Αδέσποτα σκυλιά...

Θα ήθελα να θίξω το θέμα για τα αδέσποτα σκυλιά…
Είμαστε γενικά πολύ φιλόζωοι στην οικογένεια μας και ως εκ τούτου έχουμε το σκυλάκι μας που το φροντίζουμε το πάμε βόλτα, στο γιατρό, το ταΐζουμε κ.τ.λ.Στη γειτονιά μας γενικά όλα τα σπίτια έχουν από τουλάχιστον ένα σκυλάκι, στο οποίο αντίστοιχα δίνεται η πρέπουσα φροντίδα. Και πριν συνεχίσω θα ήθελα να τονίσω ότι η φροντίδα που χρειάζεται ένα σκυλί είναι αρκετή, χωρίς να είναι κάτι τρομακτικά δύσκολο. Είναι απλά πράγματα που όμως πριν πάρεις σκύλο πρέπει να είσαι σίγουρος ότι θα τα τηρήσεις για όσα χρόνια ζήσεις με αυτή την παρέα.



Το κακό ξεκίνησε όταν η ευαισθησία μας για τους τετράποδους φίλους έγινε γνωστή στην ευρύτερη περιοχή και τότε, περίπου 3 χρόνια πριν, ως δια μαγείας εμφανίστηκαν στο δρόμο έξω από την αυλόπορτα μας 2 αδέσποτα, από το πουθενά. Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και το γεγονός ότι ένας από τους γείτονες μας, άφησε το ένα από τα δύο του σκυλιά ελεύθερο στο δρόμο, με τη δικαιολογία ότι δεν τα πήγαινε καλά με το πρώτο του σκυλί…Φυσικά σύμφωνα με πολλούς, κλείνοντας το σκυλί σου έξω από την ιδιοκτησία σου, απαλλάσσεσαι από όλες τις ευθύνες που σε βαραίνουν.

Σύνολο, λοιπόν, αδέσποτων σκυλιών έξω από το σπίτι μας 3!

Πριν ένα μήνα, λοιπόν, ο ίδιος κύριος αποφάσισε να πάρει ένα γλυκύτατο κουτάβι στο σπίτι του. Μα έλα όμως που το κουτάβι μεγάλωσε και ήθελε περισσότερη φροντίδα και γάβγιζε και χάλαγε τον κήπο του και ποιος να ασχοληθεί με το θέμα αυτό, (γιατί όπως λέει και η παροιμία το σκυλί και το παιδί όπως το μάθεις)… Ποια λοιπόν η φρονιμότερη των λύσεων, από την «απελευθέρωση» του ζώου από το βασανιστικό μαντρότοιχο του σπιτιού, στην ελεύθερη ζωή του δρόμου;

Και κάπως έτσι, φίλοι μου, έχουμε φτάσει στο σημείο να έχουμε 4 αδέσποτα σκυλιά.

Φυσικά δε μείναμε με σταυρωμένα τα χέρια. Του μιλήσαμε, γιατί τυχαίνει να είναι γείτονας και να έχουμε κατά τα άλλα καλές σχέσεις. Του μιλήσαμε πιο έντονα, του κάναμε παρατήρηση, τσακωθήκαμε και το αποτέλεσμα ίδιο: 4 αδέσποτα σκυλάκια, τα οποία οι υπόλοιποι γείτονες τα ταΐζουμε, τα ποτίζουμε γιατί απλά τα λυπόμαστε. Και όπως είπα και προηγουμένως, ο εν λόγω κύριος απαλλάχθηκε από τις ευθύνες και έτσι όχι μόνο άφησε το σκυλί να τριγυρνάει στους δρόμους, αλλά δε φροντίζει ούτε για το φαγητό του, ούτε καν για το νερό του.

Τις τελευταίες μέρες μαζέψαμε το ένα από αυτά και το έχουμε πια σαν δικό μας. Σημειωτέο, ότι και το άλλο σκυλάκι που έχουμε από πιο παλιά, ήταν ένα αδέσποτο κουτάβι στη μέση του δρόμου!

Τα αδέσποτα σκυλιά δημιουργούν προβλήματα. Δεν είναι αναγκασμένος κανένας περαστικός να είναι εξοικειωμένος με τα σκυλιά για να ξέρει πώς να αντιδράσει όταν βρεθεί αντιμέτωπος με κάποιο από αυτά. Τις περισσότερες φορές τα αδέσποτα σκυλιά δεν ενοχλούν. Υπάρχουν περιπτώσεις όμως, που ένα σκυλί μπορεί να γίνει επιθετικό. Για παράδειγμα όταν βγάζουμε το σκύλο μας βόλτα, πάντα με λουρί, αναγκαζόμαστε να δέσουμε όλα τα αδέσποτα σε δεντράκια για να μην επιτεθούν στο δικό μας. Όποιος έχει σκύλο, μπορεί να με καταλάβει.

Για πολλούς από εσάς ίσως όλα αυτά να είναι άνευ σημασίας, όμως το πρόβλημα με τα αδέσποτα σκυλιά για μένα προσωπικά προκύπτει από 2 πηγές:

Η πρώτη είναι η ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή των ήδη αδέσποτων ζώων, που θα έπρεπε ο κάθε δήμος να έχει φροντίσει να στειρωθούν.

Η δεύτερη και εκεί θέλω να καταλήξω γράφοντας αυτό το μήνυμα, είναι οι «άνθρωποι» που, πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω με ποια δύναμη, παίρνουν κάποιο σκυλί και μετά από λίγο καιρό το βάζουν σε ένα αυτοκίνητο, το πάνε όσο πιο μακριά από το σπίτι τους γίνεται και το αφήνουν εκεί, να τους παρατηρεί με το πιο απορημένο ύφος του, να απομακρύνονται γεμάτοι ανακούφιση.

Ώρες ώρες είμαστε απαράδεκτοι εμείς οι άνθρωποι….

Ο Πολιτισμός των απολίτιστων

Έχει πιάσει για τα καλά καλοκαίρι και ως γνωστών δεν καθόμαστε και πολύ μέσα. Με τέτοιον καιρό πώς να κάτσουμε άλλωστε. Παρασκευή βραδάκι λοιπόν με βρήκε στο θέατρο πέτρας για να παρακολουθήσω την “Δωδέκατη νύχτα” του σεξπιρ. Την ίδια ιδέα με μένα φυσικά είχαν και πολλοί άλλοι οι οποίοι βάλανε τα καλά τους, κάποιοι πήραν και τα παιδάκια τους μαζί, και είπαν να συνδυάσουν μια ωραία βραδιά με λίγο πολιτισμό. Όλα καλά μέχρι εδώ και ίσως να απορείτε γιατί τα γράφω όλα αυτά. Τα γράφω γιατί στο τέλος της παράστασης αντίκρισα μια εικόνα που πραγματικά με χάλασε πολύ. Μόλις τελείωσε η παράσταση σηκώθηκαν όλοι να φύγουνε αλλά ξεχάσανε κάτι πολύ βασικό. ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΟΥΣ. Κουτιά από αναψυκτικά, ποπ κορν, πατατάκια σοκολάτες και πόσα άλλα δημιουργούσαν μια εικόνα για μένα άκρως απογοητευτική. Οι δήθεν πολιτισμένοι έδειχναν ξαφνικά τον πραγματικό πολιτισμό τους. Αυτοί που στήριζαν τον πολιτισμό με τις επιλογές τους στην ουσία τον βουλιάζανε πιο βαθειά με τις πράξεις τους.



Το πιο τραγικό όμως ήταν οι γονείς που είχαν πάρει και τα παιδιά τους στο θέατρο, θέλοντας υποθέτω να τα μάθουν να παρακολουθούν μια ωραία θεατρική παράσταση αλλά παράλληλα φρόντιζαν να τα μάθουν και πως είναι ευθύνη άλλων να μαζεύουν τα δικά τους σκουπίδια. Φυσικά τι άλλον να κάνουν αφού ο πολιτισμός που θα διδάξουν στα παιδιά τους είναι και ο πολιτισμός που οι ίδιοι έχουν. Δεν ξέρω αλλά πραγματικά με χαλάει πολύ αυτή η εικόνα. Θα ήθελα να μπορώ να γεμίσω το σπίτι όλων αυτών για μια φορά με σκουπίδια όπως και αυτοί γεμίζουν τους δρόμους, τα πάρκα, τις πλατείες, τις παραλίες και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Γιατί φυσικά δεν είναι άλλοι που τα κάνουν αυτά. Αυτοί που άφησαν τα σκουπίδια τους στο θέατρο, αύριο θα ανοίξουν το παράθυρο του αυτοκινήτου τους και θα τα πετάξουν απ’ έξω, θα πάνε στην παραλία και θα τα αφήσουν ακριβώς εκεί που καθόντουσαν, και ούτω καθ' εξής. Οι ίδιοι είναι με την ίδια φιλοσοφία.



Τώρα θα μου πείτε τόσα χρόνια συμβαίνουν αυτά πρώτη φορά τα βλέπεις? Όχι λοιπόν δεν τα βλέπω πρώτη φορά και αυτό είναι το χειρότερο. Για μένα το πώς διαχειρίζεται κάποιος τα σκουπίδια του είναι τεράστια ένδειξη του πολιτισμού του. Δεν μπορώ να ελπίζω σε κάτι λοιπόν όταν βλέπω αυτόν τον πολιτισμό γύρο μου. Μπορώ να ελπίζω απλά στο ότι όλοι αυτοί είναι μια μικρή μειοψηφία η οποία σιγά σιγά θα εξαλείφετε. Μπορώ να ελπίζω απλά ότι εμείς σαν νέα γενιά έχουμε άλλα μυαλά και έχουμε διάθεση να τα αλλάξουμε όλα αυτά.


Ευτυχώς έρχεται Σαββατοκύριακο και θα ξεχαστούμε πάλι σε καμιά παραλία…

Πυρκαγιές... Ένα χρόνο μετά τι άλλαξε????

Προσπαθώ μετά το βουητό των τελευταίων ημερών να ξεφύγω λίγο από την επικαιρότητα. Είπα λοιπόν να ασχοληθώ με ένα θέμα το οποίο πραγματικά ελπίζω να ξεφύγει και αυτό μαζί μου και να μην γίνει επίκαιρο και φέτος. Πέρυσι το καλοκαίρι ζήσαμε νομίζω μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες στην Ελλάδα τόσο σε ανθρώπινο και οικολογικό επίπεδο όσο και σε πολιτικό. Είδαμε την Ελλάδα τυλιγμένη στις φλόγες από άκρη σε άκρη. Επί μέρες ολόκληρες μαίνονταν πυρκαγιές σε ολόκληρη την χώρα οι οποίες στο πέρασμα τους καίγανε ανθρώπους, σπίτια, δέντρα, μνημεία και την υπερηφάνεια ενός λαού που έμοιαζε απροστάτευτος μπροστά σε αυτή την απειλή. Ο πολιτικός λόγος όπως πάντα ανύπαρκτος κινήθηκε μεταξύ ψηφοθηρικής κινδυνολογίας και μοιράσματος των ευθυνών σε παλαιότερες κυβερνήσεις. Καλώς η κακώς αυτά ανήκουν στο παρελθόν πλέον.


Εδώ είμαστε λοιπόν ένα χρόνο μετά και αναρωτιέμαι τι έχουμε κάνει φέτος για να μην ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο?? Σοφός λένε είναι αυτός που μαθαίνει από τα λάθη του. Άραγε εμείς είμαστε σοφότεροι από πέρυσι? Φυσικά όταν λέω τι ακριβώς κάναμε δεν εννοώ με πόσα παραπάνω πυροσβεστικά αεροπλάνα και οχήματα εξοπλιστήκαμε ούτε πόσους πυροσβέστες παραπάνω προσλάβαμε. Αυτά είναι καθαρά κατασβεστικά μέτρα και όχι μέτρα πρόληψης. Νομίζω λοιπόν ότι το θέμα χρόνια τώρα απλά το βλέπουμε λάθος. Δεν βλέπουμε ή δεν θέλουμε να δούμε ποια είναι τα πραγματικά κίνητρα πίσω από τις πυρκαγιές. Εγώ προσωπικά έχω την αίσθηση ότι μέχρι και οι πέτρες ξέρουν ποια είναι αυτά τα κίνητρα. Γύρω μας να κοιτάξουμε θα τα δούμε. Πόσες περιοχές έχουν χτιστεί πάνω σε καμένη γη? Πόσα έργα περάσανε από μέρη που στο παρελθόν είχαν καεί? πόσα οικόπεδα αγοράστηκαν για ένα κομμάτι ψωμί λόγο της απαξίωσης της καμένης γης? Όλος τυχαίος σε αυτήν τη χώρα κανείς δεν βάζει τις φωτιές αλλά πάντα βρίσκονται πολλοί που επωφελούνται από αυτές. Γιατί να χάσει π.χ. ένας επιχειρηματίας εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, απλά επειδή μια περιοχή είναι χαρακτηρισμένη ως προστατευόμενη, όταν μια πυρκαγιά μπορεί όλος τυχαίος να του λύσει το πρόβλημα? Βλέπετε τα αποκαΐδια είναι βέβαιο πως δεν χαρακτηρίζονται και δεν προστατεύονται.


Η ειρωνεία είναι ότι όλοι όσοι επωφελούνται από όλα αυτά παρουσιάζονται τελικά ως οι σωτήρες που πάνε να αναβαθμίσουν τις καμένες περιοχές. Η Πελοπόννησος ήδη έχει γίνει πόλος έλξης μεγάλων επενδυτών και επιχειρηματιών και η ανάπτυξη της αναμένεται να είναι σημαντικότατη τα επόμενα χρόνια. Ως πότε όμως θα τους δίνουμε αυτό το δικαίωμα? Πότε θα μπει ένα τέλος σε αυτό το παραμύθι? Ξέρω πως ίσως να καταντάω και γραφικός με όσα λέω και φυσικά δεν περιμένω από κάποιον κάποιες απαντήσεις ούτε περιμένω να αλλάξει κάτι. Είμαι σίγουρος πως και φέτος θα ζήσουμε και θα ακούσουμε μια από τα ίδια και για μια ακόμα φορά απλά θα στεκόμαστε προβληματισμένοι μπροστά στις τηλεοράσεις μας, βλέποντας και άλλα δάση, και άλλα σπίτια, και ενδεχομένως και άλλες ζωές να χάνονται άδικα. Τι να πω ελπίζω πραγματικά να κάνω λάθος.


Φταίμε όμως και εμείς μην βγάζουμε και την ουρά μας απ’ έξω. Φταίμε γιατί ξεχνάμε. Γιατί όταν κάποια στιγμή θα ψάχνουμε να αγοράσουμε το οικοπεδάκι δίπλα στην θάλασσα ή πάνω στο βουνό με την απίστευτη θέα, θα έχουμε ξεχάσει ότι κάποτε εκεί ήταν ένα υπέροχο δάσος. Θα έχουμε ξεχάσει την οργή που νιώθαμε όταν το βλέπαμε να καίγεται. Θα έχουμε ξεχάσει ότι δακρύζαμε όταν μαθαίναμε ότι άνθρωποι καιγόντουσαν ζωντανοί. Θα έχουμε ξεχάσει ότι αγανακτούσαμε και θέλαμε να βγούμε από τα ρούχα μας με τις εικόνες φρίκης που παρακολουθούσαμε. Τότε απλά θα πίνουμε το καφεδάκι μας αραχτοί στις μπαλκονάρες μας και θα απολαμβάνουμε την απέραντη και απρόσκοπτη θέα. Έτσι και αλλιώς δεν θα υπάρχουν δέντρα να μας την κόβουν.