Αυτές τις ημέρες έπεσε στην αντίληψη μου μια είδηση που δυστυχώς έρχεται για μια ακόμα φορά σαν μια μικρή επιβεβαίωση του "πόσο καλοί οδηγοί είμαστε". Ένας βρετανός ποδηλάτης εν ονόματι «Ian Hibell» είχε ξεκινήσει εδώ και 40 χρόνια να γυρνάει τον κόσμο με το ποδήλατο του. Όπως αναφέρει η βρετανική εφημερίδα Daily Mail (η οποία και ανέδειξε το θέμα) σε άρθρο της ο βρετανός ποδηλάτης σε αυτό του το μακρινό ταξίδι από την μια άκρη της γης στην άλλη βρέθηκε σε μερικά από τα πιο απομακρυσμένα και πιο δύσβατα μέρη αυτού του πλανήτη και αντιμετώπισε ακραίες καταστάσεις στις οποίες πολλές φορές απειλήθηκε η ζωή του. Τον πυροβόλησαν ληστές στην έρημο, κινδύνεψε να τον φάνε ζωντανό τροπικά μυρμήγκια, έπεσε σε βάλτους και παρά λίγο να σκοτωθεί, κυνηγήθηκε από ελέφαντες, και μια φορά του επιτέθηκε κι ένα πεινασμένο λιοντάρι.
Από όλα αυτά που προανέφερα βγήκε ζωντανός αλλά δυστυχώς γι αυτόν δεν είχε ακόμα αντιμετωπίσει την μεγαλύτερη απ' όλες τις ζούγκλες. Την ζούγκλα των ελληνικών δρόμων. Μια ζούγκλα γεμάτη με ένα σπάνιο ειδώς άγριων θηρίων άκρως επικίνδυνων που κανείς μπορεί να βρει μόνο σε αυτήν. ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΔΗΓΟΥΣ. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος στις 23 Αυγούστου ο «Ian Hibell» ποδηλατούσε στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας στο ύψος της Βαρυμπόμπης όταν έπεσε πάνω του διερχόμενο αυτοκίνητο το οποίο έκανε κόντρες ταχύτητας με κάποιο άλλο. Σαν να μην έφτανε αυτό το "άγριο θηρίο της ζούγκλας" τον παράτησε αιμόφυρτο στην άσφαλτο και έφυγε. Τελικά ο «Ian Hibell» μεταφέρθηκε σε κοντινό νοσοκομείο όπου απλά διαπιστώθηκε ο θάνατος του. Ευτυχώς ο ασυνείδητος οδηγός συνελήφθη μιας και αυτόπτης μάρτυρας είδε την πινακίδα του και το ανέφερε στην αστυνομία.
Ο Himbel ήταν ένας ποδηλάτης φιλόσοφος. Το 1984 έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο "Σ' απόμερα μέρη" ενώ όταν δεν ταξίδευε έδινε διαλέξεις σε πανεπιστήμια προτρέποντας άλλους ποδηλάτες να αγαπήσουν τα ταξίδια. Μια φορά όταν ρωτήθηκε από έναν δημοσιογράφο γιατί ταξιδεύει απάντησε "ένα πουλί συχνά φεύγει και ταξιδεύει σε μέρη που για κάποιον λόγο το τραβάνε εκεί. Υποθέτω πως δεν μπορεί να μας πει γιατί το κάνει αλλά το κάνει έτσι και αλλιώς." Δυστυχώς γι αυτόν δεν θα ξαναπετάξει σε όλα αυτά τα μέρη που τον τραβούσαν.
Σίγουρα αυτό είναι απλά ένα μεμονωμένο περιστατικό και δεν αποδεικνύει τίποτα από μόνο του. Νομίζω όμως πως ακόμα και αν αφήσουμε στην άκρη τις όποιες στατιστικές και τα όποια τέτοια περιστατικά ακούμε κατά καιρούς, η προσωπική μας εμπειρία και μόνο στους ελληνικούς δρόμους είναι η μεγαλύτερη απόδειξη για το πόσο καλοί οδηγοί είμαστε τελικά…
Από όλα αυτά που προανέφερα βγήκε ζωντανός αλλά δυστυχώς γι αυτόν δεν είχε ακόμα αντιμετωπίσει την μεγαλύτερη απ' όλες τις ζούγκλες. Την ζούγκλα των ελληνικών δρόμων. Μια ζούγκλα γεμάτη με ένα σπάνιο ειδώς άγριων θηρίων άκρως επικίνδυνων που κανείς μπορεί να βρει μόνο σε αυτήν. ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΔΗΓΟΥΣ. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος στις 23 Αυγούστου ο «Ian Hibell» ποδηλατούσε στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας στο ύψος της Βαρυμπόμπης όταν έπεσε πάνω του διερχόμενο αυτοκίνητο το οποίο έκανε κόντρες ταχύτητας με κάποιο άλλο. Σαν να μην έφτανε αυτό το "άγριο θηρίο της ζούγκλας" τον παράτησε αιμόφυρτο στην άσφαλτο και έφυγε. Τελικά ο «Ian Hibell» μεταφέρθηκε σε κοντινό νοσοκομείο όπου απλά διαπιστώθηκε ο θάνατος του. Ευτυχώς ο ασυνείδητος οδηγός συνελήφθη μιας και αυτόπτης μάρτυρας είδε την πινακίδα του και το ανέφερε στην αστυνομία.
Ο Himbel ήταν ένας ποδηλάτης φιλόσοφος. Το 1984 έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο "Σ' απόμερα μέρη" ενώ όταν δεν ταξίδευε έδινε διαλέξεις σε πανεπιστήμια προτρέποντας άλλους ποδηλάτες να αγαπήσουν τα ταξίδια. Μια φορά όταν ρωτήθηκε από έναν δημοσιογράφο γιατί ταξιδεύει απάντησε "ένα πουλί συχνά φεύγει και ταξιδεύει σε μέρη που για κάποιον λόγο το τραβάνε εκεί. Υποθέτω πως δεν μπορεί να μας πει γιατί το κάνει αλλά το κάνει έτσι και αλλιώς." Δυστυχώς γι αυτόν δεν θα ξαναπετάξει σε όλα αυτά τα μέρη που τον τραβούσαν.
Σίγουρα αυτό είναι απλά ένα μεμονωμένο περιστατικό και δεν αποδεικνύει τίποτα από μόνο του. Νομίζω όμως πως ακόμα και αν αφήσουμε στην άκρη τις όποιες στατιστικές και τα όποια τέτοια περιστατικά ακούμε κατά καιρούς, η προσωπική μας εμπειρία και μόνο στους ελληνικούς δρόμους είναι η μεγαλύτερη απόδειξη για το πόσο καλοί οδηγοί είμαστε τελικά…
