Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλούμ, τα Τρωκτικά και Εμείς

Προφανώς δεν είμαι ο μόνος που αυτές τις ημέρες βρίσκει τον εαυτό του σε συζητήσεις μεταξύ φίλων για τη δολοφονική επίθεση κατά του εμπνευστή του blog Τρωκτικό. Προσπάθειες να εξηγηθεί αυτή η προφανώς πολύπλοκη υπόθεση πολλές, άλλες τόσες οι σκέψεις που εκδηλώνονται αυθόρμητα και έχουν κοινό παρανομαστή την σημερινή καθήλωση του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας αλλά και διεθνώς. Η ατιμωρησία και η διαπλοκή των κομματικών μηχανισμών, η ανάμιξή τους σε όλα και σε τίποτα, οι πειθήνιοι οπαδοί πεπερασμένων ιδεών και χρωμάτων ακούγονται από όλα σχεδόν τα στόματα ως μερικά από τα νοσηρά αίτια.

Από μια τέτοια συζήτηση προέκυψε και 'Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλούμ'. Πρόκειται για ένα βιβλίο που πραγματεύεται τη δολοφονία ενός δημοσιογράφου του λεγόμενου κίτρινου Τύπου. Αν πιάσετε τον εαυτό σας στο τέλος να μειδιάσει με την τροπή των πραγμάτων, μην νομίσετε ότι είστε οι μόνοι.

Μία καλή επιλογή για τις επερχόμενες καλοκαιρινές διακοπές.




Ευχαριστώ τον φίλο Τσόπ για τη υπόδειξη του βιβλίου.

Υou must first break a few eggs to make an omelet

Τί μας διδάσκει λοιπόν αυτή η δημοφιλέστατη ρήση, προσφάτως της μόδας και στην ελληνική; Προφανώς πως απαιτούνται θυσίες για να οδηγηθεί κάποιος σε ένα σπουδαίο αποτέλεσμα. Όμως πόσες; Πόσα αβγά θα πρέπει να σπάσουν για να γίνει μια ομελέτα; Αν δεν απατώμαι ομελέτα μπορείς να κάνεις και με 3 και με 9 αβγά. Είναι υπερβολικό να γίνει μια ομελέτα με 15 αβγά; Αν πρόκειται για το πρωινό ενός Αμερικάνου μάλλον ναι, αλλά πώς μπορούμε να ξέρουμε ότι δε προορίζεται να ταΐσει μια σχολική τάξη στην Κένυα; Για να χτιστεί ένα σπίτι χρειάζονται τούβλα, όμως πόσα τούβλα θα χρειαστούν για να γίνει κάποιο σπίτι, το σπίτι μου; Ο αριθμός των συλλαβών μιας λέξης καθορίζει την σημασία της ή την ποιότητα ενός διαλόγου; Μάλλον όχι. Δεν έχω σκοπό να καταλήξω κάπου, αλλά χρειάζεται να ξεφύγω κάπως από την λογιστική ερμηνεία της ζωής μου. Αν μας έχουν συνηθίζει να μετράμε τις αναπνοές μας με δευτερόλεπτα, τα ταξίδια μας με χρήματα, σημασία δεν έχει να ζούμε και να ταξιδεύουμε; Η ποσότητα των αβγών δεν επηρεάζει τη γεύση της ομελέτας, ούτε το λογιστικό χρέος μιας χώρας θα έπρεπε να επηρεάσει την αντίληψη για την έλλειψη ή την επάρκεια, την ελευθερία ή την ασυδοσία. Ο άνθρωπος προορίζεται να ζήσει ποιοτικά και όχι μαθηματικά. Η θεωρία ερμηνεύει και συστηματοποιεί την πράξη και όχι το αντίστροφο. Είναι, λοιπόν, προορισμός μου να γεύομαι και να επικοινωνώ κι όχι να αθροίζω αβγά και συλλαβές. Όσο απλό και λογικό κι αν ακούγεται όλο αυτό, μάλλον έχουμε δώσει στην έννοια του ποσού σημασίες και ερμηνείες που δεν μας εξυπηρετούν στον στόχο μας: ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ.

Αν το 4 είναι το αποτέλεσμα και μιας πρόσθεσης (π.χ. 3+1) και μιας αφαίρεσης (π.χ. 5-1) και ενός πολλαπλασιασμού (4*1), εμένα με απασχολεί πως τα 3 παιδιά μου θα γίνουν 4 κι όχι πως από τα 5 παιδιά μου θα πρέπει να πεθάνει το 1 για να έχω επιτέλους 4 παιδιά. Ας σκεφτούμε λοιπόν μια προπαίδεια διαβίωσης, πράξεις ποιότητας για να οδηγηθούμε σε ένα αποτέλεσμα που λάθος ή σωστό μαθηματικά , θα μπορέσει να μας δώσει πίσω αυτό που μας χρωστάει. Την ποιότητα στη ζωή μας.

Το παρπάνω άρθρο έχει αναρτηθεί στο blog Ramnousia Από τον Blogger Ouranuke Giis

Περί ουσίας ο λόγος

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να καθορίσουμε την εύθραυστη ύπαρξη μας, πολλοί τρόποι να της δώσουμε νόημα. Ο καθένας από εμάς διαλέγει το δικό του. Κάποιοι βάζουν μεγάλους στόχους και κυνηγάνε να τους πετύχουν, άλλοι κυνηγάνε το χρήμα ή τη δόξα, άλλοι αφιερώνουν τη ζωή τους βοηθώντας τους γύρω τους, άλλοι προσπαθούν να ζουν το τώρα όσο καλύτερα γίνεται αδιαφορώντας για το αύριο και άλλοι απλά προσπαθούν να επιβιώσουν μέρα με τη μέρα γιατί ίσως δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία για κάτι περισσότερο. Ότι και αν κάνει ο καθένας μας όμως, στο τέλος είναι οι αναμνήσεις μας αυτές που διαμορφώνουν τον σκοπό της και της δίνουν τελικά περιεχόμενο. Μια προσωπική συλλογή από εικόνες, φόβους, έρωτες, εμπειρίες, τύψεις, σκέψεις, στιγμές. Καλές ή άσχημες δεν έχει σημασία. Καθεμία από αυτές έχει το δικό της νόημα το δικό της περιεχόμενο και είμαστε εμείς και μόνο εμείς αυτοί που διαλέγουμε πόσο σημαντική είναι καθεμία. Δημιουργούμε μέρα με τη μέρα τις δικές μας μοναδικές ιστορίες ελπίζοντας ότι αυτοί που επιλέγουμε να θυμόμαστε δε θα μας προδώσουν ούτε θα μας απογοητεύσουν. Μια ελπίδα που δε βγαίνει πάντα αληθινή. Και είναι αυτές οι ιστορίες που καθορίζουν τη μοναδικότητα μας, μας ξεχωρίζουν, και τελικά, είναι αυτές που παλεύουμε να κρατήσουμε στο τέλος. Γιατί είναι η σκληρή ειρωνεία της ζωής να αναζητούμε να διαχωρίσουμε το σκοτάδι από το φως, το καλό από το κακό, την αλήθεια από το ψέμα. Είναι η ειρωνεία της ζωής και παράλληλα η μαγεία να θέλουμε αλλά να μην μπορούμε να ξέρουμε το τι μας επιφυλάσσει το μέλλον. Και είναι αυτή η αβεβαιότητα και αυτό το μυστήριο, για το τι μας περιμένει παρακάτω, που μας επιτρέπει να ζούμε έντονα το τώρα. Είναι αυτά που δίνουν νόημα στις επιλογές μας, μέσα από της οποίες συνθέτουμε καθημερινά το παζλ της ζωής μας. Ένα παζλ τόσο δυναμικό, απρόβλεπτο και πολύπλοκο όσο και εμείς οι ίδιοι. Αγαπάμε και μισούμε, μοιραζόμαστε και διεκδικούμε, πληγωνόμαστε και πληγώνουμε, αγανακτούμε και υπομένουμε. Δεν μένουμε στάσιμοι. Περνάμε φάσεις, αλλάζουμε απόψεις, αλλάζουμε ιδέες , αντιμετωπίζουμε ίδιες καταστάσεις με διαφορετικό τρόπο σε μια πορεία συνειδητής ή και ασυνείδητης πολλές φορές, εξέλιξης μας. Είναι σημαντικό λοιπόν στην πορεία μας αυτή να επιλέγουμε να κάνουμε εκείνα τα πράγματα τα οποία πιστεύουμε πως θα μας γεμίσουν με ευχάριστες αναμνήσεις. Αυτά που θα μας κάνουν να θυμόμαστε και να αναπολούμε νοσταλγικά τις στιγμές που έχουμε ζήσει. Γιατί είναι το παρελθόν, αυτό που δίνει γλύκα στο παρόν και νόημα στο μέλλον. Το μόνο σίγουρο όμως είναι πως δεν υπάρχουν πεπατημένες ούτε συνταγές ευτυχίας. Ο καθένας μας ορίζει τι είναι αυτό που τον γεμίζει πραγματικά και προσπαθεί να το ζει μαζί με όσους πιστεύει πως θα τον βοηθήσουν να το ζήσει καλύτερα. Ίσως και να μην βγάζουν νόημα τα όσα γράφω. Έτσι και αλλιώς είναι απλές σκέψεις της στιγμής και όπως και στη ζωή έτσι και εδώ σε άλλους θα αρέσουν και σε άλλους όχι. Θα κλείσω όμως με την ατάκα ενός φίλου στον οποίο και αφιερώνω αυτό το άρθρο, όπως και σε όλους όσους την έχω πει μαζί (μετά από κάτι που ζήσαμε).


“ ΤΙ ΖΗΣΑΜΕ ΠΑΛΙ!!!!!!! ”

Lets Start Blogging Again...

ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ

Δυο έννοιες τόσο γραμματικά κοντά αλλά τόσο εννοιολογικά μακριά!! Άραγε τι από τα δύο είμαστε? Υποτίθεται ότι η μια έννοια εμπεριέχεται στην άλλη είναι όμως έτσι?. Ως Φιλανθρωπία χαρακτηρίζεται μια πράξη δωρεάς προς τους συνάνθρωπους σου που το έχουν ανάγκη, ο ανθρωπισμός όμως είναι τρόπος ζωής και για την κοινωνία μας τρόπος αφύπνισης!! Είναι τρόπος ζωής με έναν και μόνο συγκεκριμένο σκοπό να βοηθήσεις το συνάνθρωπο σου. Επιλέγοντας να ζήσεις έτσι επιλέγεις ταυτόχρονα και την φιλανθρωπία.

Το πρόβλημα σήμερα έγκειται στο ότι ορισμένοι άνθρωποι έχουν σοβαρό πρόβλημα να κατανοήσουν τι σημαίνει βοηθώ το συνάνθρωπο μου. Στη χώρα μας υπάρχουν οι μεγάλοι "ανθρωπιστές". Αυτοί είναι άνθρωποι που έχοντας την δύναμη τα μέσα και τα χρήματα μαζεύουν πόρους τους οποίους προσφέρουν σε “καημένους” κατά την άποψη τους ανθρώπους πιστεύοντας πως έτσι προσφέρουν ουσιαστικό έργο. Στην ουσία αυτό που κάνουν όμως είναι να ικανοποιούν εγωιστικά τον εαυτό τους και αφού το κάνουν μετά ασκούν κοινωνική πολιτική γιατί πιστεύουν πως έχουν πείρα.

Υπέροχα!!! Μια καλημέρα λοιπόν από εμένα για να ξυπνήσετε μπας και έτσι συνειδητοποιήσετε πως οι άνθρωποι τους οποίους βοηθάτε δεν έχουν νιώσει ούτε στο ελάχιστο τον ανθρωπισμό σας. Η πραξη σας ειναι κατι ας πουμε σαν τα δωρα που δεχονται τα παιδια των χωρισμενων γονιων οπου ο πατερας η η μητερα στελνουν ενα δωρο οποτε το θυμουνται για να καλυψουν την απουσια τους. Δυστυχως ομως οσο καλα και αν ειναι τα "υλικα αγαθα" τα παιδια θα νιωθουν παντα την ελλειψη αφου παντα και χωρις δευτερη σκεψη θα αλλαζαν το δωρο με μια στοργικη αγγαλια η ενα οικογενειακο δειπνο. Αυτό που κάνετε είναι απλά μια πράξη ανθρωπιάς με σκοπό να νιώσετε εσείς καλύτερα με τον εαυτό σας ικανοποιώντας έτσι τον εγωισμό και την ματαιοδοξία σας, αφου ο ορισμος τις λεξης ματαιοδοξιας ειναι οταν κανω κατι απλα για να το κανω χωρις κανενα σκοπο. Βέβαια δίκαιως θα μου πείτε ότι "είχατε" σκοπό! Ο σκοπό σας είναι να μπορέσετε να δείξετε ότι έχετε παράγει έργο προς την "ανθρωπότητα" έτσι ωστε αργοτερα ελαφρα τη καρδια να προβληθητε κοινωνικα, οπως ενας καλος καιροσκοπος.

Προσπαθώντας λοιπόν να βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη θα σας πω ότι ο "ανθρωπιστής" είναι εκείνος που προσπαθώντας να ζήσει με αυτούς που υποφέρουν βλέπει, προβλέπει η διαβλέπει τρόπους για να τους βοηθήσει. Είναι ολιγαρκής αλτρουιστής δεν ενδιαφέρεται να προάγει-προβάλει το έργο του, δεν διατυμπανίζει τις καλές του πράξεις και τις αξίες του. Απώτερος σκοπός του είναι να βοηθήσει με καθημερινές και συνεχείς πράξεις ,και μπορεί ακόμα και να θυσιάσει τι ζωή του (που δεν την θεωρεί τόσο άξια όσο εσείς τι δική σας), για τους πολλούς. Γι αυτόν πολλοί είναι ακόμα και δύο άνθρωποι και έστω και ένας "παραπάνω" να σωθεί έχει τεράστια αξία! Τα ιδανικά αυτά σήμερα μοιάζουν πολύ μακρινά σας παρακινώ όμως να ανατρέξετε στην ιστορία εκεί όπου έγιναν επαναστάσεις και χιλιάδες άνθρωποι θυσιάστηκαν για αυτά τα ίδια ιδανικά που σήμερα σπανίζουν.

Οργανώνοντας και υλοποιώντας ένα καλό σχέδιο για πυρόπληκτους, σεισμόπληκτους, ναρκομανείς, άστεγους, ανθρώπους με ειδικές ανάγκες, φυλακισμένους κ.τ.λ ίσως να μπορεί κάποιος να κερδίσει τον χαρακτηρισμό του "φιλάνθρωπου".

"ανθρωπιστής" όμως θα είναι λίγο πιο δύσκολο να γίνει γιατί για αυτό θα πρέπει να αποβάλλει χρόνια συμπτώματα καταναλωτισμού, εγωπάθειας, ναρκισσισμού και γενικότερα συναισθήματα που έχουν προαχθεί κατά πολύ στην σημερινή κοινωνία ως τα πραγματικά ιδανικά του σήμερα. Δυστυχώς, αυτό ισχύει για όλους μας. Η ιδεολογίες μας είναι ανίκανες να μας ωθήσουν στο να προσφέρουμε το εαυτό μας στους γύρω μας, να τους γνωρίσουμε να ακούσουμε τα προβλήματα τους να μην τους δώσουμε συμβουλές ως ειδήμονες των πάντων αλλά απλά να σηκώσουμε το χέρι μας να τους ακουμπήσουμε με αγάπη και να τους αγκαλιάσουμε είτε μεταφορικά είτε κυριολεκτικά. Δεν χρειάζεται να οργανώσουμε εκστρατείες βοηθείας, αφού δεν μπορούμε. Μπορούμε όμως να τους κοιτάξουμε στα μάτια με ενδιαφέρον αυτή τη φορά. Το τι θα χρειαστεί να κάνουμε για αυτούς έρχεται από μόνο του δεν μπορεί να περιγραφεί ούτε να σχεδιαστεί. Το στοίχημα το καθενός από μας είναι να μπορέσουμε να αποτινάξουμε ΑΠΩ ΜΈΣΑ ΜΑΣ αυτά που το καθημερινό περιβάλλον έλλειψης "ευαισθησίας" μας έχει εμποτίσει.

Μπορούμε να αποτινάξουμε τον εγωκεντρισμό που μας μαθαίνουνε να έχουμε από μικροί. Ο γιος της κυρα γεωργίας έχει πολλά λεφτά άρα πέτυχε στην ζωή του εσύ? Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις? Πρέπει και εσύ να βγάλεις πολλά λεφτά, θα πάρείς ένα γρήγορο αμάξι, θα έχείς μια όμορφη γυναίκα κτλ κτλ. Το μόνο που δυστυχώς δεν μας είπανε είναι τι δεν έχει ο γιος τις κυρα γεωργίας. Δυστυχώς δεν έχει καμία ευαισθησία για το διπλανό του. Τρέχει απ το πρωί ως το βράδυ σε μια καθημερινή ρουτίνα που δεν του αφήνει χρόνο να σκεφτεί , να νιώσει, να πληγωθεί να αγαπήσει, να μάθει από τους άλλους και όχι μόνο απ τον εαυτό του, να απαλλαγεί απ’ τα καθημερινά άγχη των χρημάτων ,και τις κοινωνικής καταξίωσης σε μια κοινωνία που απλά καταξιώνει όσους την εξυπηρετούν!!

Η επανάσταση δεν έχει πια την έννοια του αγώνα και τις θυσίας τις ανθρώπινη ζωής για να αποχτηθούν κεκτημένα τύπου ελευθερίας. Για αυτά ευτυχώς πολέμησαν άλλοι. Ταπεινή μου άποψη στο σήμερα επανάσταση είναι η ζύμωση της σκέψης έτσι ώστε αυτή να μην εξυπηρέτηση μια είδη λανθάνουσα κοινωνία αλλά τους ανθρώπου μέσα σε αυτήν ώστε να μπορέσουν "αισθανθούν", να νιώσουν. Μην μπερδεύεστε επειδή έχουμε κεκτημένα όπως η ελευθερία δεν σημαίνει ότι η επανάσταση τις γενιάς μας είναι πιο εύκολη. Το αντίθετο είναι πολύ πιο δύσκολη γιατί δεν είναι πράξη (φιλανθρωπία), είναι επανάσταση σκέψης με επίκεντρο τον "άνθρωπο" (ανθρωπισμός). Σε μια υλιστική κοινωνία το να απαλλάξεις τον άλλο από την ύλη "ούτως ώστε" να δείξει ευαισθησία ,αγάπη για τους γύρω του θυσιάζοντας την στιγμιαία ποιότητα ζωής του είναι σχεδόν ακατόρθωτο. Ποιος από μας είναι διατεθειμένος να μην αρκεστεί στην καλοζωία άλλα να προσπαθήσει να αγγίξει τον συνάνθρωπο του "παίρνοντας" από πάνω του την μοναξιά που πλέον είναι δυσβάσταχτη? Ποιος από μας είναι διατεθειμένος να θυσιάσει τους καλούς όρους ζωής του προκειμένου να βοηθήσει τους γύρο του? Και βασικότερο ποιος από μας είναι έτοιμος να δώσει μη περιμένοντας αντάλλαγμα??

Κανονικά σε αυτές τις ερωτήσεις η απάντηση θα έπρεπε να είναι ΌΛΟΙ!!
Το στοίχημα τις γενιάς μας είναι να μειωθούν οι κοινωνικές μειονότητες
Προσφέροντας ένα πραγματικό κράτος πρόνοιας σε αυτούς που το έχουν ανάγκη. Μπορεί να είναι ο νεανικός ενθουσιασμός που σε κάνει να πιστεύεις ότι μπορείς να αλλάξεις το κόσμο για μένα πάντως η απάντηση είναι ο παραπάνω περιγραφόμενος ανθρωπισμός. Κλείνοντας θα βάλω μια παράγραφο από το συμποσίων του Καζαντζάκη πάντα επίκαιρος για τους νέους:

ΠΩΣ ΒΑΣΤΑΞΕΣ ΤΟ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΔΩΣΑΜΕ? ΘΥΜΑΣΑΙ ΕΝΩΘΗΚΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΓΥΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΤΡΑΠΕΖΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΟΓΙΣΤΗ ΘΕΙΑ ΝΕΑΝΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΟΡΚΙΣΤΗΚΑΜΕ ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΕΡΙΑ ΝΑ ΧΑΛΑΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΠΛΑΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. ΤΩΡΑ ΓΕΛΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΞΕΠΕΡΑΣΑΜΕ, ΜΑ ΤΟΤΕ ΤΡΕΜΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΘΕΙΝ ΟΡΜΗ ΚΙ ΕΣΥ ΤΡΑΒΗΧΤΗΚΕΣ ΣΤΗΝ ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΧΑΘΗΚΕΣ ΣΕ ΣΤΕΙΡΑ ΑΣΚΗΣΗ ΜΑ Η ΝΕΑ ΘΗΒΑ ΦΛΕΓΕΤΑΙ ΠΟΙΑ ΜΟΝΟ ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΜΟΝΑΧΑ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΟ ΠΕΙΡΑΣΜΟ. Η ΦΥΓΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΙΚΗ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΕΙΝΑΙ ΤΕΜΠΕΛΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΟΡΤΑΣΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

Μπορούμε άραγε να τους αλλάξουμε? ναι και βέβαια μπορούμε ακόμα και αν νομίζουμε πως η μια απλή πράξη μας δεν έχει αντίκτυπο. Όλοι έχετε ακούσει για το butterfly effect. ΈΣΤΩ και μια καλή ανιδιοτελείς πράξη να κάνει ο καθένας μας κάτι θα καταφέρουμε!

Υπάρχει βέβαια και ο αντίλογος σε όλα αυτά και τούτος είναι Η ανάγκη! Ποια είναι Η ανάγκη που έχει δημιουργήσει ο καθένας για τον εαυτό του? Όταν πετάς ένα πετραδάκι σε μια λίμνη προκαλεί κυματισμούς εδώ όμως δεν είναι το ίδιο.
Το νερό αποτελείται από μόρια όπου το ένα πέφτει πάνω στο άλλο και το μετακινεί. Στους ανθρώπους δεν αρκεί ο ένας να πέσει πάνω στον άλλο γιατί έτσι, απλά ,θα τον σπρώξει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση πρέπει Η σκέψη του ενός να επηρεάσει και να κινήσει τον άλλο. Είναι όμως ανάγκη του αλλού να κινηθεί με παρόμοιο τρόπο όπως ο προηγούμενος?

Οι ανάγκες μας καθορίζονται από πολλά πράγματα και αναδύονται από πολύ πιο βαθιά μέρη του μέσα μας. Ο τρόπος που μεγαλώσαμε, οι εμπειρίες που ζήσαμε οι παρέες που κάναμε αυτό που σπουδάσαμε και ο τρόπος που το δουλέψαμε. Η ανάγκη μας λοιπόν για να κάνουμε κάτι βγαίνει από τον τρόπο που ζήσαμε. Εδώ όμως μπαίνει και το άλλο έχουμε ζήσει? άμα σκεφτούμε ότι οι σκέψεις για αλλαγή έχουν έρθει σε μια ηλικία μετά τα 20 σημαίνει ότι για 20 χρόνια σκεφτόμασταν με τρόπο όπου ήταν βαθιά συνυφασμένος με όλα αυτά που προσπαθούμε να αποτινάξουμε. Άρα τι θα μας κάνει να προχωρήσουμε στη νέα ιδεολογία απ τι στιγμή που την αξιολογούμε μόλις ορισμένα χρόνια στο μυαλό μας, προσπαθώντας ταυτόχρονα να αντεπεξέλθουμε σε ρυθμούς ζωής που άλλοι έχουν επιλέξει για μας. Μπορεί άραγε κανείς να πετάξει από πάνω του περίπου μια 20αιτια σκέψης που του έλεγε πως να γίνει καλύτερος σε αυτό που κάνει, δουλεύοντας , σπουδάζοντας κλπ προκειμένου να εξυπηρέτηση αυτή την συγκεκριμένη κοινωνία που τώρα μετά από 20 χρόνια κατακρίνει? πως είναι πιο εύκολο να παρατήσει τον εαυτό του και τους κόπους του προκειμένου να ζήση με ένα εναλλακτικό τρόπο σκέψης. Μάλλον δεν θα το κάνει ποτέ και άμα το κάνει θα το κάνει κοιτάζοντας γύρω για να δει άμα υπάρχει κάποιος να τον δει και να του πει εύγε για τις πράξης του. Άρα λοιπόν θα γίνει ένα με όλους αυτούς που κάνουν “καλές πράξης” και ύστερα λένε "δοξάστε με".

Αδύνατο να καταλήξω δεν μπορώ να καταλάβω ούτε τις δικές μου, αλλά ούτε και των άλλων τις ανάγκες γιατί πιστεύω πως στο τέλος της μέρας όλοι σκέφτονται με έναν πολύ απλό τρόπο σκέψεις. Πρώτα θέλουν να ικανοποιήσουν το εγώ τους και να δείξουν το μέσα τους (γιατί πιστεύουν ότι είναι ιδιαίτερο) βρίσκοντας ένα σύντροφο, μετά περιστρέφουν την ζωή τους γύρω από αυτόν (γιατί ΝΟΜΊΖΟΥΝ ΌΤΙ ΤΟΝ ΈΧΟΥΝ ΕΠΗΡΕΑΣΕΙ) και τέλος ικανοποιούν και την ματαιοδοξία τους με ένα παιδί όπου πάλι θα του μάθουν πως να είναι μέλος στην εκάστοτε κοινωνία είτε έχει αλλάξει είτε όχι. Γιατί και να έχει αλλάξει πάλι σίγουρα θα έχει το πρόβλημα που είχαν όλες οι κοινωνίες. Πάλι δεν θα αφήνει τα μέλη της να σκεφτούν και να πράξουν με ελεύθερο τρόπο, πάλι θα ζουν μέσα σε στεγανά και όταν ξυπνήσουν, τότε θα είναι αργά γιατί η ανάγκη τους θα έχει γίνει η εξυπηρέτηση του εαυτού τους, της κοινωνίας του εγώ και αυτού που είδη για πολλά χρόνια κάνουν. Πως να το κάνουμε είναι πιο εύκολο απλά να προχωράς και να μουγκρίζεις, να είσαι ένας ακόμα απ το κοπάδι.

Μοναξιά...η εξορία από τον εαυτό μας

Μοναξιά…πόσος κόσμος άραγε την νοιώθει? Ή μάλλον, πόσος κόσμος αντιλαμβάνεται τι σημαίνει μοναξιά? Είναι δύσκολο να ορίσεις ένα συναίσθημα.
Η μοναξιά πάντως, μαζί με τον έρωτα, την αγάπη, την θλίψη και τον πόνο και την απώλεια, βρίσκεται σχεδόν σε όλες τις ανθρώπινες μορφές έκφρασης. Κυριαρχεί στα τραγούδια, ζωγραφίζεται σε πίνακες, εμπνέει ταινίες και ποιήματα, και μέσα από όλα αυτά παίρνει πολλές και διαφορετικές αποχρώσεις.

Όμως, όποια απόχρωση και αν πάρει, μέσα μας η μοναξιά έχει ένα μουντό χρώμα. Είναι ένα συναίσθημα που δεν θέλουμε να το βιώνουμε. Δεν μας είναι ευχάριστο να το ζούμε. Όταν κάποιος λέει «είμαι μόνος μου, ή νοιώθω μοναξιά» προσπαθούμε να απαλύνουμε τον πόνο του, να του κάνουμε παρέα, και νοιώθουμε μια ανάγκη να τον φροντίσουμε, να τον ακούσουμε, να τον εμψυχώσουμε, εμείς που δεν νοιώθουμε μόνοι μας...


Δεν μιλάω φυσικά για την μοναξιά που ένας άνθρωπος νοιώθει όταν όντως δεν έχει κανένα γύρω του να ενδιαφέρεται πραγματικά για αυτόν. Αυτές οι περιπτώσεις είναι δύσκολες, και δεν συμπεριλαμβάνονται σε όλο αυτό που περιγράφω. Περισσότερο μιλάω για την μοναξιά που νοιώθουμε όταν κάποιος μας εγκαταλείπει, όταν εμείς αποχωριζόμαστε έναν άνθρωπο ή μια κατάσταση, όταν γίνονται αλλαγές στην ζωή μας που μας κάνουν να νοιώθουμε διαφορετικά, ίσως και δύσκολα. Τότε, κάτι μέσα μας αλλάζει σε συνάρτηση με το έξω μας. Τα πράγματα μετακινούνται, τα συναισθήματα μπλέκονται, και πρέπει να τα διαχειριστούμε. Πρέπει να καταλάβουμε τι νοιώθουμε, γιατί το νοιώθουμε, τι μας δυσκολεύει, και τι κάνουμε με αυτό. Ουσιαστικά πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας. Δύσκολο. Έχει πολλές αποχρώσεις και αυτό, που δεν τις γνωρίζουμε, και ούτε τις φανταζόμαστε.

Η σχέση μας με τον εαυτό μας είναι μια υπόθεση που προτιμούμε να μη την αγγίζουμε πολύ, και να την αποφεύγουμε, ιδιαίτερα όταν νοιώθουμε εγκλωβισμένοι μέσα του. Σε αυτές τις στιγμές είναι όμως που νοιώθουμε και μοναξιά. Νοιώθουμε πως όλο αυτό που συμβαίνει με κάποιον πρέπει να το μοιραστούμε. Να απαλύνουμε το βάρος που νοιώθουμε. Κάποιος να μας ακούσει, να μας καταλάβει, να μας συμπονέσει, ίσως και να μας βοηθήσει να βρούμε μια λύση. Να το ξεπεράσουμε πιο εύκολα. Ίσως και να γεμίσει το κενό που νοιώθουμε από την έλλειψη….πολλά ίσως…πολλά θέλω…πολλές ανάγκες, και κυρίως η ανάγκη για μοίρασμα…Τεράστια.

Η έλλειψη ικανοποίησης αυτής της ανάγκης για μοίρασμα και κατανόηση δημιουργεί το αίσθημα της μοναξιάς. Η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή, για άγγιγμα, για ουσιαστική επικοινωνία, για συντροφικότητα.Η ανάγκη να υπάρχουμε με έναν τρόπο που να είναι αποδεκτός από εμάς και από τους άλλους. Δύσκολες έννοιες, και όσο πιο επιτακτικές γίνονται, τόσο πιο δύσκολα επιτυγχάνονται. Όσο πιο πολύ ανάγκη τις έχουμε σε έναν κόσμο που συνεχώς μας αυξάνει το άγχος, το χάος και την αβεβαιότητα, τόσο πιο δύσκολα κάποιος μας τις ικανοποιεί, αφού και αυτός με την σειρά του προσπαθεί να βγάλει άκρη με τον εαυτό του, με τις δικές του ανάγκες, και δεν μπορεί να καταλάβει εύκολα τις ανάγκες των άλλων.

Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει καλύτερα τον εαυτό μας, από τον εαυτό μας τον ίδιο.
Και αυτή είναι η σχέση που πρέπει να φτιάξουμε και να αποζητάμε. Ίσως τότε η μοναξιά να αλλάξει από την αρνητική έννοια που της αποδίδουμε, και να σταματήσει να έχει γκρι χρώμα. Ίσως η μοναξιά να είναι μια υπέροχη ευκαιρία για ένα εσωτερικό ταξίδι, για μια γνωριμία με αυτόν τον άνθρωπο που έχουμε μέσα μας, και που τόσο πολύ τον ξεχνάμε τον ξεχνάμε προσπαθώντας συνεχώς για κάτι άλλο, για κάποιους άλλους. Ο εαυτός μας είναι ο καλύτερος μας φίλος και ο χειρότερος εχθρός μας. Αλλά πρέπει να τον γνωρίσουμε, και να συμφιλιωθούμε μαζί του, γιατί είναι μέσα μας, και θα είναι όσο υπάρχουμε.

Φτιάχνοντας μια καλή σχέση με τον εαυτό μας, η μοναξιά σταματάει να είναι τόσο απειλητική.Στο χτίσιμο αυτής της σχέσης, η μοναξιά παίρνει άλλη διάσταση, και μπορεί να είναι μια ευκαιρία να ηρεμήσουμε, να σκεφτούμε, να απομονωθούμε, να έρθουμε σε επαφή με τα συναισθήματα μας, τα βαθύτερα αυτά...

Η μοναξιά μας δίνει τον χώρο και τον χρόνο να μας γνωρίσουμε. Δεν είναι τόσο θλιβερή, ούτε τόσο οδυνηρή όσο την φανταζόμαστε, όταν χαλαρώσουμε, την καλοδεχτούμε, και αφήσουμε να την νοιώσουμε, χωρίς φόβο και ενοχές.

Θα μας ταξιδέψει στο πιο όμορφο ταξίδι. Ένα ταξίδι που δεν τελειώνει ποτέ. Αυτό με τον εαυτό μας.
Είναι καλή η μοναξιά λοιπόν, όταν την χρησιμοποιούμε προς όφελος μας.

Αληθινά Ψέματα

Ψέμα: λόγος που δεν είναι αληθινός, που είναι αντίθετος με την αλήθεια. Η εσκεμμένη απόκρυψη ή παραποίηση της αλήθειας ορίζεται και αυτή ως ψέμα.

Ξεκινάω με τον ορισμό προσπαθώντας να βάλω μια βάση σε ένα δημιούργημα τόσο εύθραυστο όσο και το αντικείμενο το οποίο πραγματεύεται. Η υποκειμενικότητα του λόγου μου ορίζεται ως αυτονόητη και το αληθές ή το ψευδές καθορίζεται από εσάς συμμετέχοντας έτσι και εσείς σε ένα παιχνίδι ψευδαισθήσεων που η ίδια η έννοια του ψέματος δημιουργεί. Τι είναι ψέμα και τι αλήθεια άραγε? Το ψέμα στα μάτια του δέκτη γίνεται η αλήθεια ενώ η αλήθεια του ψεύτη μετατρέπεται εσκεμμένα σε ένα ψέμα συνθέτοντας κάτι που μόνο απλό δεν είναι. Το μπλέξιμο είναι εμφανές και ακόμα δεν έχω ξεκινήσει.

Η εικόνα του Πινόκιο που μεγαλώνει η μύτη του με κάθε ψέμα τριγυρνάει στο μυαλό μου αρχίζοντας σιγά σιγά να μοιάζει ουτοπική. Υπάρχει άραγε αντικειμενική αλήθεια? Άμα εγώ πιστέψω ένα ψέμα και αγνοήσω για πάντα την ύπαρξη του αυτομάτως δεν γίνεται αλήθεια για μένα? Υπό αυτό το πρίσμα πόσα απ’ όσα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα μπορούμε να πούμε πως είναι αλήθεια? Το ότι αγνοούμε την ύπαρξη του ψέματος δεν σημαίνει αναγκαστικά πως δεν υπάρχει κιόλας. Η αναζήτηση του όμως, υπό τον φόβο του να το ψάχνουμε παντού ακόμα και εκεί που δεν υπάρχει, αξίζει τελικά τον κόπο? Και αν ναι πιο είναι το τίμημα? Πολλά τα ερωτήματα με τις απαντήσεις να βαραίνουν τον αναγνώστη.

Όλοι αναζητούμε την αλήθεια σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Για πια αλήθεια όμως μιλάμε και πως μπορούμε να δηλώνουμε πως την αναζητάμε όταν το ψέμα υπάρχει παντού τριγύρω μας και σε πολλές περιπτώσεις δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε χωρίς αυτό. Υπάρχει μια βιομηχανία ψέματος η οποία βασίζει την ίδια την ύπαρξη της σε αυτό. Η πολιτική, η δικηγορία , το μάρκετινγκ οι πωλήσεις γενικότερα εμπεριέχουν σε έναν βαθμό την ένια του ψέματος αφού βασίζονται στην παράληψη των άσχημων στοιχείων του προϊόντος που πραγματεύονται και την προβολή μόνο των ελκυστικών. Θα υπήρχε για παράδειγμα o κόσμος του θεάματος αν δεν υπήρχε το ψέμα? Λαμπερά πρόσωπα στημένα από τρίτους σύμφωνα με τις ανάγκες του κοινού, πολλά λεφτά, φώτα και δόξα συνθέτουν μια τελειότητα που μόνο αληθινή δεν είναι.

Οι καταναλωτικές μας συνήθειες (άρα και το τι τρώμε, πίνουμε, φοράμε κ.ο.κ) είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την διαφήμιση. Η διαφήμιση όμως δεν βασίζεται στο ψέμα? Πόσοι θα έτρωγαν από μια αλυσίδα fast food άμα έβλεπε στην διαφήμιση ότι αυτό που τρώνε είναι ακέφαλα κοτόπουλα που μεγαλώνουν μέσα σε λίγες μέρες με συνθετικές τροφές και που με τα βίας αποκαλούνται ζωντανοί οργανισμοί ή πόσοι θα αγόραζαν γάλα και κρέας αν έβλεπαν τις αγελάδες στοιβαγμένες σε ελάχιστο χώρο χωρίς να κουνιούνται να τρέφονται με συνθετικές τροφές και να τις αρμέγουν μηχανές? Κανείς δεν θα το έκανε νομίζω. Όλοι μας προτιμάμε να βλέπουμε μια χαμογελαστή παρέα νέων παιδιών να κάθονται γελώντας να τρώνε το ζουμερό χάμπουργκερ της αλυσίδας fast food & τον χαμογελαστό γεμάτο ξενοιασιά αγρότη να αρμέγει τις αγελάδες που βοσκούν ελεύθερες όλη μέρα στο περιβόλι του και τρώνε χορταράκι του θεού. Εσείς τι λέτε λοιπόν μας αρέσει η αλήθεια η μήπως το ψέμα μοιάζει να είναι πιο ελκυστικό?

Ίσως ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά παραδείγματα του βαθμού που υπάρχει το ψέμα στην ζωή μας είναι τα τρόφιμα που καταναλώνουμε. Πιστεύεται άραγε πως γευόμαστε την πραγματική γεύση και βλέπουμε την πραγματική εμφάνιση των τροφίμων. Δυστυχώς όχι. Οι γεύσεις και τα χρώματα των φαγητών πλέον δεν είναι οι φυσικές. Παρασκευάζονται στα εργαστήρια και προστίθενται στα τρόφιμα μέσω ουσιών οι οποίες δεν έχουν ούτε μια θρεπτική αξία. Είναι απλά το μάρκετινγκ στο φαγητό μας. Για να καταλάβουμε τον βαθμό εξάρτησης μας από το ψέμα αρκεί να αναφέρω πως σε έρευνα που έγινε αποδείχτηκε πως εάν καταργούσαμε η χρήση μιας ουσίας που δίνει το ροζ χρώμα στο κρέας αντί του βαθυκόκκινου που πρέπει να έχει, τότε η κατανάλωση κρέατος θα έπεφτε κατά 40%». Βλέπετε λοιπόν πως το ψέμα μπορεί εύκολα να αντικαταστήσει την αλήθεια σε τέτοιο βαθμό που αργότερα η αποκάλυψη της αλήθειας να μοιάζει με ένα μεγάλο ψέμα.

Το ψέμα εμφανίζεται και στις ανθρώπινες σχέσεις και μάλιστα πολύ πιο συχνά απ’ όσο νομίζουμε. . Έχει υπολογιστεί πως λέμε ψέματα σε περίπου μια στις τρεις κοινωνικές μας αλληλεπιδράσεις. Όποιος υποστηρίζει πως δεν έχει πει ψέματα ποτέ το πιθανότερο είναι να ψεύδεται αναιρώντας έτσι αυτό ακριβώς που δηλώνει. Ο κυριότερος λόγος που λέμε ψέματα είναι όταν νιώθουμε να απειλείτε η δημόσια εικόνα μας. Τότε καταφεύγουμε στο ψέμα ώστε να μην πέσουμε στα μάτια των υπολοίπων παρουσιάζοντας ψευδή στοιχεία για αληθή. Αυτομάτως λοιπόν το ψέμα μας μετατρέπεται σε αλήθεια και η αποδοχή μας από τον συνομιλητή βασίζεται σε παραπλανητικά στοιχεία. θα μπορούσαμε όμως να την κερδίσουμε διαφορετικά? Ίσως, αλλά δεν το κάνουμε.

Η σχέση είναι αμφίδρομη και ο παραλήπτης του ψέματος μοιάζει να το προκαλεί κιόλας. Η ανικανότητα αποδοχής της αλήθεια δημιουργεί πολλές φορές ένα μονόδρομο ψέματος, προσπαθώντας έτσι να προστατέψουμε τον άλλον από μια αλήθεια που εξ’ αρχής αυτός δεν αντέχει. Το ψέμα λοιπόν επεμβαίνει δημιουργώντας μια ισορροπία που με την αλήθεια μοιάζει δύσκολο να κρατηθεί. Πιο ευθύνεται τελικά για ένα ψέμα? Αυτός που το λέει ή αυτός που το προκαλεί? Αυτός που δεν αντέχει να πει την αλήθεια ή αυτός που δεν μπορεί να την δεχτεί?


Έχετε άραγε σκεφτεί πως θα ήταν ο κόσμος μας χωρίς ψέματα? Θα αλλάζανε τα πάντα από τις προσωπικές μας σχέσεις μας μέχρι και τις καταναλωτικές μας συνήθειες. Οι ισορροπίες είναι πολύ εύθραυστες και η ζωή μοιάζει με ένα περίεργο τρόπο να τις κρατάει μέσα από μια σύνθεση αλήθειας με ψέμα. Ο κόσμος δεν μπορεί να υπάρξει μονόπλευρα και όπως όλα τα ετερώνυμα έτσι και το ψέμα και η αλήθεια δεν μπορούν να οριστούν από μόνα τους. Η ύπαρξη του ενός είναι προϋπόθεση για την ύπαρξη και του άλλου και έτσι οι μέχρι σήμερα παράλληλες πορείες τους μοιάζουν να τέμνονται.

Πριν βγάλουμε λοιπόν όλοι το μαστρο-Τζεπέτο που κρύβουμε μέσα μας και καταδικάσουμε απόλυτα το ψέμα ας αναρωτηθούμε αν μπορούμε και σε τι βαθμό να αντέξουμε την αλήθεια….

Aν.. είχα το χαμόγελο σου στα μάτια μου

Η ισορροπία θα απασχολήσει λίγες γραμμές ψηφιακού εντύπου. Η επιλογή της προς ανάλυση έννοιας έγινε για να αναδείξει στον αναγνώστη την πηγή των προβλημάτων του από μια άλλη οπτική γωνία.

Ισορροπία υπάρχει παντού και δεν είναι υλικό. Την χρησιμοποιεί η επιστήμη για να εξηγήσει φυσικά φαινόμενα, οικονομικές θεωρίες, ανθρώπινες συμπεριφορές ακόμα και την ίδια τη ζωή. Η διατάραξη της δημιουργεί είτε προβλήματα είτε απόλαυση. Αυτό που την κάνει όμως τόσο δυσνόητη στην πράξη είναι το ότι εξαρτάται από τρεις τουλάχιστον σαφώς διαχωρισμένους παράγοντες. Πάντα υπάρχουν δυο αντίρροπες δυνάμεις και το σημείο στήριξης ή μόχλευσης ή τριβής ή επαφής. Έτσι αποδεικνύεται και η δυσκολία προσδιορισμού των παραγόντων όταν αυτοί είναι άγνωστοι αφού καλούμαστε να λύσουμε ένα σύστημα τριών αγνώστων, με το μπλέξιμο να γίνεται χειρότερο όταν κανείς δεν αποδέχεται το κάλεσμα και κοιτά απλά το αποτέλεσμα.


Η ισορροπία είναι λέξη αξίωμα! Δεν ορίζεται ακριβώς και δεν αποδεικνύεται. Είναι εξίσου αφηρημένη με τη λέξη ‘τίποτα’. Περιγράφει γενικά μια κατάσταση κατά την οποία ανταγωνιστικοί παράγοντες που επηρεάζουν το αντικείμενο συμβάλουν σε ίσα μέρη. Τα αποτελέσματα της διατάραξης της είναι σαφή, χειροπιαστά και συνήθως έντονα. Αυτό εξηγεί γιατί οι αιτίες του φαινομένου της διατάραξης συχνά μεταφράζονται ως ευθύνες. Αντίθετη έννοια επίσης δεν ορίζεται καθώς η λέξη ανισορροπία έχει ένα νόημα μετάβασης στο νέο σημείο ισορροπίας. Η απόσταση των δυο σημείων ισορροπίας περιγράφεται ως στρέβλωση.


Η ισορροπία στον χαρακτήρα του ανθρώπου ακολουθεί πιστά τη θεωρία. Μια ισορροπημένη νοοτροπία , η εμπειρία ,η μόρφωση, η παιδεία και το ενδιαφέρον για γνώση μετριάζουν σαφώς τις στρεβλώσεις. Έτσι μετατρέπονται τα νέα σημεία ισορροπίας σε προορισμούς που παρουσιάζουν ενδιαφέρον για μελέτη και ανάλυση ενώ αποφεύγεται κάτι που σκοπίμως δεν έχει αναφερθεί ως τώρα…Ο ΠΑΝΙΚΟΣ που προκαλεί τις χειρότερες στρεβλώσεις γιατί δημιουργεί πολλά νέα σημεία ισορροπίας σε μικρό χρονικό διάστημα.


Το θέμα προσφέρεται για θεωρητική ανάλυση πολλών παραγράφων είτε αυτούσιο είτε αλληλοεπηρεαζόμενο ακόμα και με τη θεωρία της σχετικότητας, αλλά αυτό δεν κρίνεται σκόπιμο να πραγματοποιηθεί. Αντίθετα περιγραφή καθημερινών συμπεριφορών και προσπάθεια αντιστοίχισης αυτών με την ισορροπία είναι μία πρόκληση για κάποιον που θέλει να λέει ότι αντιλαμβάνεται.



Κάπου εδώ αρχίζει η δράση για όσους άντεξαν να φτάσουν . Όταν ο ρυθμός ανέβει η ισορροπία κλονίζεται. Δεν υπάρχει λόγος ανάλυσης από εδώ και πέρα. Ο καπετάνιος ξεκινάει γραπτά ταξίδια συνεργασίας με ανθρώπους που έχουν τη δυνατότητα δημιουργίας εκρηκτικών ισορροπιών μαζί του.
Ίσως το συγκεκριμένο κείμενο να γίνει το σημείο αναφοράς των άρθρων συνεργασίας επειδή είναι και το πρώτο της σειράς. Δυστυχώς η δημιουργός θέλει να κρατήσει την ανωνυμία της.

Το κείμενο πλέον μιλάει και λέει ότι………….

‘ Με λες ανισόρροπη.. γιατί? Αφού είμαι ευτυχισμένη! Είμαι υγιής, ήρεμη και έχω ακόμα τη δύναμη να χαμογελάω. Εσύ? Είσαι ισορροπημένος;


Ακούμε συνέχεια από ειδικούς και μη πόσο απαραίτητη είναι η ισορροπία στη ζωή μας. Στις σχέσεις μας , στη διατροφή μας , στη δουλειά μας ακόμα και στο σχολείο. Τι είναι όμως η πολυπόθητη ισορροπία? Είναι πραγματικότητα ή ουτοπία? Και αν υπάρχει είναι το κλειδί της ευτυχίας μας?


Κοιτώντας το λεξικό αναφέρεται ως τη κατάσταση σώματος που παραμένει σε ηρεμία, υποκείμενο στην ενέργεια δυνάμεων, οι οποίες εξουδετερώνονται αμοιβαία. Ορίστε? Εγώ από συναισθήματα και επιθυμίες ‘πιέζομαι’. Αγαπώ, θυμώνω, θέλω, προσπαθώ, ονειρεύομαι. Και δυστυχώς δεν μπορώ πάντα να τα κουμαντάρω. Κι όμως… νιώθω καλά!


Πήγαινα σχολείο και όλοι με συμβούλευαν να είμαι καλή μαθήτρια να πάρω εφόδια για τη ζωή και να βρω μια καλή δουλειά. Τους άκουγα! Ήμουν πρώτη στα μαθήματα. έχασα όμως κάποιες ώρες παιχνιδιού. Δεν έχω να διηγηθώ κοπάνες και αταξίες. Κρυφά ραντεβού και δήθεν ασθένειες. Για σένα ίσως δεν είχα καλά παιδικά χρόνια γιατί δεν κράτησα τις ισορροπίες ανάμεσα στο παιχνίδι και στο διάβασμα. Εγώ ωστόσο τα λησμονώ αυτά τα χρόνια και εύχομαι να καταφέρω να δώσω και στα παιδιά μου τις ίδιες αναμνήσεις, την ίδια αρμονία.


Και μετά από ώρες διαβάσματος κατάφερα και μπήκα στην ανώτερη εκπαίδευση την οποία ολοκλήρωσα εντός του προβλεπόμενου χρόνου! Και έπιασα μια ¨καλή¨ δουλεία. Στην οποία θέλω να πάω μπροστά, να φανεί η αξία μου, να πάρω μια καλύτερη θέση. Αυτό απαιτεί πιο πολλές ώρες εργασίας, πιο πολύ τρέξιμο, πιο πολύ άγχος. Έτσι μάλλον διαταράζω τις ισορροπίες που ακούω πως χρειάζεται να έχω μεταξύ προσωπικής και επαγγελματικής ζωής. Αυτό όμως ΘΕΛΩ. Θέλω την επαγγελματική καταξίωση. Θέλω να με σέβονται στην δουλειά μου. Θέλω… Θέλω… Θέλω…


Μεγαλώνοντας άκουγα πόσο σημαντική είναι η ισορροπία στη διατροφή. Να τρώω υγιεινές τροφές, ψάρια, όσπρια, χορταρικά και να αποφεύγω το πολύ κρέας. Έτσι θα είμαι γερή και υγιής. Οκ! Έχετε δίκιο .Ακούγεται λογικό. Σε μένα όμως μάλλον δεν ισχύουν αυτά. Τι και αν έχω μήνες να φάω ψάρι, βδομάδες να τιμήσω τα όσπρια και μόλις λίγες ώρες που έφαγα φρεσκότατα σουβλάκια είμαι απολύτως υγιής! Δεν με πιστεύεις; Δεν το λέω εγώ οι εξετάσεις το δείχνουν…


Το καλύτερο νομίζω ότι είναι η ‘καραμέλα’ που λένε όλοι περί ισορροπίας στις σχέσεις μας. Χμ…τι είναι αυτό; Σ’αγαπώ ,σε λατρεύω, σε σκέφτομαι. Θέλω να είμαστε συνέχεια μαζί. Να περνάμε ατελείωτες ώρες κοιτώντας τη βροχή από το παράθυρο, παίζοντας στο χιόνι, στη θάλασσα, περπατώντας χέρι χέρι στο δρόμο. Υπερβολή; Για σένα ισορροπία είναι ένας καφές μια φορά την εβδομάδα, ένα ποτό με δεκάδες φίλους, γνωστούς και αγνώστους στριμωγμένοι σε ένα μπαρ πνιγμένοι στον καπνό. Για μένα ισορροπία στη ζωή μου είσαι συ και για σένα οι φίλοι. Με προσβάλεις, με μειώνεις, με παραμελείς. Σκέφτομαι να φύγω να σε τιμωρήσω αλλά νιώθω ότι χάνομαι! Ο εγωισμός μου χάνεται, μηδενίζεται. Η ψυχολογική μου ηρεμία κλονίζεται. Ένα τηλεφώνημα σου ωστόσο τα σβήνει όλα. Σαν να μην έγιναν ποτέ! Στη σχέση είμαστε ένα, είμαστε εμείς. Το θυμάσαι; Μπορείς να αφήσεις τα θέλω σου και να με ακούσει να με κοιτάξεις; Να δεις και τα δικά μου θέλω; Ή μήπως έτσι θα διαταράξω τη δική σου ισορροπία? Αντέχεις να βάλεις στη άκρη τα δικά σου θέλω? Μπορείς να συμβιβαστείς?


Τελικά πολύ δύσκολο πράγμα είναι η αναζήτηση και η ερμηνεία της ισορροπίας… Μπερδεύτηκα ήδη! και να σου πω κάτι? Πριν ήμουν πιο καλά… Ανισόρροπη μεν, όπως με θεωρείς αλλά ήρεμη και ευτυχισμένη. Θεέ μου….ευχαριστώ που με έκανες ανισόρροπη! Είμαι μια χαρά! Με τα πάνω μου τα κάτω μου… την δική μου ισορροπία!!!! Και σ’ όποιον αρέσει στην τελική…’

Τίποτα άλλο… μόνο `το ευχαριστώ` μας!

Σκόρπιες σκέψεις, ανεπίκαιρης επικαιρότητας

Όχι πως δεν με προβληματίζουν όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, σε κοινωνικό-πολιτικό επίπεδο, και όχι πως δεν θλίβομαι με τα καθημερινά νέα, ιδιαίτερα όταν μαθαίνω πως στο κύκλωμα παιδεραστίας στην Ελλάδα βασικό μέλος της ήταν ένας συνάδερφος μου...ένα πολύ γλυκό παιδί, που σε ενέπνεε να του αφήσεις ακόμα και τα παιδιά σου να σου κρατάει. Ευγενικός, επικοινωνιακός, φιλότιμος, και σεμνός. Ένα παιδί που άνετα έβγαινες έξω μαζί του για έναν καφέ, γιατί απλώς γινόταν αμέσως συμπαθής. Αυτός ο ίδιος άνθρωπος διακινούσε σκληρό πορνό με ανήλικα – όχι απλώς ανήλικα, αλλά και μωρά κάτω των τριών ετών πολλές φορές που ασελγούσαν επάνω τους σκυλιά...
Έχω τόσο θυμό μέσα μου, που δεν ξέρω πως να τον εκτονώσω. Συμφωνώ απλώς με τον sambayo πως η αντίδραση δεν είναι να εκτονωθώ στο διαδύκτιο...δεν μου περνάει ρε παιδιά, με θλίβει ακόμα περισσότερο που οι επαναστάσεις και οι φωνές μας είναι μόνες, σε ένα ηλεκτρονικό πέλαγος...διαβάζονται και χάνονται, τις παίρνει το κύμα και εξατμίζονται. Μου λείπουν οι παρέες με ιδεολογίες, μου λείπει η πίστη σε ένα ιδανικό, μου λείπει η αφοσίωση σε έναν σκοπό...δεν μπορώ άλλο αυτή την υπερκατανάλωση, και αυτό το μεγάλο χωνευτήρι της εποχής, που όλα συμβαίνουν, γίνονται, περνάνε από μέσα μας, τα τρωμε, τα χωνεύουμε ή τα ξερνάμε, αδειάζουμε, και πάλι από την αρχή...
Μια αδιαφορία, μια επιδερμική προσέγγιση στα πάντα, μια επιφάνεια, και στο βάθος τίποτα. Ένα κενό που φοβόμαστε να δούμε, και αφήνουμε να μας περιλούζουν με τα πάντα, χωρίς όμως ενεργά να παίρνουμε θέση. Σαν να φωνάζουμε, αλλά να μην έχουμε φωνή...Δεν έχω βρει ακόμα τις λύσεις μέσα μου, δεν έχω βρει τον τρόπο να αποφορτίζομαι από όλα αυτά με έναν τρόπο δημιουργικό και εποικοδομητικό για μένα.
Ίσως γι αυτό να μου είναι δύσκολο να γράφω και να σχολιάζω την επικαιρότητα με μια ματιά φρέσκια και επικριτική που έχετε εσείς και χαίρομαι τόσο να σας διαβάζω, να σας βλέπω να μην εφυσιχάζεστε...ίσως αυτό είναι η απάντηση σε μια αλλαγή που περιμένω να έρθει...
Συνεχίζοντας να μην έχω έμπνευση στην στείρα περίοδο που περνάω, αλλά με πολύ υλικό που μαζεύω για να ξαναγεμίσω και να ξαναδημιουργήσω, διάβασα κάτι που μου άρεσε, και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας.

Αργοπεθαίνει…

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για άσπρο και το «μεμονωμένο σημείο» αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν τα μάτια να λάμπουν, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να χτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στην δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα...για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό τουλάχιστον μια φορά στην ζωή του να αποφύγει τα «πρέπει» και τις συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον ερωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη.

Ματαιότης Ματαιοτήτων τα πάντα Ματαιότης

Ένα e-mail που δέχτηκα προχθές στο mail μου είναι η αφορμή για το επόμενο θέμα. Το mail έχει να κάνει με το πως βλέπουμε την ζωή και γενικότερα με την ματαιότητα που την διακατέχει. Σας το παραθέτω αυτούσιο για να μπορείτε να βγάλετε και τα δικά σας συμπεράσματα.


Η ζωή είναι βαρετή και μάταιη. Ξεκινάμε με μεγάλες ελπίδες, και μετά τα κάνουμε θάλασσα. Συνειδητοποιούμε ότι όλοι θα πεθάνουμε χωρίς τελικά να βρούμε ποτέ τις απαντήσεις. Αναπτύσσουμε τις δικές μας μεγαλόπνοες θεωρίες, που απλά ερμηνεύουν την πραγματικότητα της ζωής μας με διαφορετικούς τρόπους, χωρίς να εκθέτουμε πραγματικά το σώμα μας σε αξιόλογη γνώση, για τα σημαντικά πράγματα, τα αληθινά πράγματα. Βασικά, ζούμε μια σύντομη, απογοητευτική ζωή. Και μετά πεθαίνουμε. Γεμίζουμε τη ζωή μας με σκουπίδια, πράγματα όπως επαγγελματική σταδιοδρομία και δεσμούς, για να ξεγελάσουμε τον εαυτό μας και να τον πείσουμε ότι δεν είναι όλα τελείως άσκοπα.

ΙΡΒΙΝ ΟΥΕΛΣ, Trainspotting


Παρόλο που δεν συμφωνώ καθόλου με αυτήν την προσέγγιση της ζωής αυτό το κείμενο μου έδωσε αφορμή να προβληματιστώ λιγάκι πάνω στο θέμα

Η ζωή δεν είναι ούτε βαρετή ούτε μάταιη. Η ζωή είναι πολύ ωραία αρκεί να μάθεις να την ζεις και όχι να σε ζει. Δεν υπάρχουν συνταγές ευτυχίας ή δυστυχίας. Καθένας μας πρέπει να βρει την ευτυχία στα πράγματα που μπορούν να του την δώσουν. Άλλοι μπορεί να την βρουν στο κυνήγι της απόλυτης επαγγελματικής επιτυχίας, άλλοι στο να ζουν απλά και να χαίρονται κάθε στιγμή, άλλοι στο να αποκτήσουν δόξα και πλούτο και πάει λέγοντας. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι κάποιος έχει δίκιο και κάποιος άδικο.


Όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα άλλοι αργά άλλοι γρήγορα. αυτό όμως δεν κάνει αυτά που ζούμε μάταια και χωρίς σκοπό. Το μόνο που είναι μάταιο είναι η λογική μου τα θέλει όλα μάταια. Μια τέτοιά λογική μας οδηγεί πολύ πιο γρήγορα σε έναν εσωτερικό θάνατο πολύ χειρότερο από τον φυσικό. Τουλάχιστον τον φυσικό δεν τον καταλαβαίνουμε όποτε δεν μπορούμε και να τον βιώσουμε ενώ τον ψυχικό θα τον βιώνουμε καθημερινά . Επαγγελματική σταδιοδρομία δεσμοί κτλ δεν είναι σκουπίδια στην ζωή μας. Είναι απλά μέρη μιας ζωής πολύπλοκης και όμορφης έτοιμης να την ανακαλύψεις. Ο θάνατος δεν ακυρώνει σε καμία περίπτωση τις χαρές στην ζωή. Πρέπει να ζούμε την ζωή όπως το νιώθουμε κάθε στιγμή ακόμα και αν αργότερα αναθεωρήσουμε τα πράγματα. Δεν έχει νόημα να αποφεύγουμε να ζήσουμε και να παλέψουμε για πράγματα μόνο και μόνο γιατί δεν είμαστε παντοτινοί.


Ζούμε σε ένα κόσμο τον οποίον άλλοι διαμόρφωσαν για εμάς και εμείς με την σειρά μας θα τον διαμορφώσουμε για κάποιους άλλους. Μπορεί να νιώθουμε ανίκανοι να το κάνουμε ή πολύ μικροί αλλά δεν είναι έτσι. Καθένας μας ζει σε έναν δικό του μικρόκοσμο στον οποίο αλληλεπιδρά και σε ένα βαθμό καταφέρνει να τον επηρεάζει αλλά και να επηρεάζεται από αυτόν. Όλες αυτές οι μικρές αλλαγές λοιπόν μαζί συνθέτουν κάτι μεγαλύτερο και πιο ουσιαστικό από αυτό που πιστεύουμε αλλά είμαστε ανίκανοι να το δούμε. Όλοι λίγο πολύ έχουμε την αυταπάτη ότι είμαστε πολύ μικροί για να επηρεάσουμε τα πράγματα γύρο μας. Φυσικά αν όλοι στο παρελθόν πίστευαν έτσι σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν πολύ διαφορετικός. Ο κόσμος αλλάζει λοιπόν και ακόμα και αν δεν μπορούμε να το καταλάβουμε συμβάλουμε και εμείς σε αυτό.


Πρέπει λοιπόν να αποφασίσουμε τι θέλουμε σε αυτήν την ζωή. Θέλουμε να αποφεύγουμε να ζούμε θεωρώντας τα πάντα μάταια και ψάχνοντας απαντήσεις που δεν θα βρούμε ή να αποδεχτούμε απλά τον θάνατο σαν ένα φυσικό επακόλουθο και να ζήσουμε την ζωή μας χωρίς περιορισμούς απολαμβάνοντας κάθε χαρά και λύπη που έχει να μας δώσει. Προσωπικά εγώ προτιμώ το δεύτερο. Το μόνο που έχει να με διδάξει ο θάνατος είναι να ζω κάθε στιγμή μου όπως εγώ νιώθω καλύτερα γιατί ποτέ δεν ξέρω ποια θα είναι η τελευταία.