λιθουανία και Λετονία)


2η σε θανάτους παιδιών σε τροχαία ανά εκατομμύριο πληθυσμού

(πίσω από Μάλτα)


1η σε θανάτους ηλικιωμένων σε τροχαία ανά εκατομμύριο πληθυσμού

(και μάλιστα με διαφορά)


Τα στοιχεία αφορούν μέχρι και το 2005 και μόνο για όσες χώρες είναι αυτά διαθέσημα.



Παραθέτω μόνο τα στοιχεία ανά εκατομμύριο πληθυσμού γιατί είναι τα μόνα συγκρίσιμα. Δεν μπορείς να συγκρίνεις πχ τα συνολικά θανάσιμα τροχαία της Ελλάδας με αυτά της Αγγλίας μιας και η Αγγλία έχει 60 εκατομμύρια πληθυσμό και η Ελλάδα μόλις 10. Μπορεί φυσικά να μην είναι συγκρίσιμα είναι όμως αληθινά. Από το 2000 μέχρι και το 2005 αφήνουν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο κατά μέσο όρο 1750 άτομα κάθε χρόνο και μαζί με αυτούς και περίπου 300 πεζοί.



Το προβλήματα στην Ελλάδα επικεντρώνονται κυρίως σε 2 παράγοντες. Στην κατάσταση των δρόμων και στην οδηγική παιδεία μας. Για το πρώτο δεν θα μιλήσω μιας και είναι γνωστοί οι δρόμοι καρμανιόλες που έχουμε και μάλιστα πολύ από αυτούς χαρακτηρίζονται και ως εθνικοί τρομάρα τους. Ευτυχώς που το καταλάβαμε έστω και αργά και έχουμε αρχίσει κάτι να κάνουμε πάνω σε αυτό το θέμα.



Ας πάμε λοιπόν στο θέμα της παιδείας που για μένα είναι και το πιο σημαντικό. Προσωπικά πιστεύω πως στην Ελλάδα δεν έχουμε σχεδόν καμία παιδεία σαν οδηγοί. Όποιος έχει οδηγήσει σε ευρωπαϊκή χώρα μπορεί πολύ εύκολα να αντιληφθεί αυτό που λέω. Και πως να την έχουμε άλλωστε την παιδεία? Μήπως μας την έδωσε και κανείς. Εδώ τόσα χρόνια καλά καλά δεν ελέγχουμε καν αν πραγματικά ξέρουν να οδηγούν όσοι τους χορηγούμε επίσημο δίπλωμα. Γιατί σήμερα δίπλωμα παίρνει όποιος πληρώσει, ή όποιος μπορεί να αποδείξει ότι μπορεί να πάει με 50χλμ στον δρόμο, να βγάζει φλας σε κάθε εμπόδιο, να οδηγήσει σωστά σε στενά χωρίς πολλά αμάξια να παρκάρει σε θέσεις για 3 αμάξια και φυσικά να μπορεί κάνει οπισθογωνία εντός συγκεκριμένων χιλιοστών. Δεν μας ενδιαφέρει αν κάποιος μπορεί ανά πάσα στιγμή να υπολογίσει την ταχύτητα του και να φρενάρει εντός ορίων δεν μας ενδιαφέρει αν μπορεί να οδηγήσει σε εθνική οδό δεν μας ενδιαφέρει αν μπορεί να κάνει έναν απότομο ελιγμό όταν χρειαστεί και γενικότερα τόσα άλλα που θα σώσουν μια ζωή όταν χρειαστεί.



Πρόσφατα διάβασα πως η ευρωπαϊκή ένωση (και κατ’ επέκταση εμείς) θέλει να αλλάξει τον τρόπο που εξετάζονται οι οδηγοί ώστε να ανταποκρίνεται πιο κοντά στην πραγματικότητα. Εξετάζουν μέχρι και το ενδεχόμενο να εξετάζονται οι οδηγοί μέσα σε ειδικά διαμορφωμένες πίστες. Φυσικά αυτό είναι κάτι πολύ καλό και ελπιδοφόρο αλλά πιστεύω δεν είναι αρκετό. Κατά την γνώμη μου θα πρέπει να δημιουργούμε από νωρίς σε κάποιον την κατάλληλη παιδεία που χρειάζεται να έχει για να πιάσει τιμόνι στα χέρια του. Πρέπει από νωρίς να μάθουμε να σεβόμαστε τους άλλους οδηγούς. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι η οδήγηση δεν είναι παιχνίδι και ότι δεν μας ανήκει ο δρόμος. Δεν μπορούμε να κολλάμε στον προφυλακτήρα του μπροστινού μας με 120χλμ για να τον αναγκάσουμε να πάει δεξιά για να περάσουμε, δεν μπορούμε να τρέχουμε σαν παλαβοί στην εθνική οδό και να αλλάζουμε λωρίδα όποτε γουστάρουμε χωρίς να βγάζουμε φλας, δεν μπορούμε να κάνουμε σούζες σαν τους κασκαντέρ και να στήνουμε κόντρες στους δρόμους και γενικά πολλά ακόμα απ’ όλα αυτά που βλέπει κανείς καθημερινά στους ελληνικούς δρόμου. Πρέπει από νωρίς να συνειδητοποιήσουμε τις συνέπειες που έχουν οι πράξεις μας. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε πως η συμπεριφορά μας στον δρόμο δεν αφορά μόνο εμάς. Η δικιά μας βλακεία μπορεί να στοιχήσει και την ζωή άλλων που δεν φταίνε σε τίποτα. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν από πολύ νωρίς από τους γονείς των παιδιών αλλά και στο σχολείο από τους δασκάλους. Και το λέω αυτό γιατί δυστυχώς ο τύπος που έχει το αμαξάκι των 1400 κυβικών και έχει πάει και το έχει μετατρέψει σε πύραυλο και βγαίνει κάθε μέρα στους ελληνικούς δρόμους για να εξερευνήσει την σελήνη δεν αλλάζει εύκολα μυαλά. Αυτόν τον άνθρωπο κανένα test οδήγησης δεν θα τον αποτρέψει από το να πάρει το δίπλωμα οδήγησης και να βγει νόμιμα να οδηγεί στους ελληνικούς (και όχι μόνο) δρόμους Γι’ αυτόν απλά εύχεσαι κάθε μέρα να μην βρεθεί στον δρόμο σου.



Εκτός λοιπόν από το να αυξάνουμε τα πρόστιμα και να φτιάχνουμε νέες διαδικασίες (που είναι και αυτά απαραίτητα) πρέπει να δημιουργήσουμε οδηγούς με νέες νοοτροπίες και σε αυτό ευθύνη έχουμε όλοι μας...

Ο Πολιτισμός των απολίτιστων

Έχει πιάσει για τα καλά καλοκαίρι και ως γνωστών δεν καθόμαστε και πολύ μέσα. Με τέτοιον καιρό πώς να κάτσουμε άλλωστε. Παρασκευή βραδάκι λοιπόν με βρήκε στο θέατρο πέτρας για να παρακολουθήσω την “Δωδέκατη νύχτα” του σεξπιρ. Την ίδια ιδέα με μένα φυσικά είχαν και πολλοί άλλοι οι οποίοι βάλανε τα καλά τους, κάποιοι πήραν και τα παιδάκια τους μαζί, και είπαν να συνδυάσουν μια ωραία βραδιά με λίγο πολιτισμό. Όλα καλά μέχρι εδώ και ίσως να απορείτε γιατί τα γράφω όλα αυτά. Τα γράφω γιατί στο τέλος της παράστασης αντίκρισα μια εικόνα που πραγματικά με χάλασε πολύ. Μόλις τελείωσε η παράσταση σηκώθηκαν όλοι να φύγουνε αλλά ξεχάσανε κάτι πολύ βασικό. ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΟΥΣ. Κουτιά από αναψυκτικά, ποπ κορν, πατατάκια σοκολάτες και πόσα άλλα δημιουργούσαν μια εικόνα για μένα άκρως απογοητευτική. Οι δήθεν πολιτισμένοι έδειχναν ξαφνικά τον πραγματικό πολιτισμό τους. Αυτοί που στήριζαν τον πολιτισμό με τις επιλογές τους στην ουσία τον βουλιάζανε πιο βαθειά με τις πράξεις τους.



Το πιο τραγικό όμως ήταν οι γονείς που είχαν πάρει και τα παιδιά τους στο θέατρο, θέλοντας υποθέτω να τα μάθουν να παρακολουθούν μια ωραία θεατρική παράσταση αλλά παράλληλα φρόντιζαν να τα μάθουν και πως είναι ευθύνη άλλων να μαζεύουν τα δικά τους σκουπίδια. Φυσικά τι άλλον να κάνουν αφού ο πολιτισμός που θα διδάξουν στα παιδιά τους είναι και ο πολιτισμός που οι ίδιοι έχουν. Δεν ξέρω αλλά πραγματικά με χαλάει πολύ αυτή η εικόνα. Θα ήθελα να μπορώ να γεμίσω το σπίτι όλων αυτών για μια φορά με σκουπίδια όπως και αυτοί γεμίζουν τους δρόμους, τα πάρκα, τις πλατείες, τις παραλίες και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Γιατί φυσικά δεν είναι άλλοι που τα κάνουν αυτά. Αυτοί που άφησαν τα σκουπίδια τους στο θέατρο, αύριο θα ανοίξουν το παράθυρο του αυτοκινήτου τους και θα τα πετάξουν απ’ έξω, θα πάνε στην παραλία και θα τα αφήσουν ακριβώς εκεί που καθόντουσαν, και ούτω καθ' εξής. Οι ίδιοι είναι με την ίδια φιλοσοφία.



Τώρα θα μου πείτε τόσα χρόνια συμβαίνουν αυτά πρώτη φορά τα βλέπεις? Όχι λοιπόν δεν τα βλέπω πρώτη φορά και αυτό είναι το χειρότερο. Για μένα το πώς διαχειρίζεται κάποιος τα σκουπίδια του είναι τεράστια ένδειξη του πολιτισμού του. Δεν μπορώ να ελπίζω σε κάτι λοιπόν όταν βλέπω αυτόν τον πολιτισμό γύρο μου. Μπορώ να ελπίζω απλά στο ότι όλοι αυτοί είναι μια μικρή μειοψηφία η οποία σιγά σιγά θα εξαλείφετε. Μπορώ να ελπίζω απλά ότι εμείς σαν νέα γενιά έχουμε άλλα μυαλά και έχουμε διάθεση να τα αλλάξουμε όλα αυτά.


Ευτυχώς έρχεται Σαββατοκύριακο και θα ξεχαστούμε πάλι σε καμιά παραλία…

Τι μεσολάβησε από τους Αρχαίους Έλληνες μέχρι σήμερα?

Θα περιγράψω δυο διαφορετικές στιγμές που αν και είναι τελείως ασύνδετες μέσα στο ανθρώπινο μυαλό ενώνονται και δημιουργούν μια ιστορία που δίνει ένα δίδαγμα.

Χθες για ακόμα μια φορά ανεβαίνοντας προς το σπίτι μου μετά την δουλεία (γ…ώ το ευρωπαϊκό κεκτημένο, πάλι 9 μ.μ. γύρισα σπίτι) συνάντησα τον σπιτονοικοκύρη μου. Λιβανέζος στην καταγωγή, μεγάλος σε ηλικία με εμπειρίες στη ζωή που πολλοί θα ζηλεύαμε; πρέσβης των Η.Π.Α. στον Περσικό κόλπο για 10 και πλέον χρόνια, πρόξενος της Αμερικής στην Σαουδική Αραβία, συνεργάτης του Henry Kissinger και σύμβουλος του Barack Obama. Ζεστός άνθρωπος, ικανοποιημένος από τη ζωή του και πάντα σε ευχάριστη διάθεση. Αυτός ο άνθρωπος, με αυτές και ακόμα περισσότερες εμπειρίες, για ακόμα μια φορά μου επανέλαβε, «Μη μου πεις ότι τώρα γυρνάς από την δουλεία? Τι θέλεις και ασχόλησε με αυτά? Γύρνα πίσω στην Ελλάδα, την πιο όμορφη χώρα του κόσμου, που ζείτε χωρίς άγχος και έχετε την καλύτερη ζώη»! Ακολούθησε ανταλλαγή φιλοφρονήσεων για τις χώρες καταγωγής μας, χαιρετηθήκαμε και ανέβηκα σπίτι μου. Τη φράση αυτή την έχω ακούσει από το στόμα του πολλές φορές και κάποια φορά μου χε πει ότι ήταν αρχές δεκαετίας του ‘60 όταν είχε έρθει για τελευταία φορά στην Ελλάδα με διπλωματική αποστολή και την τελευταία μέρα πριν φύγει, ακύρωσε το εισιτήριό του για να κάτσει στην Ελλάδα για λίγες μέρες να γευτεί «αυτή την ξένοιαστη, αυθεντική και χωρίς σκοτούρες ζωή που μόνο οι Έλληνες ξέρουν να δημιουργούν και να απολαμβάνουν».

Η φράση του για ακόμα μια φορά συνέχιζε να γυρίζει στο μυαλό μου και να αναρωτιέμαι «Που σκατά πήγε αυτή η Ελλάδα? Γιατί την καταστρέφουμε μόνοι μας?».

Παρόλου που συνέχιζα να σκέφτομαι αυτό και άλλα πολλά άνοιξα το PC, όπως συνήθως, να δω λίγο Λαζόπουλο να χαλαρώσω. Προς καλή μου τύχη άνοιξα το τελευταίο επεισόδιο που είχε μια ιδιαίτερα όμορφη ατμόσφαιρα και ένα Γιάννη Πάριο να σείει το στούντιο με την φωνή του. Αν και έπαιζε το video του Λαζόπουλου, εγώ ακόμα σκεφτόμουν τη φράση του σπιτονοικοκύρη μου και άρχισα επίσης να σκέφτομαι τον τρόπο που μας παρουσίασε την Ελλάδα ο Λαζόπουλος, καθώς και τα κίνητρα του για την κριτική που έκανε όλη αυτή τη χρονιά. Προσπάθησα να καταλάβω γιατί έκανε τόση κριτική στον τρόπο ζωής του Έλληνα. Δεν ξέρω αν μπόρεσα να μπω στο μυαλό του Λαζόπουλου και σκοπός μου δεν ήταν αυτός, αλλά την απάντηση σε αυτό μου την έδωσε η ερώτηση του σπιτονοικοκύρη μου. ‘Έχω την αίσθηση ότι όλοι αυτοί που έζησαν την Ελλάδα κατά τις δεκαετίες του ’50 έως ’70, γεύτηκαν έναν άλλο τρόπο ζωής και γνώρισαν αυτό που εμείς λέμε "Ελληνική ψυχή". Αυτό είναι που τους κάνει να έχουν πολύ υψηλές απαιτήσεις από αυτήν. Ο Λαζόπουλος άσχετα αν διαφωνώ σε πολλά από αυτά που λέει, μου χει δώσει την εντύπωση ενός ανθρώπου που θα θελε να δει τον Έλληνα να έχει έναν άλλο τρόπο ζωής και την Ελλάδα να βγαίνει από αυτά τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει τώρα.

Δεν είχα καν γεννηθεί αυτές τις δεκαετίες ’50 έως ‘70 και δεν έχω ίδια άποψη, αλλά όταν ακούς ανθρώπους να μιλάνε για αυτές, νιώθεις ότι κάτι λείπει από τη δικιά μας εποχή. Αν καταλαβαίνω καλά αυτό που λείπει είναι η «αυθεντικότητα».

Αν συγκρίνουμε τις δυο εποχές, την τότε και την σημερινή, με αυστηρά κριτήρια και αναλογιζόμενοι την οικονομικο-πολιτική κατάσταση, το αποτέλεσμα θα δείξει ότι σήμερα είναι «καλύτερα». Αλλά αυτό θα είναι το αποτέλεσμα αν λάβουμε υπόψιν μας την οικονομική κατάσταση, τις υποδομές, τις ελευθερίες, την πολιτική σταθερότητα και όλα αυτά τα μετρίσιμα μεγέθη. Και αυτή είναι η αυστηρή αλήθεια τον αριθμών.

Αλλά τι γίνεται αν συγκρίνουμε τον τρόπο ζωής του τότε και του τώρα? Δεν ξέρω αν μπορώ να αντέξω την σύγκριση. Και δεν είναι ούτε η οικονομική κατάσταση, ούτε η ανεργία, ούτε το internet, ούτε οι μετανάστες… που οδήγησαν τον τρόπο ζωής μας να γίνει χειρότερος.

Γιατί αλλάξαμε όμως? Που πήγε αυτό το Ελληνικό ταπεραμέντο που μας διαφοροποιούσε απ’ όλους τους υπόλοιπους λαούς, γείτονες και Ευρωπαίους? Που πήγε η κουλτούρα μας?

Γιατί απολέσαμε αυτό το αυθεντικό χαμόγελο που είχαμε στο πρόσωπο μας και το αντικαταστήσαμε με μια μιζέρια και ένα παράπονο?

Γιατί όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο πρώτα τον «ζυγίζουμε» για να δούμε πόσο σημαντικός είναι και μετά του δίνουμε το χέρι μας?

Γιατί χάσαμε τον αυθορμητισμό μας?

Γιατί πλέον νοιαζόμαστε μόνο για το σπίτι μας και αφήνουμε τις πολυκατοικίες μας και τις γειτονίες μας να μαραζώνουν?

Γιατί εγκαταλείψαμε την ιστορία μας, το περιβάλλον και τις ανθρώπινες σχέσεις?

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι πλέον μας νοιάζει μόνο το εύκολο χρήμα, οι εφήμερες καιροσκοπικές σχέσεις, η πάρτη μας και το φαίνεσθαι.

Αν έλεγες σε κάποιον πριν από κάποια χρόνια , «τσάκο χίλια και κάν’ την γαργάρα τη δουλεία» θα του πέφτε η μούρη και θα μετανάστευε; ενώ τώρα η ρεμούλα και η δωροδοκία είναι μέρος της καθημερινότητας μας.

Αν εγκαταλείψουμε την ιστορία μας, θα χάσουμε την ταυτότητα μας, που τόσο μας διαφοροποιεί από τους άλλους. Δεν λέω ότι είμαστε ανώτεροι και δεν κρίνω την ποιότητα, αλλά λαός όμοιος μας δεν υπάρχει.

Αν δεν προσέξουμε το περιβάλλον, θα καταστρέψουμε την ομορφιά αυτής της χώρας

Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε σημαντικά στοιχεία της ζωής μας…απλά πρέπει να διορθώσουμε πολλές λεπτομέρειες που όμως θα κάνουν τη διαφορά.

Είμαστε ωραίος λαός και δεν πρέπει αφεθούμε σε αυτή την κάτω βόλτα!

Υ.Γ.: Ο τίτλος του άρθρου είναι φράση αγανάκτησης ενός φίλου και την δανειστικά! Salamander, Να ‘σαι καλά!