Οικονομική Πολιτική & Διακυβέρνηση: Τροφή για Σκέψη ή Τροφή για τα Θηρία?

Το δημοσιονομικό είναι χωρίς αμφιβολία το πιο άμεσο και πιεστικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Δεν είναι όμως το μοναδικό. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει γενικότερο πρόβλημα αναπτυξιακού προτύπου. Τα ελαττώματα του τρέχοντος αναπτυξιακού προτύπου είναι, λίγο πολύ, γνωστά:

- Ενθαρρύνει τη φοροδιαφυγή, την κατανάλωση, την ελλειμματική δημόσια διαχείριση και τις εισαγωγές εις βάρος της αποταμίευσης και των εξαγωγών.

- Ενθαρρύνει την πρόωρη συνταξιοδότηση εις βάρος της εργασίας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα: πεσιμισμός και παρακμή ή επαναπροσδιορισμός αρχών και επιλογών για τους πολίτες της?

Είναι γεγονός ότι σήμερα περισσότερο ίσως από ποτέ στην νεότερη ιστορία της Ευρώπης και ειδικότερα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο λεγόμενος "ευρώ-σκεπτικισμός" κερδίζει όλο και περισσότερους οπαδούς.

Το φαινόμενο θα πρέπει να μελετηθεί σε συνάρτηση με άλλα κοινωνικά φαινόμενα που λαμβάνουν χώρα παράλληλα στις επιμέρους χώρες της Ένωσης (πχ. οικονομική κρίση, άνοδος ακραίων πολιτικών ομάδων, κύματα παράνομης μετανάστευσης κτλ) αλλά σίγουρα είμαστε μάρτυρες μιας Ένωσης χωρίς κατάλληλη ηγεσία που να πιστεύει στο όραμα των λεγόμενων "Πατέρων" αυτής και να μπορεί κατ' επέκταση να εμπνεύσει τους λαούς αυτής.

Δημόσιοι υπάλληλοι χωρίς κίνητρα (?)

Αυτή την ώρα, υποτίθεται πως ο κρατικός μηχανισμός έχει αναλάβει ένα τιτάνιο έργο, να ξαναφτιάξει από την αρχή βασικούς μηχανισμούς του ελληνικού κράτους, να μαζέψει έσοδα και να κόψει τη σπατάλη και τη διαφθορά. Ας δεχθούμε, πρόσκαιρα, πως υπάρχουν υπουργοί, υφυπουργοί και γενικοί γραμματείς οι οποίοι καταλαβαίνουν το πρόβλημα, έχουν την όρεξη να δουλέψουν και να συγκρουσθούν με τα πιο βρώμικα συμφέροντα στους χώρους του συνδικαλισμού και των προμηθειών. Με ποιους ακριβώς θα το κάνουν;

Ολοι οι άνθρωποι που έχουν περάσει από τη διοίκηση του κράτους τα τελευταία χρόνια, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, συμφωνούν πως το μεταπολιτευτικό κράτος είναι διαλυμένο. Η κατάργηση του θεσμού των γενικών διευθυντών, η συνδιοίκηση από τους συνδικαλιστές, το ξεφύτρωμα των συμβούλων και η κατάργηση της ιεραρχίας βούλιαξαν το κράτος. Σήμερα, δυστυχώς, βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας πολλοί άνθρωποι που μπήκαν στο Δημόσιο την εποχή του «μεγάλου ντου» της δεκαετίας του 1980, όταν το να είσαι «δικός μας» ήταν πιο σημαντικό από το να ξέρεις γραφή και ανάγνωση. Η νοοτροπία των νέων παιδιών που μπαίνουν στο Δημόσιο είναι διαφορετική, αλλά διατρέχουν πάντοτε τον κίνδυνο να μπολιασθούν από τη μιζέρια του... φραπέ.

Κάθε φορά που η Επιτροπή Ανταγωνισμού ανακαλύπτει ένα καρτέλ στη χώρα μου, βάζω τα γέλια.

Με μια μόνιμη πιπίλα στο στόμα πάνε κι έρχονται, πάνω από έναν χρόνο, οι ξένοι επιτηρητές, επικριτές, επιθεωρητές και οι βαρύγδουποι μηχανισμοί της Ε.Ε., μαζί με τους επαΐοντες πανεπιστημίων και κυβερνήσεων: Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι στη χώρα δεν λειτουργεί ο ανταγωνισμός.

Ολοι οι παραπάνω έχουν δίκιο στη διαπίστωση. Εχουν άδικο, όμως, στη διατύπωση ότι αυτό αποτελεί πρόβλημα.

To finally meet the face behind the name

Μεγαλώνοντας στην Ελλάδα, δεν μπορεί να μην έχεις ακούσει γενικές, θεωρητικές και πάντα ανυποστήρικτες τοποθετήσεις για τον επικοινωνιακό και μόνο ρόλο που παίζει η πολιτική εξουσία σε διεθνές επίπεδο, ότι δηλαδή ακόμα και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ στην ουσία κατευθύνεται από πολύ ισχυρά συμφέροντα, πολλές εκ των οποίων είναι ιδιαίτερα αντισημιτικού περιεχομένου. Παραδόξως, η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση έδωσε σε αυτά τα σχόλια κάποιο ουσιαστικό περιεχόμενο: αποκάλυψε τα πρόσωπα αυτών στους οποίους αναφέρονταν τα ανωτέρω σχόλια και που ίσως τελικά όντως βρίσκονται σε θέση να επηρεάζουν, είτε άμεσα είτε έμμεσα, την παγκόσμια ισορροπία. Και αν όχι τα πρόσωπα, αποκαλύφθηκαν οι θέσεις και οι μηχανισμοί αυτών. Και αυτό, φυσικά, έγινε γιατί μόνοι τους "αλληλόφαγώθηκαν" στον ρου μιας ατέρμονης μάχης και αναζήτησης ακόμα περισσότερης δύναμης και χρήματος.

Με βάση τα ανωτέρω, το άρθρο που ακολουθεί δίνει την αφορμή για να βάλουμε στις αναμνήσεις μας αυτές ένα πρόσωπο και ίσως να σκεφτούμε, αυτή τη φορά σε ρεαλιστικό επίπεδο, τι συμβαίνει γύρω μας:

Οταν μια χώρα ανταγωνίζεται έναν κολοσσό

Η μάχη για τη γνώση σε απευθείας σύγκρουση με τη μάχη για την πρωτοκαθεδρία σε αγορές που αξίζουν δισεκαττομύρια (σε όποιο νόμισμα και αν επιλέξεις να τα μετρήσεις). Από τη μία δηλαδή η Ινδία και οι υπολογιστές των 25 ευρώ και από την άλλη η Apple και το IPad:
"Πέντε χρόνια έρευνας χρειάστηκαν για να αναπτυχθεί ο υπολογιστής ταμπλέτα που κοστίζει 1.500 ινδικές ρούπιες, ή 24,79 ευρώ, με ανοικτό το ενδεχόμενο να μειωθεί το κόστος της ακόμα περισσότερο, καθώς οι προσπάθειες σε έρευνα και ανάπτυξη συνεχίζονται".

Γιατί κάτι μου λέει ότι η καθόλα χρήσιμη πρωτοβουλία της Ινδίας θα έχει περιορισμένο αντίκτυπο?



Το κείμενο της είδησης που έδωσε αφορμή για την παρούσα ανάρτηση βρίσκεται εδώ

Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλούμ, τα Τρωκτικά και Εμείς

Προφανώς δεν είμαι ο μόνος που αυτές τις ημέρες βρίσκει τον εαυτό του σε συζητήσεις μεταξύ φίλων για τη δολοφονική επίθεση κατά του εμπνευστή του blog Τρωκτικό. Προσπάθειες να εξηγηθεί αυτή η προφανώς πολύπλοκη υπόθεση πολλές, άλλες τόσες οι σκέψεις που εκδηλώνονται αυθόρμητα και έχουν κοινό παρανομαστή την σημερινή καθήλωση του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας αλλά και διεθνώς. Η ατιμωρησία και η διαπλοκή των κομματικών μηχανισμών, η ανάμιξή τους σε όλα και σε τίποτα, οι πειθήνιοι οπαδοί πεπερασμένων ιδεών και χρωμάτων ακούγονται από όλα σχεδόν τα στόματα ως μερικά από τα νοσηρά αίτια.

Από μια τέτοια συζήτηση προέκυψε και 'Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλούμ'. Πρόκειται για ένα βιβλίο που πραγματεύεται τη δολοφονία ενός δημοσιογράφου του λεγόμενου κίτρινου Τύπου. Αν πιάσετε τον εαυτό σας στο τέλος να μειδιάσει με την τροπή των πραγμάτων, μην νομίσετε ότι είστε οι μόνοι.

Μία καλή επιλογή για τις επερχόμενες καλοκαιρινές διακοπές.




Ευχαριστώ τον φίλο Τσόπ για τη υπόδειξη του βιβλίου.

Χρηματικό Βραβείο «Ανταγωνισμός 2010»

Η Επιτροπή Ανταγωνισμού, προκειμένου να ενισχύσει την κουλτούρα ανταγωνισμού στην Ελλάδα και στα πλαίσια των ενεργειών της για προώθηση των αρχών του ανταγωνισμού μέσω της ευαισθητοποίησης (competition advocacy), αποφάσισε να προκηρύξει ετήσιο διαγωνισμό για τη συγγραφή καλύτερης επιστημονικής μελέτης στο δίκαιο ή τα οικονομικά του ελεύθερου ανταγωνισμού από νέους επιστήμονες. Στην καλύτερη μελέτη θα απονέμεται χρηματικό βραβείο 3.000 ευρώ.



Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

Προκειμένου να ενισχύσει την κουλτούρα ανταγωνισμού (competition culture) στην Ελλάδα και στα πλαίσια των ενεργειών της για προώθηση των αρχών του ανταγωνισμού μέσω της ευαισθητοποίησης (competition advocacy), προκηρύσσει για το έτος 2010 διαγωνισμό για το Χρηματικό Βραβείο «Ανταγωνισμός 2010».
Αντικείμενο του διαγωνισμού είναι η συγγραφή καλύτερης επιστημονικής μελέτης στο δίκαιο ή τα οικονομικά του ελεύθερου ανταγωνισμού από νέους επιστήμονες, οι οποίοι δεν έχουν συμπληρώσει την 30η Νοεμβρίου 2010 το 30ο έτος της ηλικίας τους.
Η μελέτη θα πρέπει να είναι γραμμένη στα Ελληνικά και να αφορά το ευρύ αντικείμενο του ελεύθερου ανταγωνισμού και ειδικότερα είτε το Ελληνικό είτε το Ευρωπαϊκό δίκαιο και πολιτική ανταγωνισμού. Η μελέτη θα πρέπει να είναι αδημοσίευτη και να περιέχει στοιχεία, τα οποία βασίζονται σε πρόσφατη έρευνα. Δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τις 15.000 λέξεις, συμπεριλαμβανομένων των υποσημειώσεων.
Οι μελέτες μπορούν να είναι μόνο ατομικές. Αποστέλλονται εκτυπωμένες, σε δύο (2) αντίτυπα στην Επιτροπή Ανταγωνισμού, Κότσικα 1Α & Πατησίων 70, GR-104 34 Αθήνα, μέσα σε σφραγισμένο φάκελο, ο οποίος αναφέρει τα στοιχεία του υποψηφίου (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση) και του παραλήπτη (Επιτροπή Ανταγωνισμού). Για τη διασφάλιση της αντικειμενικότητας κρίσεως, ο φάκελος αυτός περιλαμβάνει 2 σφραγισμένους εσωτερικούς φακέλους. Εξ αυτών, ο ένας περιλαμβάνει τη μελέτη και αναφέρει ΜΟΝΟ την ένδειξη «Για το Χρηματικό Βραβείο Ανταγωνισμός 2010», και ο άλλος τα απαιτούμενα δικαιολογητικά και αναφέρει ΜΟΝΟ την ένδειξη «Για το Χρηματικό Βραβείο Ανταγωνισμός 2010 – Δικαιολογητικά». Η αναφορά προσωπικών στοιχείων του υποψηφίου είτε στον εσωτερικό φάκελο της μελέτης ή σε οποιοδήποτε σημείο αυτής συνιστά λόγο αποκλεισμού.
Απαιτούμενα δικαιολογητικά:
1. Επικυρωμένο φωτοαντίγραφο ταυτότητας
2. Προσωπικά στοιχεία επικοινωνίας
Για την καλύτερη μελέτη προβλέπεται απονομή χρηματικού βραβείου 3000 ευρώ.
Λήξη προθεσμίας για την υποβολή των μελετών ορίζεται η 30η Νοεμβρίου 2010. Έγκυρες θεωρούνται οι υποψηφιότητες που έχουν σφραγίδα ταχυδρομείου μέχρι και την ανωτέρω ημερομηνία.

* Η φωτογραφία πιθανώς να προστατεύεται απο copyright (πηγή: εδώ)

Βία στη Βία της Συντεταγμένης Δημοκρατίας και Τάσεις Αυτοκαταστροφής?

Δολοφόνοι. Κοινοί εγκληματίες του ποινικού δικαίου. Οι "αναρχο-επαναστάτες" της εχγώριας "τρομοκρατίας" είναι θρασύδηλοι υπερασπιστές των δικών τους φανταστικών κόσμων εις βάρος της κοινωνικής ειρήνης και με θύματα ανθρώπους σαν και εσένα και εμένα. Η γνώμη μας δε ως προς το θέμα αυτό έχει ήδη εκφραστεί (ενδεικτικά δες: εδώ ), αλλά αν, με αφορμή αυτό το φαινόμενο, κοιτάξουμε πιο γενικά θα καταληξουμε σε σημαντικά συμπεράσματα. Γιατί δεν είναι μόνο οι "αναρχικών" ιδεολογιών "τρομοκράτες" που πρέπει να φοβόμαστε. Αυτό που πρέπει να προσέξουμε πάρα πολύ είναι ο κίνδυνος γενικευμένης αναρχίας, ο οποίος είναι κάτι παραπάνω από ορατός στην Ελλάδα των διεφθαρμένων πολιτικών, της κενής περιεχομένου αντιπολίτευσης, της φτώχιας και της γενικευμένης απαξίωσης.





Στο πλαίσιο αυτό, η δική μας τουλάχιστον άποψη είναι η εξής:

* Πρώτα απ' όλα και πάνω απ' όλα είμαστε μέλη μιας Συντεταγμένης Δημοκρατικής κοινωνίας. Το Σύνταγμα εγγυάται την κοινωνική συνοχή και αποτελεί εχέγγυο ειρηνικής συμβίωσης. Έχει δημιουργηθεί μέσα από αγώνες και στέκει υπεράνω όλων. Αν δεν αρέσει σε μερικούς, να φύγουν από τη χώρα.

* Αυτό ισχύει φυσικά πρώτα για τους πολιτικούς. Δεν σημαίνει τίποτα αν έχεις την εντολή διακυβέρνησης της χώρας. Δεν μπορείς να πηγαίνεις κατά του Συντάγματος. Και αυτό ας το λάβει πολύ σοβαρά ο κ. Λοβέρδος και οι λοιποί Υπουργοί (δες εδώ).

* Στο ίδιο πλαίσιο, κάθε κινητοποίηση του λαού δεν μπορεί να ξεφεύγει των πλαισιών που έχει ορίσει το Σύνταγμα. Γιατί έτσι δεν διαφέρουν και πολύ από αυτούς που έστειλαν τη βόμβα στον Χρυσοχοϊδη. Όταν, για παράδειγμα, μια απεργία κρίνεται καταχρηστική από τα Δικαστήρια, δεν μπορεί να τη συνεχίζεις (δες εδώ). Γιατί έτσι παραβιάζεις το Σύνταγμα εσύ ο ίδιος, αφού αφενός δεν σέβεσαι την δικαστική εξουσία που ορίζεται σαφώς ως εξισορροπητική δύναμη στο πλαίσιο της διάκρισης των εξουσιών, αφετέρου δεν σέβεσαι τις διατάξεις του Συντάγματος στις οποίες ουσιαστικά βασίζεται μια τέτοια απόφαση των δικαστηρίων. Και το Σύνταγμα δεν είναι μέσο των διεφθαρμένων πολιτικών για να πετύχουν τους προσωπικούς τους στόχους - αυτό είναι ξεκάθαρο.

Τεράστιο ζήτημα, το ξέρω. Αλλά κάπου πρέπει να βρούμε το σημείο που θα μας κρατήσει ενωμένους και συντεταγμένους κατά των προκλήσεων της εποχής μας. Και αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από το σεβασμό στο Σύνταγμα της χώρας.

Big Bang

Ο προσανατολισμός, λένε, είναι απαραίτητος. Τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά. Όμως δεν μπορεί να επιτυχανθεί χωρίς να ξέρεις πού ακριβώς βρίσκεσαι. Το κατωτέρω βίντεο είναι ένας πολύ καλός, σχεδόν μαγικός, τρόπος για να καταλάβεις που βρίσκεσαι:





Το βίντεο ξεκινάει από τα Ιμαλάϊα για να φτάσει στο απώτατο άκρο του Κόσμου και στην αρχή του, το Big Bang. Έναν Κόσμο που περιέχει περίπου 100 δισεκατομμύρια άστρα μόνο στον Γαλαξία μας, και κατά προσέγγιση 125 δισεκατομμύρια γαλαξίες (εκ των οποίων μόνο οι 3.000 είναι ορατοί). Έναν Κόσμο που έχει διάμετρο περίπου 40 δισεκατομμύρια έτη φωτός, ενώ το παρατηρήσιμο Σύμπαν είναι μόνο 13.7 δισ. έτη φωτός. Άρα μπορούμε να δούμε ένα απειροελάχιστο μόνο κομμάτι του Σύμπαντος.

Ας σημειωθεί πως το πιο πάνω βίντεο φτιάχτηκε από αστροφυσικούς του Αμερικανικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας στη Νέα Υόρκη.

Πού ΠΑΜΕ?

Κοινό σύνθημα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα είναι η "αλλαγή"?

Μα αυτό ήταν το κεντρικό πολιτικό σύνθημα της δεκαετίας του 1980! Ενώ, εκτός όλων των άλλων, το πλέον παράδοξο από την επισήμανση αυτή είναι ότι η σημερινή αλλαγή ως σύνθημα καλλεί σε ανατροπή εκείνης ακριβώς της συνθήκης που επέφερε η "αλλαγή" των αρχών της δεκαετίας του 1980. Και μάλιστα από το "ίδιο" (θεωρητικά τουλάχιστον) πολιτικό κόμμα!

Ταυτόχρονα δε, όπως κάθε αλλαγή, εγκυμονεί κινδύνους και παγίδες. Αλλά φέρνει μαζί αισιοδοξία για καλύτερες ημέρες και προσαρμογή στην πραγματικότητα των καιρών, η οποία κατά τα φαινόμενα είναι πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις αναγκαία.

Και εγώ απλά διερωτόμαι:

1) έχουμε ιδέα που πάμε? Τώρα που φαίνεται ότι γλυτώσαμε τα χειρότερα (προς το παρόν), έχουμε κάποιο στρατηγικό σχέδιο για την επόμενη ημέρα? Η' μήπως είναι ακόμα νωρίς?!!

και

2) στο σκηνικό αυτό, ποιός είναι τελικά ο ρόλος του ΠΑΜΕ? Τροχοπέδη στην ανάπτυξη ή αυτόκλητος σωτήρας κεκτημένων χρόνων? Παλικάρια που παλεύουν για όλους μας ή μαχητές για το προσωπικό τους κέρδος (βλ. COSCO - Πειραιάς κτλ)? Ιδεολόγοι ή απλά φασίστες με καλυμμένο πρόσωπο?




Αφορμές για τις σκέψεις αυτές έχουν υπάρξει φυσικά πολλές. Απλά η πρόσφατη απεργία στο λιμάνι του Πειραιά δίνει πολύ τροφή για σκέψη αναφορικά με το τι τελικά συμβαίνει με το θέμα του συνδικαλισμού και ιδίως με το πώς θέλουμε αυτός να συνεχίσει να υφίσταται.

Σχετικώς: εδώ

Η εικόνα πιθανώς να προστατεύεται από copyright (πηγή: εδώ)

ΕΠΙΚΑΙΡΑ: Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΘΙΚΗ ΩΣ ΕΦΑΛΤΗΡΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Μεταξύ των διαφόρων δημοσιευμάτων που περιέχονται στον Ελληνικό Τύπο, έντυπο και ηλεκτρονικό, δύο είναι οι ειδήσεις μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση και με τις οποίες πιστεύω αξίζει να ασχοληθούμε όλοι μας λίγο περισσότερο. Πρώτον, η είδηση ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ουδέποτε κάλεσε την Ελληνική κυβέρνηση να μειώσει δραματικά τις συντάξεις και δεύτερον, ότι γνωστός πολιτικός των προηγούμενων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ «δεν ξέρει τι έχει». Οι ειδήσεις αυτές συνδέονται μεταξύ τους και σχετίζονται, αν σκεφτούμε αφαιρετικά, με την επόμενη ημέρα στην Ελλάδα σε διάφορα επίπεδα.



Πιο συγκεκριμένα, αφενός η πρόταση κυβερνητικών παραγόντων για μείωση των συντάξεων κατά περίπου 50% είναι πρόδηλα ένα μέτρο άδικο για τους ανθρώπους αυτούς, αποτελεί προφανώς δυσανάλογη επιβάρυνσή τους ως κοινωνική ομάδα και πολύ δύσκολα θα μπορούσε να δικαιολογηθεί κατά τρόπον ώστε να μην παραβιάζει βασικές Συνταγματικές αρχές που διέπουν το πολίτευμά μας. Με λίγα λόγια, μια τέτοια απόφαση και σε πολιτικό επίπεδο όντως, όπως λένε πολλοί, «ρίχνει κυβερνήσεις» (και ας λέει ο Πάγκαλος τα δικά του).
Το όλο θέμα όμως περιπλέκεται ακόμα περισσότερο από τη ρητή αναφορά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ότι ουδέποτε κάλεσε την Ελληνική κυβέρνηση να μειώσει τις συντάξεις με αυτό τον τρόπο. Αν και δεν ξέρω αν αυτό ήταν μια «σοφή» συμβουλή του ΔΝΤ, η ρήση «βάζουμε τα χέρια μας και βγάζουμε τα μάτια μας» είναι πιθανό να έχει εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση.

Αλλά η Ελληνική κοινωνία δεν έχει τα αποθέματα για τέτοιου είδους παλινωδίες εκ μέρους της κυβέρνησής της στη διαχείριση της κρίσης. Είναι περίοδος που πρέπει όλοι όσοι βρίσκονται στο πηδάλιο να δουλεύουν σκληρά και αποτελεσματικά. Τέτοιου είδους ανοησίες, για όποιον λόγο και αν γίνονται, έχουν μόνο ως αποτέλεσμα να εξοργίζουν ακόμα περισσότερο τους πολίτες και να σφίγγουν ακόμα περισσότερο την αγορά (αφού μειώνεται ακόμα περισσότερο η αγοραστική δύναμη των «πολλών»).

Αντίθετα, θέματα όπως η κλοπή δημοσίου χρήματος και οι off shore εταιρείες είναι θέματα που θα πρέπει να αποτελέσουν τον πυρήνα της νέας προσπάθειας για κάτι καινούριο στην Ελληνική κοινωνία. Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι αν δεν πνιγούμε τώρα, θα βγούμε πιο δυνατοί (και ίσως τα παιδιά μας μπορέσουν να είναι ξανά υπερήφανα για τη χώρα που τους έχει γαλουχήσει, βρίσκουν δουλειά στην Ελλάδα και παράγουν αφενός χρήμα και αφετέρου πολιτισμό αξιώσεων και πάλι στη γη αυτή).
Αλλά για να γίνει αυτό, θα πρέπει να παλέψουμε πρόσωπο με πρόσωπο με όλα αυτά που μας κατατρέχουν για τόσα χρόνια τώρα.

Για παράδειγμα, ο γνωστός πολιτικός των προηγούμενων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ παντρεύτηκε κάποια στιγμή μια κοπέλα κατά πολύ νεώτερη του και μάλιστα σε εξαιρετικά πολυτελές σκηνικό. Επιτρέψτε μου να πω το αυτονόητο: αυτή η κοπέλα, όσο και γοητευτικός και αν είναι ο εν λόγω πολιτικός, προφανώς απέβλεπε σε άλλες «αρετές» του εν λόγω πολιτικού. Τότε αυτό σχολιάστηκε αλλά σε επίπεδο κουτσομπολιού. Σε επίπεδο πολιτικό δεν έγινε καμία κουβέντα. Όχι γιατί δεν ήξεραν όλοι (ή δεν είχαν επαρκείς ενδείξεις και αυτοί που τυχόν δεν ήξεραν) αλλά ήταν το σύστημα της μεγαλοκομματικής ομερτά που τους εμπόδισε. Δεν μίλησε κανείς (μολονότι οι πράξεις του εν λόγω πολιτικού δοκίμασαν τα όριά τους ίσως) γιατί δεν ήθελαν να συμβεί και σε αυτούς κάτι αντίστοιχο όταν τυχόν θα βρίσκονταν και οι ίδιοι σε αντίστοιχη θέση. Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει.

Όμως η ασυδοσία του εν λόγω πολιτικού (ή μήπως πρώτα απ’ όλα της γυναίκας του) τον έβαλε τελικά στο μάτι του κυκλώνα. Και αυτό είναι μια ευκαιρία για όλους μας να διώξουμε αυτή τη λαίλαπα των πουλημένων μέχρι εκεί που δεν πάει πολιτικών. Και μόνο αν έχουμε πολιτικούς που θα είναι πραγματικά ικανοί και με στόχο να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο θα έχουμε και ηγέτες που θα μπορούν να μας βγάλουν στο σωστό μονοπάτι.

Οι ικανοί ηγέτες, όμως, δεν χτυπάνε ξανά τους συνταξιούχους και μάλιστα συλλήβδην. Αυτό είναι αίσχος. Οι ικανοί πολιτικοί, όταν θέλουν πραγματικά να βοηθήσουν, χτυπάνε παραδείγματος χάριν τις off shore εταιρείες που έχουν τα πολυτελή ακίνητα. Όσοι έχουν ασχοληθεί έστω και στο ελάχιστο με την αγορά real estate στην Ελλάδα, γνωρίζουν ότι όλα τα ακριβά και μεγάλα ακίνητα ήταν και είναι σε τέτοιες υπεράκτιες εταιρείες. Και πίσω από αυτές φυσικά άνθρωποι πολύ γνωστοί. Το κλειδί είναι να σπάσουμε τον προστατευτικό κλοιό και να βρούμε εκεί τα χρήματα που όντως διαφεύγουν των εισπρακτικών μηχανισμών της χώρας. Όχι πάλι να πάμε σε απολύτως καταστροφικές και άδικες πράξεις απλά και μόνο επειδή νομίζετε κύριοι ότι αυτή είναι η εύκολη λύση. Όχι δεν είναι η εύκολη λύση πλέον. Πρέπει να το καταλάβετε επιτέλους. Και πρέπει επιτέλους να κάνετε πολιτική και όχι διαχείριση μπακάλικου. Όσοι εξ υμών δεν μπορούνε, να πάνε σπίτι τους.


Η εικόνα πιθανώς να προστατεύται απο copyright (η πηγή: εδώ)

Συμβουλές προς ναυτιλλομένους

Είναι δεδομένο ότι με την κατάσταση των πραγμάτων στην Ελληνική οικονομία και κατ’ επέκταση στην Ελληνική κοινωνία, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί σε συνέχεια της περιβόητης πλέον «Ελληνικής Τραγωδίας», πολλά από όσα μέχρι σήμερα είχαμε συνηθίσει θα πάψουν να συμβαίνουν. Ειδικότερα, επιτρέψτε μου να επικεντρωθώ μόνο σε δύο σημεία, ήτοι στην ύφεση και τα αποτελέσματα που αυτή θα έχει στις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις (ιδίως του λιανικού εμπορίου) αλλά και στον τρόπο που οι καταναλωτές θα ήταν ορθό να κινηθούν από εδώ και στο εξής.




Αφενός ως προς τις επιχειρήσεις, είναι αναντίρρητο ότι θα πρέπει να κινηθούν μειώνοντας τις τιμές των προσφερόμενων αγαθών. Αυτό είναι απολύτως λογικό δεδομένου ότι το κοινό στο οποίο κυρίως απευθύνονται δεν είναι σε θέση πλέον να διαθέσει τα μέχρι σήμερα σχεδόν υπέρογκα ποσά που η «αγορά» είχε επιβάλλει. Με λίγα λόγια, τάσεις ακραιφνούς κερδοσκοπίας σε βάρος του πειθήνιου μέχρι σήμερα καταναλωτικού κοινού της Ελλάδας δεν μπορεί να συνεχιστούν.

Υπάρχουν συγκεκριμένα παραδείγματα: δεν είναι δυνατό ένας καφές να κάνει 5 Ευρώ τη στιγμή που το κόστος παρασκευής αυτού είναι σχεδόν μηδαμινό ή δεν μπορεί να πληρώνουμε ένα ζευγάρι παπούτσια 20% και 40% ακριβότερα απ’ ό,τι σε γειτονικές χώρες – αγορές κτλ. Δεν είναι πρόθεσή μου να λαϊκίσω αλλά δεν είμαι τυφλός να μην βλέπω ότι υπάρχουν στρεβλώσεις στην Ελληνική αγορά. Και για να ανατραπεί το εν λόγω σκηνικό δεν αρκούν Αρχές όπως η Επιτροπή Ανταγωνισμού ή η Γενική Γραμματεία Προστασίας του Καταναλωτή αλλά απαιτείται η ενεργή συμμετοχή του καθενός μας. Και φυσικά καταλαβαίνω ότι δεν είναι πάντα απλό το ζήτημα της διαμόρφωσης της τελικής τιμής (πχ. μεσάζωντες, φόροι κτλ) αλλά δεν παύουν να υπάρχουν πολλά και τρανταχτά παραδείγματα στην αντίθετη κατεύθυνση. Άλλωστε αν όντως υπάρχουν συνθήκες που καθιστούν την τιμή αναγκαστικά υψηλή σε ορισμένα προϊόντα, αυτό αφενός ανοίγει νέους, εναλλακτικούς δρόμους στην αγορά αφού η ζήτηση παραμένει υπαρκτή για χαμηλότερες τιμές ή τελικώς είναι ευθύνη του κράτους (σε ακραίες περιπτώσεις) να περιορίσει τις τιμές (αυτό είναι άλλο μεγάλο ζήτημα αλλά δεν θα επεκταθώ εδώ).

Οι ανωτέρω σκέψεις όμως με οδηγούν στο δεύτερο σημείο στο οποίο θα ήθελα να αναφερθώ. Όλοι μας ως καταναλωτές, ας μην πληρώσουμε τον καφέ τόσο ακριβά ή ας μην το κάνουμε να φαίνεται ότι είναι το λογικώς αναμενόμενο να ανεβαίνουν οι τιμές των προϊόντων κατά τω δοκούν των καταστηματαρχών (δεν είσαι τσιγκούνης - αλήθεια δεν έχει να κάνει καθόλου με αυτό, είσαι απλά εχέφρων πολίτης μιας χώρας που προσπαθεί να βρει την χαμένη της ισορροπία).

Ένα συναφές σημείο: Οι πολίτες έχουν δύναμη και δεν μπορεί να παρασυρόμαστε επ’ αόριστον από τα καταναλωτικά πρότυπα και να νομίζουμε ότι είμαστε κατώτεροι αν δεν έχουμε το ένα ή το άλλο υλικό αγαθό. Έτσι θα γίνουμε ακριβώς ό,τι τόσα χρόνια κοροϊδεύουμε, ήτοι αμερικανάκια με χαμηλό IQ και παιδεία ίση με πεντάχρονου παιδιού.

Και αν αυτό φαίνεται ότι δημιουργεί και άλλα προβλήματα, ήτοι να κλείνουν επιχειρήσεις, ανεβαίνει η ανεργία κτλ, θα σας έλεγα ότι αυτό μόνο φαινομενικό είναι. Γιατί δεν χρειάζεται να πληρώνουν οι μικρές επιχειρήσεις δυσθεώρητα ποσά για «αέρα» (αλήθεια γιατί υπάρχει αυτό?) προκειμένου να είναι σε συνοικίες που δεν μπορούν να αντέξουν οι ίδιοι. Ας μεταφερθούν σε άλλες περιοχές. Δεν είναι ανάγκη να είναι όλοι στην Ερμού ή στο Κολωνάκι. Όπως βέβαια δεν είναι ανάγκη και εμείς να πηγαίνουμε κατευθείαν στο Mall ή οπουδήποτε αλλού χωρίς να κάνουμε μια στοιχειώδη έρευνα αγοράς κτλ.

Το μόνο που λέω είναι ότι η σημερινή κατάσταση μας αναγκάζει όλους να γίνουμε υπεύθυνοι καταναλωτές και επαγγελματίες. Σε κάθε ανταγωνιστική αγορά (που συνεπάγεται ανάπτυξη και ευδαιμονία για τους πολίτες αυτής) η λέξη κλειδί είναι η υπευθυνότητα. Αυτό ψάχνουμε πολύ καιρό και σε όλα σχεδόν τα επίπεδα στην Ελλάδα αλλά είναι τώρα η ευκαιρία να το επιτύχουμε.

Φυσικά όλα τα ανωτέρω δεν αποτελούν παρά ένα μικρό κομμάτι των όσων θα μπορούσε να πει κανείς για το θέμα. Άλλωστε πρόκειται απλά για μια άποψη!


*Η φωτογραφία πιθανώς να προστατεύται από copyright. Θα τη βρείτε εδώ

Χωρίς σχόλια

Εξω από την τράπεζα είναι πολύς κόσμος. Αλλά αυτήν τη γυναίκα δεν μπορεί να μην τη δεις. Είναι σαν να υπάρχει κλοιός γύρω της. Αφήνουν απόσταση οι άνθρωποι, μην τους αγγίξει ο τρόμος. Κρατάει το στόμα με το χέρι της κι έχει μάτια ορθάνοιχτα. Κανείς δεν ξέρει ποιανού μάνα είναι. Αλλά όλοι ξέρουν πως μόλις έμαθε τι συνέβη στο παιδί της. «Μπορεί να κάνουν λάθος». Ενας νεαρός της χαϊδεύει την πλάτη. «Μπορεί να βγήκε από αλλού». Η γυναίκα κοιτάζει τα μαύρα μπαλκόνια του δευτέρου. Σαν να ελπίζει να δει το παιδί της.

Τα κανάλια λένε πως ήταν ένας πιτσιρικάς με γκρι φούτερ που όρμησε με το τσεκούρι στη βιτρίνα κι ένας δεύτερος με κουκούλα στο κεφάλι που τσάκισε το γυαλί με τη βαριοπούλα. Εκείνη την ώρα περνούσαν οι δάσκαλοι στη διαδήλωση. Ενας έτρεξε προς τα παιδιά να τα σταματήσει. Βρέθηκε στο πεζοδρόμιο, με το κεφάλι μες στα αίματα. Κανείς δεν είδε ποιος πέταξε την πρώτη μολότοφ. Κάποιοι είδαν ένα μελαχρινό 25άρη να πετάει μέσα στην τζαμαρία ένα τεράστιο πλαστικό μπουκάλι. Και ύστερα τη βενζίνη να σκάει σε φλόγα και τους υπαλλήλους να κολλάνε στους τοίχους.



Μπρος στη φλόγα, οι διαδηλωτές παγωμένοι. «Ελα! Ελα! Πάμε!», φώναζε η περιφρούρηση. Σχεδόν έσερνε την πορεία να προχωρήσει. Κι όπως οι υπάλληλοι πάλευαν με τις φλόγες ουρλιάζοντας «βοήθεια! Θα πεθάνουμε», κάτι παιδιά από την πορεία τούς απαντούσαν «γαμ..., απεργοσπάστες!». Και ήταν κι ένας ηλικιωμένος, απ' αυτούς που 'χουν περπατήσει χίλιες πορείες, που δεν έβλεπε μπροστά τους ανθρώπους, μόνο αγώνες. «Να καείτε, μ...», φώναξε.

Στα μπαλκόνια του δευτέρου, οι υπάλληλοι της τράπεζας ούτε είχαν καταλάβει τι γίνεται. «Σχεδόν στην πλάκα...», μου λέει ένας νεαρός. ««Αμάν ρε παιδιά! Να μας κάψετε δηλαδή;». Τέτοια μας έλεγαν». Από το ύφος του μόνο καταλαβαίνεις πως αναρωτιέται αν ήταν οι ίδιοι άνθρωποι. Αν αυτός τους είδε ζωντανούς.

Ο μαύρος καπνός

«Εσπασε το τζάμι και σώθηκα. Ενας συνάδελφος το 'σπασε». Η Μαρία Καραγιάννη στα πλάνα των δελτίων είναι η γυναίκα που παλεύει να ανασάνει στο μπαλκόνι. Δύο ώρες μετά, σ' ένα καροτσάκι έξω από τα Επείγοντα στο «Γ. Γεννηματάς» έχει το κεφάλι χωμένο μέσα τα χέρια. Αρχίζει να μιλάει πριν τη ρωτήσεις. «Ηρθε ο μαύρος καπνός και μου 'κοψε την ανάσα». Τα πνευμόνια της είναι ακόμη γεμάτα διοξείδιο του άνθρακα. «Ετρεξα στο μπαλκόνι». Σου μιλάει κι ούτε σε βλέπει. «Ενα λεπτό κράτησε. Δύο το πολύ».

Οι πυροσβέστες το λένε «φαινόμενο της καμινάδας». Οι εφημερίδες, «τραγωδία». Ο καπνός από το ισόγειο μπήκε στο κλιμακοστάσιο και έπνιξε τον τρίτο όροφο. Είναι όλα αυτά που μαθαίνεις μετά... Αν ζήσεις. Πως όταν καίγεται το βερνίκι του ξύλου και τα πλαστικά, ο καπνός είναι τοξικός. «Δεν είχαν εγκαύματα», είπε ο ιατροδικαστής. «Μόνο ο άνδρας λίγο, στα μαλλιά». Με τον τοξικό καπνό, δεν χρειάζεται η φωτιά για να σε σκοτώσει. Αρκεί που αναπνέεις.

Στην τραγωδία του «Κ. Μαρούση», το ένα απ' τα παιδιά που σώθηκαν θυμάται ακόμα πώς είναι: «Μέσα σε δευτερόλεπτα έκαιγα ολόκληρος. Ανέπνεα και ήταν σαν να κατάπινα κάρβουνο. Νόμιζα ότι ήρθε το τέλος. Εκείνη την ώρα, στο παράθυρο είδα τον πυροσβέστη με τη σκάλα».

Αλλά στη Μαρφίν δεν είχε παράθυρα. Ο καπνός πρόλαβε τον Νώντα Τσακάλη στις σκάλες ανάμεσα στον πρώτο και τον δεύτερο. Βρήκε τη Βιβή Ζούλια στο γραφείο της. Η Αγγελική Παπαθανασοπούλου κατάλαβε τον κίνδυνο. Πήγε να τρέξει προς το μπαλκόνι.

Οι γονείς της στο Αίγιο, λένε οι δημοσιογράφοι, κατάλαβαν πως κάτι δεν πάει καλά. Στην τηλεόραση η τράπεζα να καίγεται, το κινητό της να μην απαντάει. Ναύλωσαν ταξί να κατέβουν στην Αθήνα. Mέσα στο ταξί τούς βρήκε το τηλεφώνημα. «Η κόρη σας... Ελάτε». Ποτέ δεν σου λένε «πέθανε». Αλλά όποιος έχει λάβει τέτοιο τηλεφώνημα λέει πως από εκείνη τη στιγμή και μετά ξέρεις.

Στα πλάνα του Reuters, το κόκκινο φόρεμα ίσα που διακρίνεται. Το κάγκελο του μπαλκονιού δεν αφήνει να δεις περισσότερα. Μόνο δύο γόβες με κοντό τακούνι προεξέχουν. Τα πόδια σαν να τρέχουν ακόμα.

Κάπου στην Αθήνα, ένας μελαχρινός εικοσιπεντάρης, ένας νεαρός με γκρίζο φούτερ κι ένα παιδί χωρίς κουκούλα κρύβονται στη θαλπωρή του σπιτιού τους. «Ο καθένας μας σέρνει μαζί του τους φίλους του και τους νεκρούς του». Τα μάτια του δημοσιογράφου απέναντί μου είναι κόκκινα από τα δακρυγόνα. Εχει δει πολλά τέτοια για να κλαίει για ξένους νεκρούς. «Πήγαινε τριακόσια μέτρα από τη Μαρφίν, εκεί που ήταν του Κ. Μαρούση και ρώτα ποιος ήταν ο Κοντόπουλος, ο Ρεπάκης κι ο Νεμετζίδης», κάνει. «Μόνο οι γονείς κι οι φίλοι τούς θυμούνται». Ο άνδρας κάνει παύση. «Και κάτι καταραμένοι σαν κι εμάς που κάνουμε φίλους μας τους νεκρούς για να μπορούμε να γράφουμε».


Το ανωτέρω αποτελεί άρθρο της Μαριλης Mαργωμενου δημοσιευμένο στο site της Καθημερινής. Το μεταφέρω, μολονότι δεν είναι η συνήθης πρακτική μας, γιατί έκρινα ότι έπρεπε να το μοιραστώ μαζί σας. Η απεικόνιση των γεγονότων ανωτέρω είναι από μόνη της ικανή να μεταφέρει τα μηνύματα που πρέπει όλοι μας να λαμβάνουμε. Προσωπικά, δεν θέλω να επεκταθώ.

Το link για το άρθρο είναι το ακόλουθο:
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_08/05/2010_400263

Έπαυσαν τον Διευθυντή Πολεοδομίας Σύρου

Παραθέτω αυτούσια την είδηση όπως την διάβασα στο capital.gr...γιατί πραγματικά είναι μια λάμψη αιδιοδοξίας!

Οριστικά από τα καθήκοντά του παύεται ο διευθυντής της Πολεοδομίας Σύρου, κ. Δημήτρης Μπουντούρης, ο οποίος –όπως αναφέρουν οι πληροφορίες– κατόπιν ελέγχου από τους Επιθεωρητές Δημόσιας Διοίκησης, αποκαλύφθηκε ότι διατηρούσε φουσκωμένες τραπεζικές καταθέσεις που δεν μπορούσε να δικαιολογήσει.


Ο κ. Μπουντούρης είχε παραπεμφθεί (όπως και ο αναπληρωτής διευθυντής της Πολεοδομίας Σύρου) στον εισαγγελέα για αθέμιτο πλουτισμό, καθώς στην κατοχή του είχαν βρεθεί καταθέσεις, μετοχές και ακίνητα, η αξία των οποίων αγγίζει το ένα εκατομμύριο ευρώ.

H απόφαση για την οριστική παύση των καθηκόντων του ελήφθη ομόφωνα από το πενταμελές υπηρεσιακό συμβούλιο της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Κυκλάδων.

MAY DAY

Από την πρώτη στιγμή είχα αποφασίσει ότι δεν θέλω να αναφερθώ καθόλου στην οικονομική κρίση και ειδικότερα στη θέση της Ελλάδας στο παγκόσμιο σκηνικό, όπως αυτό έχει διαμορφωθεί από την κατάρρευση της Lehman Brothers και ύστερα. Το ίδιο νομίζω έκαναν και οι υπόλοιποι φίλοι μου στο blog.

Εγώ είχα επιλέξει να μην εκφράσω άποψη ιδίως γιατί επρόκειτο φανερά για ένα ζήτημα το οποίο θα με ξεπερνούσε κατά πολύ. Επρόκειτο, δηλαδή, για ένα θέμα για το οποίο ποτέ δεν θα είχα επαρκή στοιχεία ώστε να μπορώ να εκφράσω μια τεκμηριωμένη άποψη, έστω και αν αυτή θα ήταν λανθασμένη.

Ωστόσο, η σημερινή ημέρα είναι διαφορετική. Η Ελλάδα ζητά την ενεργοποίηση του σχεδίου σωτηρίας της Ελληνική οικονομίας. Τι σημαίνει αυτό και τι ακριβώς προεκτάσεις έχει τόσο για την Ελλάδα όσο και για την παγκόσμια οικονομία δεν ξέρω. Όμως με ωθεί να εκφράσω εδώ τις ακόλουθες σκέψεις – παραδοχές :





• Η Ελλάδα ήταν προφανώς αδύναμη να ανταπεξέλθει σε μια τόσο μεγάλης έκτασης επίθεση των αγορών
• Και για την Ελλάδα αυτή είναι μια μεγάλη ευκαιρία για κάθαρση. Κάθαρση σε κάθε τομέα. Και μάλιστα με τον σκληρό τρόπο.

• Η Ευρώπη ήταν προφανώς αδύναμη να ανταπεξέλθει στην επίθεση αυτή κατά του Ευρώ. Δεν ήταν έτοιμη σε πολιτικό επίπεδο να προχωρήσει στην ουσιαστική υποστήριξη θεμελιωδών κατακτήσεών της. Και αυτό είναι επικίνδυνο. Μολονότι ανέκαθεν η Ευρώπη προχωρούσε στο επόμενο βήμα της "ολοκλήρωσης" μόνο όταν ο κίνδυνος ήταν ήδη μπροστά από την πόρτα της.
• Και για την Ευρώπη είναι μια μεγάλη ευκαιρία για κάθαρση. Πολιτική όμως.

• Οι αγορές κάνουν προφανώς κουμάντο. "Ανήθικες" εταιρείες που δεν κολλάνε πουθενά. Αρκεί να βγάλουν κέρδος. Μόνο αυτό είναι αρκετό.
• Για τις οργανωμένες κοινωνίες, είναι αυτό αρκετό? Δεν θα πρέπει να κινηθούμε δραστικά εναντίον τέτοιων τεχνικών υπονόμευσης της σύγχρονης οικονομίας, άρα και κοινωνικής δομής? Ο απόλυτος φιλελευθερισμός δείχνει τα όριά του και εμείς, ως παγκόσμια κοινότητα πλέον, θα πρέπει να αντιδράσουμε. Ήδη σε Μεγάλη Βρετανία, Γερμανία και ΗΠΑ κινούνται νομικά κατά της Goldman Sachs. Πολύ καλά κάνουν. Αλλά είναι αρκετό?

Η Ελλάδα γίνεται έρμαιο και δοκιμάζει τις αντοχές πλέον των συμμάχων της, αφού οι δικές της δεν ήταν αρκετές. Ελπίζω να περάσουμε στην αντεπίθεση γιατί ο πόλεμος γίνεται πλέον ηλεκτρονικά και έχει χρώμα πράσινο ($$$)…

*Η εικόνα πιθανώς να προστατεύεται από copyright (πηγή: εδώ)

Ιδεολογικό Αδιέξοδο

Κόμματα εξουσίας. Μέχρι σήμερα κάποιος θα μπορούσε να πιστέψει ότι η εν λόγω έννοια περιγράφει δημοκρατικά κόμματα που στοχεύουν στη διακυβέρνηση της χώρας για το συνολικό καλό και για την πρόοδο της κοινωνίας, της οποίας αποτελούν κινητήρια δύναμη αλλά και οδηγό. Φενάκη. Ο όρος περιορίζεται σε ομάδες ανθρώπων που δεν έχουν καμία σχέση με την κοινωνία αλλά απευθύνονται σε σχετικές πλειοψηφίες προκειμένου να ενδυναμώσουν τη θέση τους σε ένα διαβρωμένο καθεστώς και να πλουτίσουν σε βάρος των υπολοίπων. Βέβαια, και αυτό παύει πλέον να είναι εφικτό σε μια χρεοκοπημένη ουσιαστικά δημοκρατία, όπως η Ελληνική Δημοκρατία (κατά το “Hellenic Republic”).

Η Αριστερά. Από την πτώση του Τείχους και ύστερα βαίνει χωρίς πλοηγό. Αποτέλεσμα αυτού να βάλλει κατά παντός και κατά κάθε ιδέας. Στείρος αρνητισμός και συστράτευση στην κατάργηση κάθε πρωτοβουλίας είναι η βασική κινητήρια δύναμη. Τρόμος αν το σκεφτείς.

Εναλλακτικές πολιτικές δυνάμεις. Ανύπαρκτες ή χωρίς συνοχή όταν αυτές δημιουργούνται. Αναγνωρίζω, βέβαια, ότι υποσκάπτονταν από τα κόμματα εξουσίας (βλέπε πχ. το πρόσφατο παράδειγμα ΠΑΣΟΚ – Συνασπισμός), τα δε οποία μέχρι σήμερα φοβούνταν την ανατροπή από άλλες πολιτικές δυνάμεις. Σήμερα φυσικά αυτός ο φόβος είναι άνευ αντικειμένου αφού η ανατροπή έρχεται από το ΔΝΤ και την φτώχια που θα επακολουθήσει για τον Ελληνικό λαό.





Κόμματα, επομένως, που έχουν χάσει το ιδεολογικό τους υπόβαθρο (αν ποτέ είχαν) και που οδήγησαν τη χώρα σε ατραπούς και σε καιρούς χαλεπούς.

Και τώρα που είναι η στιγμή να ξεπεταχτεί μια πραγματικά βιώσιμη εναλλακτική δύναμη στο πολιτικό σκηνικό αυτό δεν φαίνεται εφικτό. Και αυτό συμβαίνει γιατί όλα αυτά τα χρόνια το πολιτικό σύστημα κατάστρεφε κάθε σκέψη για προοδευτική πολιτική σκέψη και έκφραση. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, πόσοι εξ ημών δεν ασχολήθηκαν ποτέ ουσιαστικά με την πολιτική γιατί η πολιτική ήταν συνυφασμένη με όλα τα ανωτέρω κόμματα, τους μηχανισμούς αυτών αλλά και τα αδιέξοδα που αυτά συνεπάγονταν. Δεν υπάρχει νέα, πραγματικά αναρχική και δημοκρατική, εναλλακτική δύναμη στο πολιτικό σκηνικό της χώρας γιατί πολύ απλά όλοι αυτοί που αποτελούσαν το πολιτικό κατεστημένο κατάστρεφαν, είτε άμεσα είτε έμμεσα, κάθε πολιτική ιδέα και κίνημα στη γέννησή της.

Ελπίζω, τουλάχιστον, ότι οι υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις της χώρας θα στελεχωθούν κάποια στιγμή (είναι ήδη πολύ αργά;)από αξιόμαχα στελέχη που θα θέλουν και θα μπορούν να υποστηρίξουν έναν αποτελεσματικό δημόσιο τομέα ως επικεφαλής αυτού. Βέβαια, μέχρι σήμερα το μόνο που ξέρω είναι ότι τα όποια νέα στελέχη υπάρχουν παρά τους Υπουργούς κτλ πίνουν με τις ώρες καφέ στο κέντρο της Αθήνας ενώ θα έπρεπε να δουλεύουν…

«Καλό Κουράγιο Έλληνες»!


*Η εικόνα πιθανώς να προστατεύεται από τη νομοθεσία για την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων (πηγή: εδώ)

Ένα καράβι παλιό σαπιοκάραβο...

Είναι πραγματικά αποκαρδιωτικό να βλέπεις ότι τίποτα δεν μπορεί να σώσει τη χώρα σου από την προδιαγεγραμμένη πορεία.
Είναι ακόμα πιο αποκαρδιωτικό να βλέπεις το καράβι να έχει ξεμείνει από τιμονιέριδες και ακόμα χειρότερα...να βλέπεις ότι η εκπαίδευση αυτών που κάνουν κουπί είναι τόσο ανεπαρκής που δεν τους βοηθάει να αναλάβουν αυτοί το πηδάλιο ή έστω να ανέβουν ένα επίπεδο και να προσπαθήσουν να κάνουν κάτι...


Τώρα όμως που το ξανασκέφτομαι υπάρχει και κάτι ακόμα χειρότερο...έχεις και δυο τρεις "μαλάκες"που έχουν τσακωθεί με όλο το πλήρωμα και βάζουν μπόμπες στα αμπάρια...κινδυνεύοντας να βουλιάξουν το καράβι μια ώρα αρχίτερα.

Ο πνιγμός φαντάζει βέβαιος, εκτός και αν τελευταία στιγμή κάποιο κύμα ρίξει το καράβι σε καμιά ξέρα ή το πολύ σε κανένα ξερονήσι.
Το θεμά, όμως είναι αλλού. Κοιτώντας, όμως, από απόσταση την κατάσταση, είναι εμφανές ότι όλοι στο λιμάνι ξέρανε ότι και φουρτούνα υπάρχει αλλά και ότι το πλήρωμα είναι ανεκπαίδευτο αλλά και το σημαντικότερο, ότι καπετάνιος δεν ήταν και ο καλύτερος δυνατός. Αλλά...κανείς δεν έκανε τίποτα πριν φύγει το καράβι, με αυτό το πλήρωμα. Όλοι κοίταξαν τη βολή τους και το πως θα κρατήσουν τα κεκτημένα τους με την όσο το δυνατόν λιγότερη προσπάθεια. Κανείς δεν είχε μάθει να παλεύει! Όλοι ζούσαν σε ένα κατεστημένο που ούτε τους άρεσε, ούτε όμως τους χάλαγε...επιβίωναν!

Αλλά δεν πρέπει να απαισιοδοξούμε! Τα χουμε βγάλει πέρα και σε χειρότερα! Απλά πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι το καράβι θα βουλιάξει ή θα πέσει σε ξέρα! Αλλά δεν μας ενδιαφέρει...γιατί μπορούμε να φτιάξουμε καινούργιο! Ένα καινούργιο που θα βγάλει περισσότερα ταξίδια και θα χει και καλύτερη πλεύση! Ο σχεδιαστής δεν θα επιλεχθεί με τα conne του αλλά με βάσει την αξία του και ο προμηθευτής των υλικών δεν θα επιλεχτεί επειδή δουλειά σε 5 ανθρώπους και κάνει 5 χάρες σε 5 της άρχουσας τάξης, αλλά αυτός που θα δώσει την καλύτερη προσφορά και θα έχει τα καλύτερα υλικά!

Ήρθε η ώρα για χοντρές αποφάσεις..
Μέχρι τώρα περπατούσαμε μπροστά με πίσω βήματα, τώρα θέλει τρέξιμο προς τα μπρος
Δεν πρέπει να μασάμε, γιατί μπορούμε!
Μπορούμε να τα καταφέρουμε αν ο καθένας από μας κάνει τη δουλειά του και δεν ζητάει τα διπλά ενώ παράγει τα μισά!
Πρέπει να περάσουμε στην πράξη άμεσα!

Τρόμος, Κράτος, Τρομοκρατία

Τρόμος, Κράτος, Τρομοκρατία, Αναρχία, Πολιτικό Έγκλημα, Λαός, Κοινωνική Ειρήνη και Συνοχή, Δημοκρατία. Όλες αυτές και άλλες πολλές σχετικές έννοιες έρχονται στο μυαλό κάθε λογικώς σκεπτόμενου πολίτη όταν αναλογίζεται τη δράση οργανώσεων όπως αυτές που τώρα αποκαλύπτονται από τις αστυνομικές δυνάμεις. Εγώ θα ήθελα να εκφράσω την άποψή μου για δύο μόνο σημεία:




1. Πολιτικό Έγκλημα. Δεν υφίσταται πολιτικό έγκλημα σε δημοκρατικές κοινωνίες. Το μόνο πολιτικό έγκλημα είναι αυτό που γίνεται για την επανόρθωση της δημοκρατίας, ήτοι σε καθεστώτα απολυταρχικά. Αν τώρα υπάρχουν άνθρωποι παραπλανημένοι, αυτό είναι ένδειξη ότι κάτι έχει πάει στραβά. Και όχι το αντίθετο! Δεν είναι, δηλαδή, υγιές να πιστεύει κανείς ότι όταν συνθήματα όπως το «βία στη βία της εξουσίας» μετατρέπονται σε πραγματικότητα, με αποτέλεσμα την απώλεια ανθρώπινων ζωών, είναι αυτό σημείο υγιώς σκεπτόμενων ανθρώπων ή φιλελεύθερων κοινωνιών.

2. Φασισμός. Η ιδεολογία της αναρχίας δεν συνδέεται με το φασισμό . Και όμως, οι αναρχικών τάχα ιδεολογικών καταβολών τρομοκρατικές ομάδες που συλλαμβάνονται αυτές τις ημέρες δεν κάνουν κάτι άλλο. Γιατί είναι απόλυτα φασιστικό να θέλεις να επιβάλλεις την άποψη σου. Και είναι απόλυτα εγκληματικό να το κάνεις αυτό με χρήση όπλων. Και σε κάθε περίπτωση, είναι υποκριτικό να θέλεις να περάσεις την εικόνα του πολιτικού επαναστάτη όταν είναι τελείως προφανές ότι έχεις χάσει κάθε ιδεολογικό υπόβαθρο και το μόνο που έχεις είναι στεγνό μίσος για την αστυνομία. Τέτοιο δε είναι το πάθος αυτών των ανθρώπων που έχουν τυφλωθεί. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα τυφλωθούμε και όλοι εμείς οι υπόλοιποι και θα δικαιολογήσουμε εγκλήματα κατά της ανθρώπινης ζωής.


*Ο αναρχοκολλεκτιβιστής Μιχαήλ Μπακούνιν.

BUFFER ZONE

Με αφορμή την εκλογή του κ. Έρογλου στα Κατεχόμενα, γεγονός που αποτελεί μάλλον αρνητική εξέλιξη στην πορεία προς επίτευξη μιας βιώσιμης λύσης στο Κυπριακό πρόβλημα (καθώς είναι δεδομένες οι ομολογουμένως ακραίες απόψεις του εν λόγω πολιτικού), θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις αλλά και εμπειρίες μου από ένα πρόσφατο ταξίδι μου στην Κύπρο και ειδικότερα στη Λευκωσία.



Θεωρητικά όλοι καταλαβαίνουμε ότι είναι απίστευτο να ζεις σε μια πόλη όπως η Λευκωσία. Είναι, δηλαδή, πολύ δύσκολο να πιστέψεις ότι η πόλη σου είναι διχοτομημένη και ότι σε απόσταση αναπνοής τα εδάφη βρίσκονται υπό αλλότρια κατοχή.

Ωστόσο, η εμπειρία που αποκτά κανείς όταν ξεναγείται ιδίως την παλιά πόλη είναι κάτι που ξεπερνά το λογικώς αναμενόμενο. Παντού βλέπεις σπίτια εγκαταλελειμμένα, περιουσίες που νομίζεις ότι θα καταρρεύσουν και ανθρώπους που ζουν σε άθλιες συνθήκες. Όλα αυτά στην παλιά πόλη, στην πλευρά που ανήκει στην Κυπριακή Δημοκρατία. Γιατί στα Κατεχόμενα αυτό ισχύει στη νιοστή αλλά είναι κάτι που περιμένεις ότι θα συμβαίνει.

Παράλληλα, υπάρχει πάντα ο φόβος. Και πώς να εξαλειφθεί όταν απέναντι σου απλώνεται μεγαλοπρεπώς η σημαία του ψευδοκράτους! Έστω και αν οι Κύπριοι έχουν φτιάξει μια καινούργια, σύγχρονη πόλη (που εκτείνεται πέρα από την παλιά πόλη) και έχουν έτσι την ψευδαίσθηση ότι ζουν όπως κάθε άλλος Ευρωπαίος πολίτης, ο φόβος παραμένει υπαρκτός. Και ο φόβος δημιουργεί μίσος. Και το μίσος γεννά την έχθρα. Και η έχθρα είναι πηγή πολλών κακών και είναι σίγουρα αντίθετη σε έννοιες όπως η «ειρηνική συμβίωση».

Σε ό,τι δε αφορά το πολιτικό ζήτημα αυτό καθεαυτό, δεν είμαι σε θέση να εκφράσω απολύτως τεκμηριωμένη άποψη. Πιστεύω, ωστόσο, από την εμπειρία μου και μόνο στη Νήσο ότι η κατοχή αποτελεί τουλάχιστον ανωμαλία που θα πρέπει να θεραπευτεί. Και στη θεραπεία αυτή κεντρικό ρόλο πρέπει να έχει η Τουρκία, η οποία και είναι υπεύθυνη για την κατοχή. Δεν υπάρχει καμία αιτιολογία πλέον για την κατάληψη του νησιού από την Τουρκία, καμία απολύτως (ανεξάρτητα δηλαδή από το αν υπήρχε έστω και κατ’ επίφαση κάποια αιτιολογία για την ίδια την εισβολή). Αλλά επειδή η διπλωματία (ιδίως η Τουρκική) δεν έχει πάντα άμεση σχέση ούτε με τη δικαιοσύνη, ούτε με την καθημερινότητα των ανθρώπων αλλά ούτε και με την αποτελεσματικότητα , δεν βλέπω να δίνεται λύση. Ιδίως δε όσο υπάρχουν σκληροπυρηνικοί πολιτικοί που ηγούνται των συνομιλιών αλλά και γενιές ανθρώπων που έχουν πονέσει την κατοχή.



*Η φωτογραφία πιθανώς να προστατεύεται από τη νομοθεσία για την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων (πηγή: εδώ)