If anyone is on twitter, set your location to Tehran and your time zone to GMT +3.30. Security forces are hunting for bloggers using location/timezone searches.


The more people at this location, the more of a logjam it creates for forces trying to shut Iranians' access to the internet down. Copy & paste & please pass it on!>

"Το Βήμα της Κυριακής"...ένα αναληθές άρθρο

Δεν ξέρω αν ο οποιοσδήποτε σχολιασμός σε αυτή την φωτογραφία-άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Βήμα της περασμένης Κυριακής θα πιάσει κάποιο τόπο!

Απλά για την ιστορία…το Σάββατο ήταν προγραμματισμένο, να επισκεφτεί την Ελλάδα ο Ταγίπ Ερντογκάν ώστε να παρεβρεθεί στα εγκαίνια του νέου μουσείου της Ακρόπολης και επί τη ευκαιρία θα συναντάτο και με τον πρωθυπουργό κ. Κ. Καραμανλή. Τελικά για λόγους υγείας ο Ταγίπ δεν ήρθε και επομένως…

…ούτε στα εγκαίνια πήγε αλλά και ούτε συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό!

…παρόλα αυτά κάποιοι τον «έφεραν» στην Ελλάδα και ήταν και μάρτυρες στην «παγωμένη συνάντηση» που είχε με τον πρωθυπουργό!

Κοινώς…είτε έγινε είτε δεν έγινε το γεγονός «τα Βήμα» αυτά που έπρεπε να πει τα είπε! Η γλαφυρότητα του άρθρου είναι μοναδική…αξίζει να του ρίξετε μια ματιά!

Δυο μόνο είναι οι ερωτήσεις μου...

…πρώτον, είμαι περίεργος να δω τι αποτελέσματα θα έβγαιναν αν γινόταν σήμερα μια δημοσκόπηση και περιλάμβανε το ερώτημα «πως σας φαίνεται η κατάσταση στα Ελληνοτουρκικά μετά την συνάντηση Καραμανλή-Ερντογκάν??? και

…δεύτερον, πως αποκαλείται αυτό το συμβάν… «γκάφα» ή «απάτη κατ’ εξακολούθηση»?

Ζητείται «Όραμα» και «Μοντέλο Ανάπτυξης»…ΕΠΕΙΓΟΝ!

Κατά την διάρκεια ενός meeting μιας μεγάλης τράπεζας, σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, ένα ανώτατο στέλεχος της τράπεζας, που κάποιοι θα αποκαλούσαν “Golden Boy”, είπε «…ζούμε ιστορικές στιγμές! Χαίρομαι που είμαι εδώ και ζω αυτή την κρίση που κατέστρεψε κάθε μοντέλο που χρησιμοποιούσαμε μέχρι σήμερα! Ήταν κάτι που δεν πίστευα ότι θα το ζούσα ποτέ…και δεν στενοχωριέμαι καθόλου που εξαιτίας αυτής της κρίσης έχασα το 75% των εισοδημάτων μου…για ένα μόνο φοβάμαι και στενοχωριέμαι…ότι οι κυβερνήσεις της Ευρώπης είναι τελείως ανίκανες να δουν τις ευκαιρίες που δημιουργούνται και να κάνουν τέτοιες τομές που την επαύριον της κρίσης θα απογείωναν την οικονομία της Ευρώπης των 27»

Αφού είπε κάποια πράγματα ακόμα έκλεισε την πεντάλεπτη εισαγωγή του…λέγοντας «…αν θέλουμε να μην μας πάρει η μπάλα μαζί με τα κράτη…πρέπει ακόμα και σήμερα, αν είναι εφικτό, να επιστέψουμε μέχρι και την τελευταία δεκάρα που πήραμε από το κράτος, ώστε να μπορούμε να κινηθούμε ελεύθερα…6 μήνες αγκαλιά με το κράτος ήταν αρκετοί»

Ακούγοντας αυτά τα λόγια, μου έρχονται στο μυαλό δύο πράγματα, όλες αυτές οι ανακρίβειες που ακούγονται και θα ακούγονται για το «τέλος του καπιταλισμού» αλλά και κάτι ακόμα χειρότερο η παντελής έλλειψη μοντέλου ανάπτυξης στην Ελλάδα αλλά και οράματος στην διακυβέρνηση.

Όσον αφορά στο πολυθρύλητο «τέλος του καπιταλισμού», είναι μια μεγάλη συζήτηση η οποία δεν έχει αρχή μέση και τέλος, απλά θα ήθελα να βάλω ένα ερώτημα, «άλλαξε κάτι στην φύση του ανθρώπου από την ώρα που ξέσπασε η κρίση?» Με περισσή άνεση θα έλεγα «όχι» και αυτό με κάνει να πιστεύω ότι μιας και φύση του ανθρώπου, που είναι και η κινητήριος δύναμη της «ελεύθερης οικονομίας», παραμένει ακριβώς όπως πριν, ο καπιταλισμός θα συνεχίζει να υπάρχει…μέχρι νεοτέρας. Αυτό που έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε είναι το «πόσο» ελεύθερη θα είναι η οικονομία από δω και πέρα…αλλά αυτό θα φανεί στο μέλλον.

Ας πάμε, όμως, στα δικά μας και σε αυτά που πρέπει να δώσουμε άμεση λύση ώστε να συνεχίσουμε να ελπίζουμε στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Αφού παίρνουμε ως δεδομένο την συνέχιση του καπιταλισμού, πρέπει με μοναδική βάση αυτό καθώς και τα ειδοποιά στοιχεία του λαού μας και της χώρας μας , να επανασχεδιάσουμε το μοντέλο ανάπτυξης που θέλουμε. Το κύριο μήνυμα από τις ευρωεκλογές δεν είναι ούτε η αγανάκτηση για τη λαθρομετανάστευση και την δημόσια τάξη, ούτε η απαίτηση για αλλαγή πλεύσης στην οικονομία, αν ήταν άλλωστε αυτά τα μηνύματα που ήθελαν να στείλουν οι πολίτες θα ψήφιζαν τα αντίστοιχα κόμματα που τα εξέφραζαν, αλλά κανένα από τα κόμματα αυτά δεν αύξησε τις ψήφους σε απόλυτο αριθμό (το μόνο μήνυμα που ήταν ξεκάθαρο ήταν η στροφή προς το περιβάλλον, αλλά αυτό έχει γίνει ορατό εδώ και καιρό). Αυτό που ήθελαν να πουν οι πολίτες, μου φαίνεται περισσότερο κάτι σαν «δείξτε ότι ασχολείστε με μας για να δώσουμε και εμείς την σημασία που πρέπει στην εκλογή σας». Η πλειοψηφία των πολιτών έκρινε ότι κανένας πολιτικός φορέας δεν τους εξέφραζε, πόσο μάλλον σε σημείο να του εκχωρήσουν την εξουσιοδότηση να τους εκπροσωπεί και να κάνει τους σχεδιασμούς για το μέλλον τους.

Ο πολίτης έχει ανάγκη όσο ποτέ να ακούσει που «πάει αυτός ο τόπος» και να προσδιοριστούν μετρήσιμοι στόχοι οι τιμές τον οποίων θα μας δίνουν την εικόνα της πορείας μας ως προς τους στόχους που έχουμε βάλει. Ποσοτικά μεγέθη, όπως, «ρυθμός ανάπτυξης», «πληθωρισμός» κλπ, που χρησιμοποιήθηκαν πριν από την είσοδο μας στην ΟΝΕ, επιτυχώς, δεν λένε τίποτα πια στην κοινωνία. Όλοι αυτοί οι μετρήσιμοι στόχοι μαζί θα δώσουν και την «κατεύθυνση» στην κοινωνία και στην οικονομία. Και όταν μιλάω για «κατεύθυνση» εννοώ να κάτσει κάτω η Νέα Δημοκρατία ως κυβερνώσα παράταξη, σε ένα συνέδριο ίσως, και να αποκρυσταλλώσουν το «όραμα» που έχουν για τον τόπο, γιατί αλλιώς θα βαλτώσουμε. Πρέπει να ειπωθεί καθαρά ποιο είναι το όραμα, ποιο είναι το μοντέλο ανάπτυξης και η στρατηγική για να το πετύχουμε και ποιος είναι ο ρόλος του κάθε πολίτη αλλά και των θεσμών. Το «όραμα» είναι αυτό που θα αποτελέσει το συνδετικό κρίκο μεταξύ των μελών της κοινωνία μας αλλά και την κινητήριο δύναμη για να προχωρήσουμε.

Αποχή - Πολιτική Στάση ή Καλοπέραση?

Ακούω τελευταία σε διάφορες συζητήσεις στα ΜΜΕ αλλά και σε προσωπικές με φίλους και γνωστούς την άποψη πως η αποχή είναι πολιτική στάση και πως η τεράστια αποχή στις ευρωεκλογές στην Ελλάδα και στην ευρωπαϊκή ένωση πέρασε κάποιο μήνυμα στα κόμματα τα οποία ταρακουνηθήκανε. Εγώ διαφωνώ κάθετα με αυτήν την άποψη για τους εξής συγκεκριμένους λόγους

Το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι είναι ένα από τα βασικά και θεμελιώδη δικαιώματα της δημοκρατίας μιας και δίνει το δικαίωμα σε κάθε πολίτη να εκλέγει ελεύθερα τους ανθρώπους που θα τον αντιπροσωπεύουν ή και να εκλεγεί ο ίδιος αν το επιθυμεί. Είναι ένα πολύ σημαντικό δικαίωμα που γενιές ολόκληρες πάλεψαν για να μπορούμε εμείς σήμερα να το θεωρούμε δεδομένο. Χωρίς αυτό είτε θα αποφάσιζε η ίδια η εξουσία για την διαδοχή της είτε θα την παίρνανε στα χέρια τους όποιοι θέλανε με την βία. Με την αποχή λοιπόν δεν στέλνουμε απλά το μήνυμα πως έχουμε σιχαθεί το πολιτικό σκηνικό και πως τα κόμματα δεν μας εκφράζουν πια αλλά παράλληλα γυρνάμε την πλάτη μας σε ένα τόσο σημαντικό δημοκρατικό μας δικαίωμα λέγοντας στην ουσία πως δεν μας ενδιαφέρει ποιος και με ποίον τρόπο θα ανέβει στην εξουσία και θα καθορίσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα ζούμε.

Εδώ κάπου γεννιέται το ερώτημα και τι κάνω αν δεν με εκφράζει καμία από τις υπάρχοντες πολιτικές δυνάμεις? Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος ύπαρξης του λευκού ψηφοδελτίου που κατά την άποψη μου αντίθετα με την αποχή είναι πολιτική άποψη και στάση. Αν και την θεωρώ κάπως “ακραία” σαν στάση μιας και βρίσκω δύσκολο να μην σε εκφράζει κανέναν κόμμα έστω και στο ελάχιστο (και δεν μιλάω μόνο για τα 5-6 “μεγάλα” κόμματα), το λευκό για μένα είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί κανείς να εκφράσει την απέχθειά του αυτή προς άπαντα τα κόμματα και τους πολιτικούς μη απαξιώνοντας όμως παράλληλα τα δημοκρατικά του δικαιώματα. Τώρα το ότι ο εκλογικός νόμος έτσι όπως είναι στην ουσία εξισορροπεί το λευκό με την αποχή είναι μια μεγάλη συζήτηση που δεν είναι της παρούσης.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας λοιπόν. Αποχή της παραλίας, του Φραπέ, της διασκέδασης και της καλοπέρασης δεν μπορεί να θεωρηθεί σοβαρή πολιτική άποψη. Γιατί ένα μεγάλο μέρος αυτής της αποχής ήτανε τέτοιο. Πόσοι δεν προτίμησαν το τριημεράκι τις παραλίες την θάλασσα και την καλοπέραση από την κάλπη? Φυσικά δεν τους κρίνω σε καμία περίπτωση, ούτε έχω κάποια τέτοια διάθεση. Απλά δεν μπορώ να ακούω παντού πως αυτό είναι πολιτική άποψη και στάση. Όπιο και να ήταν το μήνυμα που εστάλη εστάλη λάθος για μένα.

Είναι καιρός να αρχίσουμε να το βλέπουμε το θέμα σοβαρά γιατί είναι σοβαρό. Το να μπορούμε να εκλέγουμε ποιος θα μας εκπροσωπεί στην εξουσία δεν είναι κάτι στο οποίο θέλουμε να γυρίσουμε την πλάτη μας. Αν θέλουμε να την γυρίσουμε σε αυτούς που μας εκπροσωπούν γιατί δεν το κάνουν πια ας βρούμε άλλες λύσεις. Ακούω στις ειδήσεις φράσεις όπως “η αποχή προήλθε από τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας ή του ΠΑΣΟΚ” και τρελαίνομαι. Δεν υπάρχουν μονόδρομοι τύπου ή το κόμμα μου ή αποχή. Αυτές οι λογικές πρέπει να μείνουν στο παρελθόν. Τα κόμματα δεν είναι ποδοσφαιρικές ομάδες να τις υποστηρίζουμε στις χαρές και στις λύπες. Αν σταματήσουν να μας εκφράζουν οι απόψεις τους ή αν οι πράξεις τους διαφέρουν τελικά από τις απόψεις τους θα τους γυρίσουμε την πλάτη και θα στραφούμε σε άλλες μέχρι να καταφέρουν να μας ξανά εκφράσουν αν και εφόσον το κάνουν.

Για όλους αυτούς τους λόγους εγώ λέω όχι στην αποχή και δεν την θεωρώ σε καμιά περίπτωση πολιτική στάση. Λύσεις υπάρχουν αρκεί να τις επιλέξουμε.

Ένας χρόνος με Άποψη

Έχει περάσει ένας χρόνος και κάτι από τότε που αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε αυτό το blog και να ξεκινήσουμε να μοιραζόμαστε κάποιες απόψεις μας μαζί σας. Ο τίτλος “Έχουμε άποψη” είναι εμπνευσμένος από την πεποίθηση μας πώς δεν είμαστε η γενιά των 700 ευρώ. Και δεν είμαστε όχι γιατί βγάζουμε παραπάνω αλλά γιατί δεν χαρακτηρίζει το ποίοι είμαστε ο μισθός που παίρνουμε, αλλά το πως σκεφτόμαστε το πως δρούμε το πως αισθανόμαστε και το πόσο νοιαζόμαστε.

Στην αρχή ξεκινήσαμε λίγοι. Εγώ (John.S), o πάντα ενεργός (Iason M.) με το πολιτικό του και όχι μόνο ύφος, ο ατίθασος αλλά και ουσιαστικός (sambayo) και η πάντα ευαίσθητη (mirsini) ήμασταν η πρώτοι της παρέας. Στην πορεία φυσικά η παρέα μεγάλωσε και νέα μέλη προστέθηκαν. Ο πάντα σοβαρός και ενημερωμένος (P.M.), ο (Kapetanios) που με το ιδιαίτερο του στυλ αλλά και τα ταξίδια συνεργασίας του έδωσε έναν άλλον τόνο στο blog, η (ada) η οποία μας προβλημάτισε με τα ενδιαφέροντα ντοκιμαντέρ που μοιράστηκε μαζί μας, ο (nely) που μας έκανε να δούμε την φιλανθρωπία και τον ανθρωπισμό με άλλο μάτι και τέλος το πρόσφατο μέλος της παρέας μας ο (Γ.Ι.Π.)

Στην πορεία λοιπόν αυτού του ενός χρόνου μοιραστήκαμε μαζί σας διάφορες απόψεις μας για πολλά θέματα τις οποίες εμπλουτίσατε και εσείς με τα δικά σας σχόλια και τις δικές σας απόψεις.

Μιλήσαμε για τα ΜΜΕ και ειδικότερα για την απαράδεκτη ελληνική τηλεόραση και για τα σκουπίδια που βάζουμε μέσω αυτής καθημερινά στα σπίτια μας. Σκουπίδια πολύ χειρότερα και πιο βρώμικα από τα πραγματικά. Αποκορύφωμα η αντιμετώπιση του θανάτου του ηθοποιού Νίκου Σεριανόπουλου η οποία μας έδειξε για μια ακόμα φορά πως στον βωμό της τηλεθέασης ακόμα και ο θάνατος εξευτελίζεται.

Η επικαιρότητα, όπως συνηθίζει άλλωστε, μας έδινε πολλά ερεθίσματα και πολλά από τα γεγονότα που την μονοπώλησαν έγιναν αφορμή για έναν ηλεκτρονικό διάλογο. Η εξαγορά του ΟΤΕ από την Deutsche Telekom και όλο το παρασκήνιο που την ακολούθησε, τα τεράστια προβλήματα της παιδείας που σαν νέοι τα είχαμε βιώσει από πρώτο χέρι, το εθνικό κτηματολόγιο, η ανεργία και η άποψη περί δυναμικότητας της ευρωπαϊκής πλέον αγοράς εργασίας, η διαγραφή τατούλη και ο τρελός χορός του πάνω στο τεντωμένο σχοινί της εύθραυστης πλειοψηφίας, τα μπλόκα των αγροτών στην εθνική, η πώληση της ολυμπιακής στον όμιλο MIG αλλά και το νέο κόμμα του Στέφανου Μάνου είναι μόνο μερικά από τα θέματα που μας απασχόλησαν.

Τα μεγάλα σκάνδαλα που ταλάνισαν την χώρα όλο αυτό το διάστημα δεν θα μπορούσαν να μην προβληματίσουν και εμάς. Η απόπειρα αυτοκτονίας του Ζαχόπουλου και το τρελό πανηγύρι που στήθηκε γύρο της, το μεγάλο σκάνδαλο της Siemens και το βάθος της σαπίλας του πολιτικού μας συστήματος που κρυβόταν από πίσω, αλλά και το τεράστιο σκάνδαλο με την μονή Βατοπεδίου και τους παπάδες σε ρόλο μεσίτη είναι μόνο η αρχή σε ένα γαϊτανάκι σκανδάλων που στην Ελλάδα δείχνει να είναι διαχρονικό και πολύχρωμο. Αυτά και άλλα πολλά μας έκαναν να προβληματιστούμε βαθειά για την κατάσταση που επικρατεί στο πολιτικό σκηνικό της χώρας μας με αποκορύφωμα την οργή που νιώσαμε και εκφράσαμε βλέποντας τα μεγάλα επεισόδια στην Αθήνα τον περασμένο Δεκέμβρη. Μια οργή που απ’ ότι φάνηκε δεν προβλημάτισε μόνο εμάς αλλά και εσάς και έγινε αφορμή να ακούσουμε δυνατά και καθαρά και την δική σας φωνή.



Δεν μοιραστήκαμε όμως μαζί σας μόνο πολιτικές και κοινωνικές απόψεις. Από την αρχή θέλαμε να πάμε την σκέψεις μας αλλά και την δικιά σας και λίγο πιο μακριά. Να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα και την επικαιρότητα που επαναλαμβάνεται και να μιλήσουμε για θέματα που μας αφορούνε όλους μας εκθέτοντας πολλές φορές τους εαυτούς μας στα μάτια σας. Η προσπάθεια να δώσουμε έναν αισιόδοξο τόνο στη ματαιότητα που κρύβει μέσα της ή ίδια η φύση της ζωής μας ήταν το ξεκίνημα για ένα ιδιαίτερο αλλά και προσωπικά πολύ αγαπημένο κομμάτι του blog μας. Σε αυτό μοιραστήκαμε μαζί σας τις σκόρπιες σκέψεις μας. Μιλήσαμε για την ισορροπία μέσα από μια ανισόρροπη αλλά παράλληλα (με έναν ιδιαίτερο τρόπο) και ισορροπημένη συνεργασία, αναλύσαμε την “κακή επικαιρότητα” και το ποίος κρύβεται πίσω από αυτή ενώ προσπαθήσαμε να δώσουμε και μια άλλη διάσταση στην έννοια της Μοναξιάς. Αναρωτηθήκαμε πόσο καλοί οδηγοί είμαστε τελικά και φυσικά με την βοήθεια σας προσπαθήσαμε να βρούμε την χρυσή τομή μεταξύ ψέματος και αλήθειας. Μια τομή τόσο ισορροπημένη ανάμεσα στις δυο πλευρές όσο και τα δικά σας σχόλια.

Δεν είναι λίγες και οι φορές που μαζί σας μοιραστήκαμε απόψεις που δεν χωράνε σε ταμπέλες. Κάναμε για παράδειγμα μια βουτιά στο παρελθόν μέσα από το γνωστό πρόγραμμά “Google Earth” και περιηγηθήκαμε στα διάφορα σημεία του πλανήτη μας αλλά και των ωκεανών μας. Πήραμε μέρος στην μεγάλη έρευνα της VPRC προσπαθώντας να προσδιορίσουμε το προφίλ του έλληνα blogger. Δράσαμε αντιδρώντας προσπαθώντας να περάσουμε το μήνυμα πως και μια μικρή κίνηση μπορεί να σώσει το περιβάλλον και σβήσαμε συμβολικά και εμείς τα φώτα μας μαζί με εκατομμύρια κόσμου συμμετέχοντας στην Ώρα Της Γης. Με το ίδιος σκεπτικό πήραμε μέρος στις μεγάλες δενδροφυτεύσεις στην Πεντέλη αλλά και στην μικρότερη, συμβολικού χαρακτήρα, δενδροφύτευση του δήμου Αμαρουσίου.

Εδώ είμαστε λοιπόν έναν χρόνο μετά και το σημαντικό είναι πως είμαστε περισσότεροι και όχι λιγότεροι. Είμαστε περισσότεροι και εμείς αλλά και εσείς. Και φυσικά έχουμε σκοπό να γίνουμε ακόμα περισσότεροι και να μεγαλώσουμε όσο πιο πολύ μπορούμε την παρέα αυτή. Γιατί μέσα από αυτή την παρέα γνωρίσαμε και άλλα blogs είδαμε και άλλες απόψεις πέρα από τις δικές μας. Με άλλες διαφωνήσαμε και με άλλες συμφωνήσαμε αλλά το βασικό είναι πως τις μοιραστήκαμε. Είναι κάτι πρωτόγνωρο νομίζω να μπορούν πλέον να επικοινωνούν άγνωστοι άνθρωποι μεταξύ τους και να ανταλλάσουν σκέψεις και προβληματισμούς. Είναι πρωτόγνωρο να μπορεί να ακουστεί η φωνή σου εκεί που δεν μπορούσε μέχρι χτες αλλά και να μπορείς να ακούσεις τις φωνές που μέχρι χτες δεν μπορούσες.

Ο “ΑΡΑΚΤΟς” η “Αντί” ο “NISPELL” η “sadrina” η “edelweiss” ο φίλος με τις “ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ” η “gina” ο “GSTEF” το “fantasma” “μια φίλη...” η “Magoulianitissa” ο “EL.ZIN” (από τους πολεμιστές της λαιόν) η “~EKATH~” η “xaroylita” ο “anemos5” ο “E-walker” ο “spyros1000” η “fotini” ο “Δημητρης Μπαρσακης” ο “AATON” με τα αναμμένα φώτα του και φυσικά οι δεκάδες ανώνυμοι φίλοι είναι μόνο λίγοι από εσάς που με τα σχόλια τους μας βοηθήσανε να πάμε την σκέψη μας λίγο πιο μακριά.



Κλείνοντας αυτή τη μικρή ανασκόπηση πιστεύω πως ένα χρόνο τώρα μιλήσαμε για πολλά και ουσιαστικά. Είπαμε αλλά και ακούσαμε πολλές απόψεις. Δεν αρκεί όμως μόνο αυτό. Πρέπει τις απόψεις μας να τις κάνουμε και πράξη. Πρέπει όλοι μας να γίνουμε λίγο πιο ενεργοί πολίτες από ότι είμαστε. Πρέπει να σεβόμαστε το περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους, να ανακυκλώνουμε με μανία όχι γιατί είναι μόδα αλλά γιατί πιστεύουμε σε αυτό. Να ξεφύγουμε από λανθασμένες αντιλήψεις του παρελθόντος που δεν μας εκφράζουν σαν γενιά και να υιοθετήσουμε καινούργιες. Αυτή άλλωστε είναι και η έννοια την εξέλιξης. Να μην απέχουμε αλλά να συμμετέχουμε. Να παλεύουμε για τα θέλω μας χωρίς να καταπατάμε των υπολοίπων. Να σεβόμαστε και να νοιαζόμαστε γιατί αυτά μας κάνουν ανθρώπους. Και όλα αυτά να μην τα κάνουμε στο μυαλό μας απλά κουνώντας το κεφάλι και συμφωνώντας σε όσα διαβάζουμε σε ένα κείμενο όπως αυτό. Πρέπει να τα κάνουμε πράξη, όχι στον απόλυτο βαθμό άλλα όσο πιο πολύ μπορούμε, στην καθημερινότητα μας στην συμπεριφορά μας και στον χαρακτήρα μας.

Ας συνεχίσουμε λοιπόν να εκφράζουμε και να μοιραζόμαστε τις απόψεις μας και τις σκέψεις μας ακόμα και όταν διαφωνούμε μεταξύ μας. Δεν είναι κακό όταν είναι δημιουργικό

Keep Blogging...