ΕΚΡΗΞΗ για ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ και όχι για ΚΑΘΑΡΣΗ ΕΝΟΧΙΚΩΝ ή/και ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΕΝΩΝ φατριών

Ο ήχος από τις τζαμαρίες που σπάγανε τον Δεκέμβριο του 2008 ήταν ίσως το "χειροκρότημα" που ζητούσε μια γενιά νέων ανθρώπων αντιμέτωπων με αδιέξοδα πραγματικά και σε κάθε επίπεδο. Αδιέξοδα τα οποία ήταν καλά κρυμμένα από την γεμάτη ενοχές προηγούμενη γενιά αλλά πλέον υψώνονταν αδυσώπητα μπροστά μας. Με αφορμή τον άδικο χαμό ενός μικρού παιδιού, μια ολόκληρη κοινωνία ήρθε αντιμέτωπη, είτε το ήθελε είτε όχι, με τη συσσωρευμένη πίεση που βαρύνει πλέον ασφυκτικά τα νέα παιδιά. Και η πίεση λογικά φέρνει έκρηξη. Και η έκρηξη φέρνει καταστροφή. Και η καταστροφή φέρνει αναγέννηση.





Τα σημερινά επεισόδια στη μνήμη του παιδιού αυτού κάθε άλλο παρά μας φέρνουν αντιμέτωπους με την "αναγέννηση" της κοινωνίας που θα έπρεπε να έχει ξεκινήσει, αλλά μάλλον μας γυρίζουν πίσω στο παλιό κυνήγι μεταξύ αφενός αναρχικών και αφετέρου αστυνομικών/ακροδεξιών παρατάξεων. Ποιός όμως τους είπε ότι μας ενδιαφέρει ο ιδιόρρυθμος αυτός πόλεμος? Μια κολόνια που κρατάει χρόνια, ένας αγώνας μεταξύ δύο ομάδων ανθρώπων και μόνο δεν έχει καμία σχέση με την "έκρηξη" ένα χρόνο πριν - αν και μια ακραία μορφή εκδήλωσης αυτής της αντιπαράθεσης (ο πυροβολισμός εντάσσεται στον πόλεμο αναρχικών-αστυνομικών) έγινε η αφορμή για την ως άνω έκρηξη της σύγχρονης, ενοχικής και μυωπικής, κοινωνίας στην οποία καλούμαστε να ζούμε.

Το κρίσιμο ερώτημα το οποίο θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι αν οι κραυγές των παιδιών το 2008 έχουν πραγματικά ακουστεί από τους έχοντες, καλώς ή κακώς αλλά πάντως με δημοκρατικό τρόπο, την εξουσία να διαχειρίζονται τα μεγάλα ζητήματα. Και όχι, δεν είναι επιτυχημένη μια κυβέρνηση και ένας υπουργός αν καταφέρει να διαχειριστεί μια κρίση (βλ. επεισόδια) όταν η ερώτηση για το μέλλον των παιδιών όλων μας μπαίνει στο αρχείο...

Πολιτική επ' αυτού δεν γίνεται με την κατ' επίφαση ή έστω μόνο λεκτική υποστήριξη στους νέους και στις νέες απόψεις και ιδέες. Πολιτική γίνεται με πραγματική σύμπνοια όλων μας στην αναμόρφωση πχ. του παιδαγωγικού συστήματος, στη διαμόρφωση σχεδίου για την αντιμετώπιση της ανεργίας, στην ενεργό υποστήριξη από την εκτελεστική εξουσία νέων ιδεών και προγραμμάτων. Και ναι απαιτούνται χρήματα. Αλλά κυρίως, απαιτείται σύμπραξη όλων των "ομάδων".

Αντίθετα, όμως, βλέπουμε την κάθε συνεταιριστική ομάδα να κυνηγά μόνο το δικό της συμφέρον, την κάθε ομάδα εργοδοτών και εργαζομένων να ζουν το δικό τους «πόλεμο» αδιαφορώντας ουσιαστικά για το αντίκτυπο αυτής στους υπολοίπους (βλ. τον πρόσφατο πόλεμο ΚΚΕ - Κυβέρνησης), τα κόμματα να μαζεύουν ψήφους - να τους κάνουν τι τελικά, μήπως για να μαζέψουν χρήματα τα ταμεία και να τα φάνε πριν τα δώσουν στους επόμενους? - κάνοντας την Ελλάδα να μοιάζει όχι με συμπαγή και δυνατή κοινωνία μπροστά στον κίνδυνο που όλοι μας συμφωνήσαμε το 2008 ότι υπάρχει αλλά ως ψηφιδωτό πολλών ομάδων που όμως δεν φτιάχνει τελικά μια συμπαγή εικόνα...

Αναρωτιέμαι, τελικά, μήπως το 2008 είδε ο καθένας μας το δικό του πόλεμο να αντικατοπτρίζεται στα γεγονότα? Μήπως δηλαδή ούτε ο Δεκέμβρης ήταν ικανός να μας ενώσει μπροστά στο ουσιαστικό ερώτημα - στον κίνδυνο να περιθωριοποιήσουμε μια ολόκληρη γενιά? Μήπως δεν θα το δούμε ποτέ ή μήπως απλά εθελοτυφλούμε γιατί δεν μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε??

Δεν ξέρω τι συμβαίνει αλλά σίγουρα η γενιά που είναι τώρα στην εξουσία είναι αδύνατο μόνη της να δώσει τη λύση. Αδύνατο γιατί πολλοί απ' όσους την απαρτίζουν πολύ νωρίς βρέθηκαν απλά και χωρίς πολύ κόπο με σχετικά πολλά εφόδια (βλ όσους με καθαρά κομματικά κριτήρια απορροφήθηκαν και όταν είδαν τα συμφέροντά τους να κινδυνεύουν ύψωσαν μαύρες ωφελιμιστικές και μόνο σημαίες ). Δεν πάλεψαν γι' αυτά και καθώς φαίνεται γι' αυτά θα πρέπει να παλέψουμε εμείς (μέσω της ουσιαστικής παιδείας, της πραγματικής αξιοκρατίας, της απασχόλησης με στόχο την αποτελεσματική παραγωγή πλούτου και ιδεών, την προστασία όσων έχουν ανάγκη αλλά όχι όλων όσων κρύβονται στα μαύρα χρήματα και στα ακριβά αυτοκίνητα που έχουν κερδηθεί με κομπίνες κάθε είδους κτλ κτλ). Και αυτή η πάλη - που δεν περιλαμβάνει βία - δεν γίνεται χωρίς την έμπρακτη συμπαράσταση της προηγούμενης αυτής γενιάς, οι αγνές προθέσεις της οποίας για το καλό των παιδιών της κάθε άλλο παρά αμφισβητείται. Αλλά πάνω απ' όλα απαιτείται σύμπνοια όλων και συμμετοχή με απώτερο σκοπό αφενός την αποφυγή αδιέξοδων και συμφεροντολογικών συγκρούσεων χωρίς αποτέλεσμα και αφετέρου τη μαζική συμμετοχή σε μια νέα, αισιόδοξη και αποτελεσματική πλέον πραγματικότητα, στους χώρους και στους τόπους που ο καθένας μας κατοικεί και δραστηριοποιείται.

Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Γ.Ι.Π.

Όχι άλλη βία...

From Φωτογραφικό αφιέρωμα του boston.com για τα γεγονότα στην Αθήνα

Μια εικόνα χίλιες λέξεις. Δεν έχω να προσθέσω κάτι.

Οργή εν τη ερήμω - Πλιάτσικο στα όνειρα μας

Picture source

Ένα φλεγόμενο οργισμένο ποτάμι ξεχύθηκε σε όλη την Ελλάδα τις τελευταίες μέρες και στο φλεγόμενο πέρασμα του παρέσυρε μαζί του κάθε έννοια έννομης τάξης,δικαιοσύνης και ηθικής και πλήγωσε βαθύτατα τον πολιτισμό μας. Ένας τεράστιος “αναρχικός” μανδύας τραμπουκισμού βίας και λεηλασιών σκέπασε δυστυχώς την δίκαιη οργή μας την αγανάκτηση και την απέχθεια μας και φυσικά την θλίψη μας για τον χαμό του αθώου παιδιού. Όλοι αυτοί οικειοποιήθηκαν κάτι που δεν τους ανήκει. Έναν θυμό και μια οργή δημιουργική και δικαιολογημένη την μετέτρεψαν σε μια λαίλαπα βίας κατά δικαίων και αδίκων. Δεν αφυπνίζουν όμως μόνο τρομοκρατούν. Δικαιολογούν την ίδια βία την οποία υποτίθεται πως πολεμούν και οδηγούν την κοινωνία σε φαύλους κύκλους και αδιέξοδα. Βία στην βία της εξουσίας δεν είναι η λύση. Όλοι αναρωτιούντε μα γιατί δεν κάνει κάτι κανείς? Φυσικά η αστυνομία ήταν απασχολημένη ψάχνοντας να βρει αν η σφαίρα εξοστρακίστηκε ή όχι. Λες και μας νοιάζει. Λες και έχει σημασία αν πυροβόλησε στον αέρα, στο πάτωμα, στο απέναντι μπαλκόνι ή στο διάστημα. Το θέμα είναι ότι ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΕ όταν αμφισβητειται ακόμα και η ικανότητα του να οπλοφορεί.



Οργισμένες σκέψεις βγαίνουν ανεξέλεγκτα από το μυαλό μου και μάταια προσπαθώ να τις ελέγξω. Πως φτάσαμε ως εδώ? Τι οδήγησε όλους αυτούς τους ανθρώπους σε αυτό το ξέσπασμα βίας? Φυσικά όλοι καταδικάζουμε αυτή την βία και τον αναρχισμό αλλά θα ήταν τουλάχιστον αφελές να μην μας προβληματίσει. Θα ήταν αφελές και ανούσιο απλά να το περιγράψουμε σαν κάτι απεχθές να το αφορίσουμε, να το καταστείλουμε και μετά να νιώσουμε ικανοποιημένοι που όλα επανήλθαν όπως ήταν πριν. Γιατί από πριν νοσούσαν απλά δεν το βλέπαμε. Ήταν ασυμπτωματική η αρρώστια και σιγά σιγά νοσούσε όλο και πιο πολύ η κοινωνία μας. Μα τώρα μας δείχνει τα βαριά συμπτώματα της και δεν πρέπει να τα αγνοήσουμε. Μέχρι σήμερα στην Ελλάδα ο τρόπος που αντιμετωπίζαμε τις νοσηρές καταστάσεις ήταν καταπραϋντικός και όχι θεραπευτικός. Σαν τον ασθενή που έχει πυρετό και εμείς του δίνουμε συνέχεια αντιπυρετικά για να του πέσει. Σίγουρα ο πυρετός θα υποχωρήσει και ο ασθενής θα νιώσει καλύτερα αλλά τι γίνεται με την αιτία που τον προκαλεί….? Πρέπει να αρχίσουμε να υιοθετούμαι τις σωστές λύσεις όσο χρονοβόρες και αν είναι και να τις εφαρμόζουμε με όποιο πολιτικό ή κοινωνικό κόστος και αν έχουν.

Πρέπει λοιπόν εκτός από την απέχθεια και την καταδίκη των γεγονότων από τους πολιτικούς αλλά και από εμάς, να δούμε τις αιτίες που οδήγησαν ένα τόσο μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας να αντιδράσει έτσι. Χρόνια τώρα ένα σύστημα παράγει μια βουβή βία πολύ πιο ύπουλη από αυτήν που βλέπουμε στις τηλεοράσεις μας. Μια βία που προέρχεται από ένα αίσθημα αδικίας, έλλειψης ισονομίας και περιφρόνησης που νιώθει ο κόσμος κατά την άποψη μου. Η έλλειψη εμπιστοσύνης στην απόδοση πραγματικής δικαιοσύνης μας αφήνει με ένα αίσθημα ανισονομίας και ατιμωρησίας που έχει ριζώσει βαθιά μέσα μας. Εγκληματίες κρύβονται πίσω από την πολιτική ασυλία τους χρόνια τώρα καταφέρνοντας να μένουν στο απυρόβλητο παρά τα αίσχη τους. Συγκάλυψη,δικαιολογίες, παραγραφή και ευθυνοφοβία έχουν αντικαταστήσει τις έννοιες της αλήθειας και της δικαιοσύνης. Και κανείς δεν βγαίνει μπροστά για μια φορά να μας πείσει για μια κάθαρση που όλοι περιμένουμε. Μια κάθαρση που θα καθαρίσει και τις ψυχές μας και θα μας κάνει να ατενίσουμε και πάλι το μέλλον με αισιοδοξία.

Όλοι μας αντιμετωπίζουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά σε πολλές εκφάνσεις της ζωής μας. Άλλοι επωφελούμαστε και άλλοι όχι. Οι προνομιούχοι και οι μη. Η παιδεία των 2 ταχυτήτων, η υγεία με τα φακελάκια και οι υπόλοιποι στα ράντζα, τα βύσματα, τα κονε, τα λαδώματα, τα γρηγορόσημα, όλα μαζί συνθέτουν έναν αγώνα δρόμου για να καπηλευτούμε το σύστημα. Να καβαλήσουμε τους άλλους και να πάρουμε εμείς αυτό που θέλουμε αφήνοντας πίσω μας τι? Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ? Με αυτά τα ιδανικά και τα δεδομένα δεν μεγαλώνουν γενιές και γενιές τώρα η μήπως μαθαίνουμε στα παιδιά μας ότι με το σταυρό στο χέρι θα πάνε μπροστά? Όχι, καλώς ή κακώς (δεν είμαι σε θέση να το κρίνω) τους μαθαίνουμε πως να γίνουν μέρος ενός συστήματος και πως να επιβιώσουν σε αυτό. Δεν τους δίνουμε τα εφόδια να το αλλάξουν.

Μια φίλη μου είπε προχθές “καλές οι διαπιστώσεις αλλά τι κάνουμε για να αλλάξει αυτή η κατάσταση?” Απαντώντας της λοιπόν θα πω πως για να αλλάξει η κοινωνία πρέπει να αλλάξουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι που την αποτελούμε. Πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα μέχρι σήμερα. Να περάσουμε από την απάθεια στην αναζήτηση. Από την αποχή στην συμμετοχή. Πρέπει να ξαναγίνουμε μια γενιά με Άποψη και ταυτότητα αλλά για να το κάνουμε αυτό πρέπει να απαγκιστρωθούμε από τα λάθη του παρελθόντος. Πρέπει να διαφωνήσουμε να αμφισβητήσουμε και να επαναπροσδιορίσουμε όσα μας προσφέρουν σαν δεδομένα. Από τον τρόπο που σκεφτόμαστε που ψηφίζουμε που αντιδρούμε μέχρι τα πρότυπα που έχουμε και τα όνειρα μας για το μέλλον. Να κρατήσουμε τα καλά και να βελτιώσουμε ή να αλλάξουμε όλα τα άλλα. Να διεκδικούμε τα δικαιώματα μας χωρίς να ξεχνάμε πως έχουμε και υποχρεώσεις. Να ξεφύγουμε από τον ατομικισμό και να σεβαστούμε τα δικαιώματα του διπλανού μας και να παλέψουμε για αυτά αντί να τα καταπατούμε με την πρώτη ευκαιρία. Την όποια αλλαγή ο καθένας μας θεωρεί σημαντική πρέπει πρώτα να την φέρει στον εαυτό του και μετά ίσως να μπορέσει να παρακινήσει και τους γύρο του να κάνουν το ίδιο.

Δεν διεκδικώ το αλάθητο ούτε το παίζω ειδήμον. Την δικιά μου οπτική σας δίνω και σας παρακινώ να αμφισβητήσετε τελείως τα όσα γράφω. Να βρείτε τις δικές σας αλήθειες. Αποδεχτείτε όσα σας κάνουν και πετάξτε στα σκουπίδια όλα τα άλλα. Δείξτε μου και εμένα όσα με τα δικά μου μάτια δεν μπορώ να δω. Ας διαφωνήσουμε δεν κάνει κακό. Και μόνο που θα μπούμε στην διαδικασία της κρίσης είναι αρκετό. Είναι η αρχή μιας αλλαγής. Δεν μπορώ να δεχτώ πως η ταμπέλα που μας χαρακτηρίζει είναι “Η γενιά των 700 ευρώ”. Μια ταμπέλα που τοποθετεί ως υπέρτατη αξία μέτρησης της ευτυχίας και της ικανοποίησης το χρήμα. Δεν το απαξιώνω αλλά δεν το θεοποιώ κιόλας. Δεν μας χαρακτηρίζει το πόσα λεφτά παίρνουμε αλλά το πώς σκαφτόμαστε το πως δρούμε και το πόσο νοιαζόμαστε. Πιστεύω λοιπόν σε καλύτερες ταμπέλες για την γενιά μας. Μια “Γενιά με άποψη” μια γενιά με ηθική με συμμετοχή και με προβληματισμούς....

Η τρικυμία στο μυαλό μου έχει αρχίσει και αγριεύει και με παρασύρει σε σκέψεις μονόπλευρες. Μια καλή παρέα και ένα καλός Καπετάνιος τέτοιες ώρες είναι απαραίτητος….

Καπετάνιος
Μιλώντας εκ του ασφαλούς πλέον καθισμένος στο καναπέ και ενώ απέφυγα με δυσκολία να κάνω τον έξυπνο την στιγμή που η δράση είχε φτάσει στο ζενίθ, ρίχνω ακόμα μερικές σταγόνες άποψης…

Κατ’αρχήν βρίσκω αναμενόμενες τις κινητοποιήσεις. Χτυπήθηκε ένα παιδί και αυτό είναι αλήθεια…χτυπήθηκε από όργανο του κράτους…γεγονός. Το πλέον προφανές όμως είναι ότι το γεγονός ήταν μόνο η αφορμή. Δίκιο δίνω σε αυτούς που διαλύουν ότι βρουν μόνο καταρχήν άλλα όχι στο σύνολο. Η κοινωνία είναι καζάνι που βράζει και όποιος αποφασίσει να βάλει το κεφάλι του πάνω από αυτό είναι αυτονόητο ότι δέχεται τις αναθυμιάσεις. Εφόσον η κατάσταση δεν αρέσει στην πλειοψηφία επιβάλλεται να αλλάξει έστω και με τη βία. Μιλάω για πλειοψηφία γιατί αυτοί τη φορά ήταν πολλοί. Όσο μεγαλύτερες ανισότητες υπάρχουν στην κοινωνία τόσο ισχυρότερα είναι και τα στεγανά που τις συντηρούν οπότε η αποκατάσταση της ισορροπίας απαιτεί ανάλογης έκτασης δράση.

Ξεφεύγοντας από το τώρα να θυμίσουμε ότι η σημερινή κοινωνία φτιάχτηκε από τους επαναστάτες του χτες και η γενιά του πολυτεχνείου είναι τα Golden boys σήμερα. Ξέρω όμως ότι η ιστορία και η στατιστική είναι οι μεγαλύτεροι ψεύτες. Φοβάμαι πλέον ότι το δίκιο αρχίζει να χάνεται γιατί δε βλέπω το όραμα της αλλαγής. Είναι προετοιμασμένοι οι διαδηλωτές με τις μολότοφ να πληρώσουν τις συνέπειες των πράξεων τους και δεν εννοώ με τιμωρία αλλά με διαδικασία αποκατάστασης ή δημιουργίας . Αληθεύει ότι όταν κοιτάζονται στο καθρέφτη θεωρούν ότι βλέπουν τον Κολοκοτρώνη ή Μέγα Αλέξανδρο μα ποτέ τον Καραγκιόζη που είναι και διαχρονικό στέλεχος της κοινωνίας μας.

Ανησυχώ έντονα πια που χάνεται ότι πιο πολύτιμο έχουμε και αυτό είναι ο χρόνος. Βλέπω η κατάσταση που δημιουργήθηκε να μας γυρνάει αρκετά χρόνια πίσω με μόνη προοπτική να ξαναδημιουργηθούν ακριβώς τα ίδια σε μεταγενέστερο χρόνο και ο εμφύλιος του αύριο να βρίσκει τους σημερινούς μαχόμενους στην άλλη πλευρά. Θλίβομαι γιατί συνειδητοποιώ ότι δεν χρησιμοποιείται για εργαλείο μόνο η φωτιά και η καταστροφή, αλλά και ότι χειρότερο έχουμε αυτή τη στιγμή στους κόλπους της κοινωνίας μας… οι δημοσιογράφοι. Δεν θα επεκταθώ όσο κι αν με εντυπωσιάζει ότι η καταστροφή άγγιξε μόνο τα εμπορικά καταστήματα και αυτά των τραπεζών αλλά όχι πχ έναν τηλεοπτικό σταθμό. Άλλο πράγμα πάντως ο αγώνας για βελτίωση ή αλλαγή και άλλο η εκμετάλλευση της συγκυρίας.

Λείπει μια καθαρή εξήγηση για ότι έγινε από την πλευρά του κράτους, αλλά λείπει και η διευκρίνιση του στόχου της κινητοποίησης που ακολούθησε. Εγώ μπορεί και να κατάλαβα ότι η G700 δεν είχε χρήματα για τα Χριστούγεννα και αποφάσισε να ψωνίσει από τα καταστήματα χονδρική…πλιάτσικο ελληνιστί…Γιατί μέχρι εκεί έφτασε το όραμα. Επανάσταση με γυαλί Prada και οθόνη TFT LCD σχεδόν τσάμπα (όσο κοστίζει ένα μπουκαλάκι με βενζίνη). Τουλάχιστον αηδιάσαμε με τα κόμματα που επιδόθηκαν σε ψηφοθηρία τη στιγμή της κρίσης…κάτι κερδίσαμε πάντως κι ας είναι μεγαλύτερες οι απώλειες.

Όταν μου χαμογελάς τρελαίνομαι…

Πόσο καλοί οδηγοί είμαστε τελικά???

Η Ελλάδα είναι η 3η χώρα σε θανάσιμα ατυχήματα στην Ευρώπη.



Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά για να ανακαλύψουμε την αλήθεια που περιέχει αυτή η είδηση. Αρκεί μόνο να πάρουμε το αμαξάκι μας και να κάνουμε μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της Αθήνας και στις εθνικές οδούς. Αρκεί αυτό μόνο για να ανακαλύψει κάποιος για ποίον λόγο είμαστε για μια ακόμα φορά πρωτοπόροι στην Ευρώπη. Εκτός από αυτήν την βόλτα μπορεί φυσικά να κάνει και μία δεύτερη στο site την Ευρωπαϊκής Επιτροπής και συγκεκριμένα στην σελίδα που αφορά τα στατιστικά για τα τροχαία ατυχήματα.



Παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει σημαντική μείωση τον τροχαίων ατυχημάτων στην χώρα μας και έχουν γίνει αρκετά βήματα στο να βελτιωθεί η κατάσταση συνεχίζουμε να είμαστε σταθερά στις πρώτες θέσεις της ευρωπαϊκής ένωσης. Ας μιλήσουν λοιπόν οι αριθμοί. Η Ελλάδα είναι:


3η σε θανατηφόρα ατυχήματα ανά εκατομμύριο πληθυσμού.

(πίσω από Λιθουανία και Λετονία)


2η σε θανάτους παιδιών σε τροχαία ανά εκατομμύριο πληθυσμού

(πίσω από Μάλτα)


1η σε θανάτους ηλικιωμένων σε τροχαία ανά εκατομμύριο πληθυσμού

(και μάλιστα με διαφορά)


Τα στοιχεία αφορούν μέχρι και το 2005 και μόνο για όσες χώρες είναι αυτά διαθέσημα.



Παραθέτω μόνο τα στοιχεία ανά εκατομμύριο πληθυσμού γιατί είναι τα μόνα συγκρίσιμα. Δεν μπορείς να συγκρίνεις πχ τα συνολικά θανάσιμα τροχαία της Ελλάδας με αυτά της Αγγλίας μιας και η Αγγλία έχει 60 εκατομμύρια πληθυσμό και η Ελλάδα μόλις 10. Μπορεί φυσικά να μην είναι συγκρίσιμα είναι όμως αληθινά. Από το 2000 μέχρι και το 2005 αφήνουν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο κατά μέσο όρο 1750 άτομα κάθε χρόνο και μαζί με αυτούς και περίπου 300 πεζοί.



Το προβλήματα στην Ελλάδα επικεντρώνονται κυρίως σε 2 παράγοντες. Στην κατάσταση των δρόμων και στην οδηγική παιδεία μας. Για το πρώτο δεν θα μιλήσω μιας και είναι γνωστοί οι δρόμοι καρμανιόλες που έχουμε και μάλιστα πολύ από αυτούς χαρακτηρίζονται και ως εθνικοί τρομάρα τους. Ευτυχώς που το καταλάβαμε έστω και αργά και έχουμε αρχίσει κάτι να κάνουμε πάνω σε αυτό το θέμα.



Ας πάμε λοιπόν στο θέμα της παιδείας που για μένα είναι και το πιο σημαντικό. Προσωπικά πιστεύω πως στην Ελλάδα δεν έχουμε σχεδόν καμία παιδεία σαν οδηγοί. Όποιος έχει οδηγήσει σε ευρωπαϊκή χώρα μπορεί πολύ εύκολα να αντιληφθεί αυτό που λέω. Και πως να την έχουμε άλλωστε την παιδεία? Μήπως μας την έδωσε και κανείς. Εδώ τόσα χρόνια καλά καλά δεν ελέγχουμε καν αν πραγματικά ξέρουν να οδηγούν όσοι τους χορηγούμε επίσημο δίπλωμα. Γιατί σήμερα δίπλωμα παίρνει όποιος πληρώσει, ή όποιος μπορεί να αποδείξει ότι μπορεί να πάει με 50χλμ στον δρόμο, να βγάζει φλας σε κάθε εμπόδιο, να οδηγήσει σωστά σε στενά χωρίς πολλά αμάξια να παρκάρει σε θέσεις για 3 αμάξια και φυσικά να μπορεί κάνει οπισθογωνία εντός συγκεκριμένων χιλιοστών. Δεν μας ενδιαφέρει αν κάποιος μπορεί ανά πάσα στιγμή να υπολογίσει την ταχύτητα του και να φρενάρει εντός ορίων δεν μας ενδιαφέρει αν μπορεί να οδηγήσει σε εθνική οδό δεν μας ενδιαφέρει αν μπορεί να κάνει έναν απότομο ελιγμό όταν χρειαστεί και γενικότερα τόσα άλλα που θα σώσουν μια ζωή όταν χρειαστεί.



Πρόσφατα διάβασα πως η ευρωπαϊκή ένωση (και κατ’ επέκταση εμείς) θέλει να αλλάξει τον τρόπο που εξετάζονται οι οδηγοί ώστε να ανταποκρίνεται πιο κοντά στην πραγματικότητα. Εξετάζουν μέχρι και το ενδεχόμενο να εξετάζονται οι οδηγοί μέσα σε ειδικά διαμορφωμένες πίστες. Φυσικά αυτό είναι κάτι πολύ καλό και ελπιδοφόρο αλλά πιστεύω δεν είναι αρκετό. Κατά την γνώμη μου θα πρέπει να δημιουργούμε από νωρίς σε κάποιον την κατάλληλη παιδεία που χρειάζεται να έχει για να πιάσει τιμόνι στα χέρια του. Πρέπει από νωρίς να μάθουμε να σεβόμαστε τους άλλους οδηγούς. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι η οδήγηση δεν είναι παιχνίδι και ότι δεν μας ανήκει ο δρόμος. Δεν μπορούμε να κολλάμε στον προφυλακτήρα του μπροστινού μας με 120χλμ για να τον αναγκάσουμε να πάει δεξιά για να περάσουμε, δεν μπορούμε να τρέχουμε σαν παλαβοί στην εθνική οδό και να αλλάζουμε λωρίδα όποτε γουστάρουμε χωρίς να βγάζουμε φλας, δεν μπορούμε να κάνουμε σούζες σαν τους κασκαντέρ και να στήνουμε κόντρες στους δρόμους και γενικά πολλά ακόμα απ’ όλα αυτά που βλέπει κανείς καθημερινά στους ελληνικούς δρόμου. Πρέπει από νωρίς να συνειδητοποιήσουμε τις συνέπειες που έχουν οι πράξεις μας. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε πως η συμπεριφορά μας στον δρόμο δεν αφορά μόνο εμάς. Η δικιά μας βλακεία μπορεί να στοιχήσει και την ζωή άλλων που δεν φταίνε σε τίποτα. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν από πολύ νωρίς από τους γονείς των παιδιών αλλά και στο σχολείο από τους δασκάλους. Και το λέω αυτό γιατί δυστυχώς ο τύπος που έχει το αμαξάκι των 1400 κυβικών και έχει πάει και το έχει μετατρέψει σε πύραυλο και βγαίνει κάθε μέρα στους ελληνικούς δρόμους για να εξερευνήσει την σελήνη δεν αλλάζει εύκολα μυαλά. Αυτόν τον άνθρωπο κανένα test οδήγησης δεν θα τον αποτρέψει από το να πάρει το δίπλωμα οδήγησης και να βγει νόμιμα να οδηγεί στους ελληνικούς (και όχι μόνο) δρόμους Γι’ αυτόν απλά εύχεσαι κάθε μέρα να μην βρεθεί στον δρόμο σου.



Εκτός λοιπόν από το να αυξάνουμε τα πρόστιμα και να φτιάχνουμε νέες διαδικασίες (που είναι και αυτά απαραίτητα) πρέπει να δημιουργήσουμε οδηγούς με νέες νοοτροπίες και σε αυτό ευθύνη έχουμε όλοι μας...

Τι μεσολάβησε από τους Αρχαίους Έλληνες μέχρι σήμερα?

Θα περιγράψω δυο διαφορετικές στιγμές που αν και είναι τελείως ασύνδετες μέσα στο ανθρώπινο μυαλό ενώνονται και δημιουργούν μια ιστορία που δίνει ένα δίδαγμα.

Χθες για ακόμα μια φορά ανεβαίνοντας προς το σπίτι μου μετά την δουλεία (γ…ώ το ευρωπαϊκό κεκτημένο, πάλι 9 μ.μ. γύρισα σπίτι) συνάντησα τον σπιτονοικοκύρη μου. Λιβανέζος στην καταγωγή, μεγάλος σε ηλικία με εμπειρίες στη ζωή που πολλοί θα ζηλεύαμε; πρέσβης των Η.Π.Α. στον Περσικό κόλπο για 10 και πλέον χρόνια, πρόξενος της Αμερικής στην Σαουδική Αραβία, συνεργάτης του Henry Kissinger και σύμβουλος του Barack Obama. Ζεστός άνθρωπος, ικανοποιημένος από τη ζωή του και πάντα σε ευχάριστη διάθεση. Αυτός ο άνθρωπος, με αυτές και ακόμα περισσότερες εμπειρίες, για ακόμα μια φορά μου επανέλαβε, «Μη μου πεις ότι τώρα γυρνάς από την δουλεία? Τι θέλεις και ασχόλησε με αυτά? Γύρνα πίσω στην Ελλάδα, την πιο όμορφη χώρα του κόσμου, που ζείτε χωρίς άγχος και έχετε την καλύτερη ζώη»! Ακολούθησε ανταλλαγή φιλοφρονήσεων για τις χώρες καταγωγής μας, χαιρετηθήκαμε και ανέβηκα σπίτι μου. Τη φράση αυτή την έχω ακούσει από το στόμα του πολλές φορές και κάποια φορά μου χε πει ότι ήταν αρχές δεκαετίας του ‘60 όταν είχε έρθει για τελευταία φορά στην Ελλάδα με διπλωματική αποστολή και την τελευταία μέρα πριν φύγει, ακύρωσε το εισιτήριό του για να κάτσει στην Ελλάδα για λίγες μέρες να γευτεί «αυτή την ξένοιαστη, αυθεντική και χωρίς σκοτούρες ζωή που μόνο οι Έλληνες ξέρουν να δημιουργούν και να απολαμβάνουν».

Η φράση του για ακόμα μια φορά συνέχιζε να γυρίζει στο μυαλό μου και να αναρωτιέμαι «Που σκατά πήγε αυτή η Ελλάδα? Γιατί την καταστρέφουμε μόνοι μας?».

Παρόλου που συνέχιζα να σκέφτομαι αυτό και άλλα πολλά άνοιξα το PC, όπως συνήθως, να δω λίγο Λαζόπουλο να χαλαρώσω. Προς καλή μου τύχη άνοιξα το τελευταίο επεισόδιο που είχε μια ιδιαίτερα όμορφη ατμόσφαιρα και ένα Γιάννη Πάριο να σείει το στούντιο με την φωνή του. Αν και έπαιζε το video του Λαζόπουλου, εγώ ακόμα σκεφτόμουν τη φράση του σπιτονοικοκύρη μου και άρχισα επίσης να σκέφτομαι τον τρόπο που μας παρουσίασε την Ελλάδα ο Λαζόπουλος, καθώς και τα κίνητρα του για την κριτική που έκανε όλη αυτή τη χρονιά. Προσπάθησα να καταλάβω γιατί έκανε τόση κριτική στον τρόπο ζωής του Έλληνα. Δεν ξέρω αν μπόρεσα να μπω στο μυαλό του Λαζόπουλου και σκοπός μου δεν ήταν αυτός, αλλά την απάντηση σε αυτό μου την έδωσε η ερώτηση του σπιτονοικοκύρη μου. ‘Έχω την αίσθηση ότι όλοι αυτοί που έζησαν την Ελλάδα κατά τις δεκαετίες του ’50 έως ’70, γεύτηκαν έναν άλλο τρόπο ζωής και γνώρισαν αυτό που εμείς λέμε "Ελληνική ψυχή". Αυτό είναι που τους κάνει να έχουν πολύ υψηλές απαιτήσεις από αυτήν. Ο Λαζόπουλος άσχετα αν διαφωνώ σε πολλά από αυτά που λέει, μου χει δώσει την εντύπωση ενός ανθρώπου που θα θελε να δει τον Έλληνα να έχει έναν άλλο τρόπο ζωής και την Ελλάδα να βγαίνει από αυτά τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει τώρα.

Δεν είχα καν γεννηθεί αυτές τις δεκαετίες ’50 έως ‘70 και δεν έχω ίδια άποψη, αλλά όταν ακούς ανθρώπους να μιλάνε για αυτές, νιώθεις ότι κάτι λείπει από τη δικιά μας εποχή. Αν καταλαβαίνω καλά αυτό που λείπει είναι η «αυθεντικότητα».

Αν συγκρίνουμε τις δυο εποχές, την τότε και την σημερινή, με αυστηρά κριτήρια και αναλογιζόμενοι την οικονομικο-πολιτική κατάσταση, το αποτέλεσμα θα δείξει ότι σήμερα είναι «καλύτερα». Αλλά αυτό θα είναι το αποτέλεσμα αν λάβουμε υπόψιν μας την οικονομική κατάσταση, τις υποδομές, τις ελευθερίες, την πολιτική σταθερότητα και όλα αυτά τα μετρίσιμα μεγέθη. Και αυτή είναι η αυστηρή αλήθεια τον αριθμών.

Αλλά τι γίνεται αν συγκρίνουμε τον τρόπο ζωής του τότε και του τώρα? Δεν ξέρω αν μπορώ να αντέξω την σύγκριση. Και δεν είναι ούτε η οικονομική κατάσταση, ούτε η ανεργία, ούτε το internet, ούτε οι μετανάστες… που οδήγησαν τον τρόπο ζωής μας να γίνει χειρότερος.

Γιατί αλλάξαμε όμως? Που πήγε αυτό το Ελληνικό ταπεραμέντο που μας διαφοροποιούσε απ’ όλους τους υπόλοιπους λαούς, γείτονες και Ευρωπαίους? Που πήγε η κουλτούρα μας?

Γιατί απολέσαμε αυτό το αυθεντικό χαμόγελο που είχαμε στο πρόσωπο μας και το αντικαταστήσαμε με μια μιζέρια και ένα παράπονο?

Γιατί όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο πρώτα τον «ζυγίζουμε» για να δούμε πόσο σημαντικός είναι και μετά του δίνουμε το χέρι μας?

Γιατί χάσαμε τον αυθορμητισμό μας?

Γιατί πλέον νοιαζόμαστε μόνο για το σπίτι μας και αφήνουμε τις πολυκατοικίες μας και τις γειτονίες μας να μαραζώνουν?

Γιατί εγκαταλείψαμε την ιστορία μας, το περιβάλλον και τις ανθρώπινες σχέσεις?

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι πλέον μας νοιάζει μόνο το εύκολο χρήμα, οι εφήμερες καιροσκοπικές σχέσεις, η πάρτη μας και το φαίνεσθαι.

Αν έλεγες σε κάποιον πριν από κάποια χρόνια , «τσάκο χίλια και κάν’ την γαργάρα τη δουλεία» θα του πέφτε η μούρη και θα μετανάστευε; ενώ τώρα η ρεμούλα και η δωροδοκία είναι μέρος της καθημερινότητας μας.

Αν εγκαταλείψουμε την ιστορία μας, θα χάσουμε την ταυτότητα μας, που τόσο μας διαφοροποιεί από τους άλλους. Δεν λέω ότι είμαστε ανώτεροι και δεν κρίνω την ποιότητα, αλλά λαός όμοιος μας δεν υπάρχει.

Αν δεν προσέξουμε το περιβάλλον, θα καταστρέψουμε την ομορφιά αυτής της χώρας

Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε σημαντικά στοιχεία της ζωής μας…απλά πρέπει να διορθώσουμε πολλές λεπτομέρειες που όμως θα κάνουν τη διαφορά.

Είμαστε ωραίος λαός και δεν πρέπει αφεθούμε σε αυτή την κάτω βόλτα!

Υ.Γ.: Ο τίτλος του άρθρου είναι φράση αγανάκτησης ενός φίλου και την δανειστικά! Salamander, Να ‘σαι καλά!

Πανεπιστήμιο ώρα..." -1"!

Τις τελευταίες μέρες διαβάζοντας τα δημοσιεύματα των περισσοτέρων εφημερίδων, που δεν ασχολούνται με την Καλομοίρα, γυρνάνε έντονα στο μυαλό μου οι μέρες που περνούσα πριν λίγα χρόνια στο πανεπιστήμιο!

Ακόμα και το μελάνι των δημοσιογράφων μυρίζει ένταση και δυναμισμό.

Βλέπετε η αύρα της ζύμωσης μέσα στα πανεπιστήμια δεν μπορεί να αφήσει ανεπηρέαστο κανέναν…εκεί κατά ένα τρόπο χτυπά η καρδιά του μέλλοντος της Ελλάδας.

Δεν είναι εύκολο να μιλά κάποιος για τα πανεπιστημιακά αν δεν είναι φοιτητής γιατί πολύ δύσκολα θα καταλάβει κανείς τον τρόπο ζωής, τις αναζητήσεις και τις ανησυχίες που έχει ένας φοιτητής.

Αυτό, όμως, είναι γενικός κανόνας…γιατί αυτή τη στιγμή συμβαίνει κάτι παράδοξο!

Οι φοιτητές και από την άλλη οι καθηγητές είναι αυτοί που δεν μπορούν να καταλάβουν την κοινωνία!

Η πανεπιστημιακή κοινότητα, που πάντα ήταν η ατμομηχανή της κοινωνίας, αδυνατεί να αφουγκραστεί την κοινωνία και να τρέξει πιο γρήγορα στο μέλλον.

Τη συγκεκριμένη στιγμή βιώνουμε σαν κοινωνία μια από τις μεγαλύτερες ανακατατάξεις στα χρονικά των πανεπιστημίων. Σίγουρα υπήρξαν πολύ πιο κρίσιμες στιγμές στον έως σήμερα βίο τωνν πανεπιστημίων αλλά η συγκεκριμένη έχει την εξής μοναδικότητα: το πανεπιστήμιο δέχεται την επίθεση εκ των έσω. Αυτό που αφήσαμε σαν κοινωνία τόσα χρόνια να επωαστεί και να γιγαντώσει μας χτυπάει τώρα την πόρτα!

Η ασυδοσία, η έλλειψη σεβασμού και η έλλειψη δομών και οργάνωσης είναι αυτά που επώασαν ένα πρόβλημα για τα πανεπιστήμια και ένα καρκίνωμα στην κοινωνία.

Τα πανεπιστήμια όσο και αν εθελοτυφλούσαμε τόσα χρόνια, δεν μπορούσαν να απέχουν από την επικρατούσα κατάσταση στην κοινωνία μας!

Η ελευθερία που τόσο μας έλλειψε τα προηγούμενα χρόνια, έγινε ασυδοσία. Καταργήθηκε κάθε μορφή ιεραρχίας, απαξιώθηκαν όλα τα αξιώματα και οι θεσμοί και καταργήθηκε κάθε μορφή ελέγχου! Έτσι και στα πανεπιστήμια οι διαδικασίες αξιολόγησης εσκεμμένα απαξιώθηκαν και αντικαταστάθηκαν από μεροληπτικές «διαδικασίες κρίσης»! Ανίκανοι διείσδυσαν στην ακαδημαϊκή κοινότητα και οι φοιτητές βλέποντας την ψυχή του πανεπιστημίου να απαξιώνεται αντέδρασαν. Αυτή τους η αντίδραση, αν και ξεκίνησε με θετικά κίνητρα, ήταν η αρχή του τέλους για τα πανεπιστήμια!

Οι καθηγητές που μπήκαν στα πανεπιστήμια εκμεταλλευόμενοι την ανυπαρξία αξιολόγησης και «χρησιμοποιώντας απλά ένα μπάρμπα», κατέλαβαν θέσεις από τις οποίες ακόμα και «η μπουλντόζα του Έβερτ δεν τους κουνούσε». Θέλοντας να σιγουρέψουν τη θέση τους αλλά και για να είναι ισχυροποιήσουν τη θέση τους σε περίπτωση που δεχόντουσαν πίεση από την κοινωνία, προσέγγισαν και συμμάχησαν με κάποιους «αντιδρώντες» φοιτητές, αυτούς που αντιδρούσαν απλά για να αντιδράσουν και έτσι δημιουργήθηκε το λεγόμενο «κατεστημένο των πανεπιστημίων».

Το κακό ήταν ότι την εποχή που αυτό ξεκίνησε κανένας δεν τόλμησε να το ακουμπήσει, καθώς η κοινωνία δεν άφηνε κανέναν να ακουμπήσει την «ελευθερία» της και έτσι το «κατεστημένο» ως μέρος της «ελευθερίας έκφρασης» και του «ασύλου» δεν ελέγχθηκε ποτέ. Ο ρόλος των κομμάτων σε αυτό δεν ήταν αθώος. Χρησιμοποίησαν αυτό το φαινόμενο είτε πολιτικά, για να δηλώσουν κατά καιρούς λίγο πιο αριστεροί από ότι ήταν είτε το χρησιμοποίησαν μικροκομματικά ώστε να δημιουργήσουν μια δεξαμενή άντλησης ψήφων ή για να προχωρήσουν δικά τους συμφέροντα εντός του πανεπιστημίου .

Σήμερα, αυτό το «πανεπιστημιακό κατεστημένο» έχει απλώσει τα πλοκάμια του παντού μέσα στα πανεπιστήμια και έχει εγκαθιδρύσει την ασυδοσία ως κυρίαρχο ιδανικό, το ουρλιαχτό ως μέσο διακίνησης ιδεών, τον τσουμπουκά ως μέσω επιβολής της ανομίας και τέλος τη «συναδερφική αλληλεγγύη» ως μέσω ελέγχου.

Αποτέλεσμα αυτών, μερίδα ακαδημαϊκών συνασπισμένοι με φοιτητές να προβαίνουν στα εξής «πρωτοποριακά»:

«αντίσταση στην επιβολή του νόμου», «παρακώλυση εκλογικής διαδικασίας», «λήψη αποφάσεων από μειοψηφίες» και «φίμωση ανθρώπων».

Το απαισιόδοξο στην όλη υπόθεση είναι ότι δεν προβλέπεται βελτίωση της κατάστασης, καθώς δεν υπάρχει κανένας ελεγκτικός μηχανισμός και οι μετριοπαθείς δυνάμεις είναι φιμωμένες. Η προβολή που γίνεται στις καινούργιες προτάσεις και στους ανθρώπους που τις εκφέρουν είναι από μηδαμινή έως ανύπαρκτη. Αντιθέτως, οι κοινωνοί των απαρχαιωμένων προτάσεων και οι λάτρεις τις "αντίδρασης για την αντίδραση" βρίσκουν βήμα και εξωτερικεύουν τις σκέψεις τους. Κλασικό παράδειγμα ο κ. Λαζόπουλος όπου στο λαοφιλές Τσαντίρι του προβάλει μόνο την άποψη των «αντιδρώντων» - «κατεστημένου», ανάμεσα στις συζητήσεις περί «κλανιών από γριές». Στην Ελλάδα της Αριστεράς των αναμνήσεων και της συντήρησης, που ένας 30άρης με αριστερές πεποιθήσεις και μηχανή γίνεται σύμβολο ανανέωσης και ελπίδας, χωρίς να δίνει βάση κανείς στις απόψεις του, ακόμα και αν ακούγονται πιο συντηρητικές από δεξιές, δεν υπάρχουν πολλές ελπίδες...πρέπει να περιμένεις.

Το αισιόδοξο, όμως, είναι ότι οι ίδιοι οι φοιτητές, που στην αρχή αναφέραμε ως «ανήσυχους», με την βοήθεια της άλλης μερίδας των καθηγητών που πιστεύουν στην δυναμική του πανεπιστημίου…μπορούν να φέρουν την αλλαγή στα πανεπιστήμια. Απλά πρέπει να αντιστρέψουν το όπλο που χρησιμοποίησε το «κατεστημένο», δηλαδή την «μη ενασχόληση τους με τα κοινά»! Αν οι υγιείς – πλειοψηφικές δυνάμεις της ακαδημαϊκής κοινότητας ασχοληθούν με τον πανεπιστήμιο, τότε

…πότε πια δεν θα παρθεί απόφαση σε Γενική Συνέλευση φοιτητών με 25 ψήφους σε σύνολο 500 εγγεγραμμένων

…ποτέ πια δεν προαχθεί ακαδημαϊκός χωρίς δημοσιεύσεις

…ποτέ πια δεν θα σταματήσει εκλογική διαδικασία με «τσαμπουκά» και

…το «άσυλο» θα ξαναγίνει ο φύλακας της ελεύθερης διακινήσας των ιδεών.

Το μεγάλο στοίχημα είναι να μην αφήσουμε την φλόγα να παγώσει...
Αλλαγή νοοτροπίας χρειαζόμαστε όχι διαιώνιση αναχρονιστικών αντιλήψεων και πρακτικών!