Η γελοιογραφία του Pat Oliphant που ξεσήκωσε τους Εβραίους...

Στην παραπάνω εικόνα μπορείτε να δείτε την γελοιογραφία που δημοσίευσαν πολλά έγκριτα μέσα μαζικής ενημέρωσης στις Η.Π.Α και έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων από πολλές εβραϊκές ομάδες σε όλο τον κόσμο. Δημιουργός της εν λόγο γελοιογραφίας είναι ο βετεράνος πολιτικός γελοιογράφος Pat Oliphant.


Στην γελοιογραφία απεικονίζεται το Αστέρι του Δαβίδ –εθνικό σύμβολο των Εβραίων- να παίρνει μορφή καρχαρία έτοιμου να κατασπαράξει την Γάζα, που έχει την μορφή μιας μεγάλης, σε ηλικία, γυναίκας, υπό την καθοδήγηση ενός ακέφαλου στρατιώτη. Οι αντιδράσεις προέρχονται κυρίως από εβραϊκές οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που υποστηρίζουν ότι στο σκίτσο αυτό χρησιμοποιούνται μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον από τους ναζί κατά την διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Τότε σκοπός της αντισημιτικής προπαγάνδας ήταν να γίνει ευθύς αναφορά στους κινδύνους που διέτρεχε η τότε ναζιστική Γερμανία από τους Εβραίους πλουτοκράτες και τους Εβραίους γενικότερα. Πέραν, όμως, από τις οργανωμένες αντιδράσεις, υπάρχουν και πάρα πολλές αναρτήσεις σε blogs ανά τον κόσμο που ασχολούνται με το θέμα, άλλες υπέρ της καλλιτεχνικής έκφρασης και της στηλίτευσης της πολιτικής του Ισραήλ και άλλες κατά της «ρατσιστικής», όπως την αποκαλούν, καλλιτεχνικής «επίθεσης» κατά του Ισραήλ.

Ο Pat Oliphant είναι στρατευμένος πολιτικός γελοιογράφος, που έχει χαρακτηριστεί από τους New York Times ως «ο γελοιογράφος με την μεγαλύτερη επιρροή, που βρίσκεται εν ζωή». Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και δεν είναι η πρώτη φορά που ξεσηκώνει θύελλα αντιδράσεων με τις γελοιογραφίες του.

Κοινωνικές Εκφράσεις….

Ήθελα πάρα πολύ τον τελευταίο καιρό να γράψω κάτι για την «αρρώστια» ή το κόλλημα πολλών ανθρώπων με το facebook αλλά και με οποιοδήποτε άλλο site έχει να κάνει με κοινωνική δικτύωση και επικοινωνία. Πρόκειται για ένα τεράστιο θέμα το οποίο έχει τεράστια επίπτωση στη καθημερινή μας κοινωνική ζωή, τον τρόπο σκέψης και αντίδρασής μας. Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο περιεκτικός γίνεται.

Μα καλά μόνο 80 φίλους; Μα καλά ούτε μια ωραία γκόμενα; Πόσες φορές το έχω ακούσει αυτό από φίλους και γνωστούς δεν λέγεται. Υπάρχει μια γενικότερη περιέργεια των ανθρώπων να δουν μέσα από την κλειδαρότρυπα, να προσπαθήσουν να μάθουν όσο πιο πολλά γίνεται για τον οποιοδήποτε, σημαντικός ή ασήμαντος για την ζωή τους καθισμένοι μπροστά από μια οθόνη υπολογιστή. Πραγματικά πιστεύω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι στις μέρες μας μπορούν και εκφράζονται καλύτερα με τη βοήθεια του πληκτρολογίου τους, είτε πρόκειται για ένα mail, είτε για ένα site κοινωνικής δικτύωσης, είτε για ένα απλό πρόγραμμα επικοινωνίας. Ξαναλέω ότι θα προσπαθήσω να μην επεκταθώ πολύ και συγγνώμη αν θα σας μπερδέψω με τον λόγο μου, αλλά ούτε συγγραφέας είμαι, ούτε δημοσιογράφος. Κάποια συναισθήματά μου θέλω να εκφράσω.
Είναι πιο εύκολο για κάποιον να κάνει add μια ωραία κοπέλα στο facebook ή να πάει να τις μιλήσει ελεύθερα και χωρίς κανένα κόλλημα σε ένα μπαράκι; Για μένα η απάντηση είναι προφανής, αλλά πραγματικά δεν καταλαβαίνω τον λόγο. Είτε την προσθέσει, είτε όχι δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να της μιλήσει ουσιαστικά και να της πει ειλικρινά, απελευθερωμένα, τι αισθάνεται, ότι και να είναι αυτό. Και τι είναι αυτό που μας κάνει να νιώθουμε καλά όταν λάβουμε ένα μήνυμα στον υπολογιστή από μια ωραία κοπέλα ή άντρα, μια ηλεκτρονική φιλοφρόνηση από έναν άγνωστο ή ακόμη ένα απλό γεια από κάποιον που έχουμε να δούμε χρόνια και δεν διαδραματίζει κανέναν ουσιαστικό ρόλο στη ζωή μας; Το πιο περίεργο που βλέπω και πραγματικά το θεωρώ κωμικό πλέον, είναι όταν γνωρίζεις κάποιον σε οποιοδήποτε χώρο και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, και στο τέλος αντί να πάρεις το τηλέφωνό του ή να κανονίσεις να τα πεις κάποια στιγμή από κοντά, του λες πολύ απλά ότι είμαι στο facebook, κάνε με add και θα τα πούμε από εκεί.
Εκεί που θέλω να καταλήξω, και συγγνώμη που μακρηγορώ, είναι ότι με αυτόν τον τρόπο οι ανθρώπινες σχέσεις κλονίζονται σε πολύ μεγάλο βαθμό και μετεξελίσσονται σε ένα άλλο επίπεδο, που πιστεύω πως έχει σημαντικές επιπτώσεις στην ίδια την κοινωνία, στους θεσμούς, τις αξίες της, την ηθική αλλά και την οργάνωση της. Πόσοι άνθρωποι έχουν σαν αρχική τους σελίδα το facebook; Πιστεύω πως υπάρχουν πάρα πολλοί και περιμένουν πώς και πώς κάθε μέρα για ένα status update οποιουδήποτε ή να εισάγουν μια φωτογραφία στην προσωπική τους σελίδα για να τους δουν και οι άλλοι και αν τους σχολιάσουν. Δεν νομίζω, ότι οι περισσότεροι χρήστες έχουν 3000 φίλους και δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν μαζί τους και γι’ αυτό το λόγο χρησιμοποιούν το facebook. Αυτό που παρατηρώ είναι ότι οι άνθρωποι πλέον δεν επικοινωνούν ουσιαστικά, είτε πρόκειται για μια ερωτική ή φιλική σχέση, είτε για την συμμετοχή σε μια οργάνωση που θέλει να αναλάβει δράση για ένα συγκεκριμένο γεγονός.
Πόσοι πραγματικά έχουν γίνει μέλη σε «ομάδες» καταπολέμησης της φτώχειας, εναντίωσης στη βία κατά των γυναικών, ενός πολιτικού κόμματος και οτιδήποτε άλλο με το πάτημα ενός κουμπιού; Πριν λίγο καιρό ένα συμβάν που συγκλόνισε την κοινωνία μας έγινε αφορμή για λεηλασίες, διαδηλώσεις ειρηνικές και μη και την ιστορία αυτή εκμεταλλεύτηκαν πάρα πολλοί άνθρωποι παίζοντας βρώμικο παιχνίδι και κερδίζοντας πολλά χρήματα. Είναι δυνατόν ο θάνατος ενός παιδιού να γίνεται group στο facebook; Πραγματικά κάποιος που συμμετέχει σε μια τέτοια ομάδα στο διαδίκτυο τι πιστεύει πως πετυχαίνει; Πιστεύει πως συμμετέχει στα κοινά ή ότι δείχνει με αυτόν τον τρόπο την συμπαράσταση ή τη διαμαρτυρία του για ένα γεγονός; Πιστεύει πως έχει μια άποψη και εκπροσωπείται ουσιαστικά από μια ομάδα ανθρώπων;
Με αυτόν τον τρόπο δεν έχουμε άποψη και ζούμε μια εικονική πραγματικότητα παραμένοντας αμέτοχοι σε πολύ ουσιαστικά θέματα. Σε αυτό το σημείο να τονίσω ότι γνωρίζω πως υπάρχουν αρκετές ομάδες ανθρώπων που ναι μέσω του facebook έχουν οργανωθεί και έχουν διεκδικήσει τα δικαιώματά τους, έχουν διαμαρτυρηθεί για ένα γεγονός, έχει ακουστεί και η φωνή τους προς τα έξω, αλλά εγώ μιλάω για την πλειοψηφία των χρηστών και όχι για εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Με αυτό τον τρόπο πολλοί άνθρωποι μαθαίνουν να ζουν και να σκέφτονται, επαναπαυμένοι στην ευκολία του πατήματος ενός κουμπιού, δεν είναι σε θέση να στύψουν το μυαλό τους για ουσιαστικές και υπαρκτές λύσεις για το κοινωνικό σύνολο ενώ κατά βάθος πιστεύουν πως βάζουν και αυτοί ένα λιθαράκι για την ανάδειξη κάποιων ζητημάτων που τους αφορούν. Από τον καναπέ και το γραφείο μας, γράφοντας κάτι όπως εγώ, ή όταν γινόμαστε μέλη σε μια ομάδα στο facebook δεν καταφέρνουμε και πολλά πράγματα. Για να αλλάξει κάτι, ή για να διεκδικήσει κάποιος κάτι απαιτείται ομαδική προσπάθεια και αγώνας με πράξεις και όχι πίσω από μια οθόνη με τον καφέ και το τσιγάρο στο χέρι. Πιστεύω πως το μυαλό πλάθεται διαρκώς, η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας των ατόμων διαμορφώνονται συνεχώς μέσα στο χρόνο και ότι τέτοια sites κοινωνικής δικτύωσης μόνο επικίνδυνα μπορεί να είναι για την κοινωνική αφύπνιση και την εξέλιξη της προσωπικότητας ενός νέου ανθρώπου.
Όλη αυτή η κατάσταση πέφτει βολική για πάρα πολλούς εμπλεκόμενους, από μέσα μαζικής ενημέρωσης, πολιτικούς και επιχειρηματικά συμφέροντα που θέλουν να περάσουν υποσυνείδητα κάποια μηνύματα αλλά και να διαμορφώσουν κάποιες καταστάσεις που τελικά η πλειοψηφία τις θεωρεί ως δεδομένες και μη αναστρέψιμες. Από κει και πέρα όποια φωνή διαμαρτυρίας ακουστεί, θα διαρκέσει για όσο χρονικό διάστημα πουλάει και επιφέρει έσοδα και από ένα σημείο και μετά οι φωνές αυτές θα χαρακτηριστούν ως γραφικές και επικίνδυνες ως προς το κοινωνικό σύνολο. Ο κάθε ένας από εμάς πρέπει να προβληματιστεί, να κάνει την αυτοκριτική του, να προσπαθεί τουλάχιστον κάθε μέρα στην δουλειά του και την προσωπική του ζωή να συμμετέχει ενεργά και να δίνει λύσεις, συμπεριφερόμενος σαν ενεργός πολίτης της κοινωνίας. Ας κάνουμε κάτι για την φύση και το περιβάλλον, προτιμώντας να περάσουμε την Κυριακή μας σε ένα βιότοπο και όχι μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή μας ασχολούμενοι με το facebook ή οτιδήποτε άλλο. Ας αποβάλλουμε την απραξία, την αδιαφορία, τον ωχαδερφισμό που μας διακρίνει σαν κοινωνία και ας προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε τον διπλανό μας και τους νέους να διαμορφώσουν άποψη από μόνοι τους και να μην τους δίνουμε συνέχεια μασημένη τροφή τροφοδοτώντας τους με ηλεκτρονικά σκουπίδια…

Αλκίνοος Ιωαννίδης - Πατρίδα

Στο παρακάτω link μπορείτε να ακούσετε ένα από τα καινούργια τραγούδια του Αλκίνοου Ιωαννίδη από το album "Νεροποντή", ο τίτλος του είναι "Πατρίδα" και στοίχοι-μουσική είναι γραμμένα από τον ίδιο.
Κατά την δική μου άποψη...εκπληκτικό!

Ώρα της Γης: Πρώτη στον κόσμο η Ελλάδα!!!

Το Σάββατο, 28 Μαρτίου 2009, και ώρα 20:30 ας δώσουμε ένα μήνυμα ότι ολόκληρος ο κόσμος ενώνεται ενάντια στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Πρόκειται για ένα μήνυμα δράσης και ελπίδας. Κατά τη διάρκεια της Ώρας της Γης 2009, ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι σε περισσότερες από 1000 πόλεις θα σβήσουν τα φώτα τους, στέλνοντας ένα μήνυμα στους ηγέτες του κόσμου λίγους μήνες πριν την Παγκόσμια Σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών για το Κλίμα στην Κοπεγχάγη το 2009, ότι χρειαζόμαστε τη δέσμευσή τους για δράσεις που θα μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, για το βραχυπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο όφελος του πλανήτη. Το πρώτο βήμα είναι τόσο εύκολο όσο το να σβήσετε ένα φως.


Ενθαρρύνοντας ολόκληρες πόλεις να κάνουν το ίδιο απλό πράγμα, για μία μόνο ώρα, στέλνουμε ένα δυνατό μήνυμα στον κόσμο για την επείγουσα ανάγκη να αντιμετωπίσουμε την κλιματική αλλαγή και δείχνουμε ότι είναι δυνατόν ο κάθε ένας από εμάς να κάνει τη διαφορά. Η Ώρα της Γης 2009 θα αποτελέσει ένα μείζον κάλεσμα σε δράση, ώστε κάθε πολίτης, κυβέρνηση και επιχείρηση να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να παίξουν το δικό τους ρόλο στην εξασφάλιση ενός περιβαλλοντικά βιώσιμου μέλλοντος. Πασίγνωστα κτίρια και μνημεία σε όλη την Ευρώπη, την Ασία, τη Μέση Ανατολή, την Αμερική και την Ωκεανία θα σκοτεινιάσουν.

Η Ελλάδα κατακτά μια παγκόσμια πρωτιά στον αγώνα ενάντια στην κλιματική αλλαγή. Το δικό μας δυναμικό «παρών» καθώς και περισσότερων από 270 Δήμων και κοινοτήτων μας δίνει την πρώτη θέση παγκοσμίως μεταξύ των χωρών με την εντονότερη συμμετοχή στη μεγαλύτερη συμβολική δράση κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη που διοργανώθηκε ποτέ. Με αυτόν τον τρόπο, η Ελλάδα καταφέρνει να ξεπεράσει ακόμη και τους Αυστραλούς, τους εμπνευστές της πρωτοβουλίας της Ώρας της Γης, οι οποίοι «βρέθηκαν» στην τρίτη θέση πίσω από τον δεύτερο Καναδά.

Η πραγματική δύναμη του μηνύματος της Ώρας της Γης παραμένει η ενεργή συμμετοχή όλων εμάς ξεχωριστά. Όλοι εμείς πρέπει να «αξιοποιήσουμε» τη μεγάλη αυτήν ευκαιρία δηλώνοντας ότι απαιτούνται εδώ και τώρα γενναία μέτρα για την αποτροπή της κλιματικής αλλαγής και υιοθετώντας πρακτικές εξοικονόμησης ενέργειας στην καθημερινότητά μας. Περισσότεροι από 18000 Έλληνες έχουμε ήδη δηλώσει ηλεκτρονικά την προσωπική συμμετοχή μας (http://www.earthhour.org/signup/gr:el target="_blank"), αποδεικνύοντας ότι όλοι μαζί μπορούμε να ασκήσουμε πίεση στην πολιτική ηγεσία για να εντείνει τις προσπάθειές της ενάντια στην κλιματική αλλαγή.

Όπως αναφέραμε και στη δεύτερη παράγραφο σημαντικά μνημεία της ανθρωπότητας θα σκοτεινιάσουν. Πιο συγκεκριμένα, στην Ελλάδα και με την σύμφωνη γνώμη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, πολιτιστικά μνημεία παγκόσμιας εμβέλειας, όπως ο Παρθενώνας, ο Ιερός Ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο, ο Ναός του Ηφαίστου στην Αρχαία Αγορά και το Μνημείο του Φιλοπάππου θα προσδώσουν λάμψη στην Ώρα της Γης με τη συσκότιση τους. Επιπλέον, οι δήμοι της Αρχαίας Ολυμπίας και των Δελφών, με τη συμμετοχή τους, κάνουν ακόμη πιο ισχυρό το μήνυμα προς τους παγκόσμιους ηγέτες για την ανάγκη άμεσης λήψης μέτρων κατά της κλιματικής αλλαγής. Κύρος όμως θα προσθέσουν στην ελληνική Ώρα της Γης και τοπόσημα διεθνούς αναγνωρισιμότητας της σύγχρονης Ελλάδας, με αποκορύφωμα τη μεγαλύτερη σε μήκος καλωδιωτή γέφυρα πολλαπλών ανοιγμάτων στον κόσμο, τη γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε τον επίσημο διαδικτυακό τόπο της Ώρας της Γης (http://www.earthhour.org/home/gr:el target="_blank") και να λάβετε δράση. Ας μην μείνουμε αμέτοχοι και να μεταδώσουμε το μήνυμά μας σε όλον τον κόσμο. Η κλιματική αλλαγή είναι εδώ και επιβάλλει να ενωθούμε άμεσα όλοι σε μια κοινή δράση!

Εκλογές στην ΠΟΣΔΕΠ, νέος πρόεδρος ο κ. Ν. Σταυρακάκης

Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύoυν ότι ορισμένα πράγματα δεν αλλάζουν από τις προθέσεις ή την δράση ενός προσώπου και μόνο. Για να επέλθει μια αλλαγή…(ας χρησιμοποιήσω καλύτερα τη λέξη «μεταρρύθμιση»…η λέξη αλλαγή είναι αρκετά κακοποιημένη)…για να επέλθει μια μεταρρύθμιση, λοιπόν, πρέπει να πληρούνται κάποιοι παράγοντες…και όταν βρεθεί το κατάλληλο πρόσωπο στην κατάλληλη θέση-χώρο γίνεται ο καταλύτης των εξελίξεων.



Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, αναφέρομαι στις εκλογές τις ΠΟΣΔΕΠ, του συνδικαλιστικού οργάνου των πανεπιστημιακών καθηγητών. Μετά τις πρόσφατες εκλογές με την νίκη της παράταξής του, πρόεδρος αναδείχθηκε ο αναπληρωτής καθηγητής Νικόλαος Σταυρακάκης. Ο κ. Σταυρακάκης είναι αναπ. καθηγητής στο τμήμα των Εφαρμοσμένων Μαθηματικών του ΕΜΠ και κρίνοντας από τις 7 πολιτικές παρεμβάσεις στις οποίες θα προβεί άμεσα, ας ελπίζουμε να είναι ο καταλύτης στις ήδη ευνοϊκές για μεταρρυθμίσεις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στα ελληνικά πανεπιστήμια. Οι 7 πολιτικές παρεμβάσεις που ανακοίνωσε είναι οι εξής:

- Η ηγεσία θεωρεί ότι η αύξηση της χρηματοδότησης είναι μεν αναγκαία για την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα του πανεπιστημίου, αλλά απαιτεί και άλλες δράσεις, όπως η αξιολόγηση, η καλύτερη διαχείριση του πανεπιστημιακού προσωπικού, η δημιουργία κέντρων αριστείας, η αξιοποίηση των Ελλήνων της διασποράς και ο καλύτερος στρατηγικός σχεδιασμός των ΑΕΙ.

- Θα αποκαταστήσει τους διαύλους επικοινωνίας με το υπουργείο Παιδείας.

- Θα διεκδικήσει συμμετοχή στο σχεδιασμό των εθνικών προγραμμάτων έρευνας (ευρωπαϊκά κονδύλια ΕΣΠΑ).

- Θα συμμετάσχει στο Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας.

- Θα συνεργαστεί με τη σύνοδο των Πρυτάνεων.

- Θα επεξεργαστεί προτάσεις για το διάλογο για την αναμόρφωση του Λυκείου και για το ζήτημα εισαγωγής στο πανεπιστήμιο.

- Θα δώσει έμφαση στην ενεργό συμμετοχή των ελληνικών πανεπιστημίων στον ευρωπαϊκό χώρο ανώτατης εκπαίδευσης και έρευνας.

Τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν φτάσει σε σημείο μηδέν και κύριοι φταίχτες είναι μια μερίδα βολεμένων και αναχρονιστικών καθηγητών, που τόσα χρόνια εκπροσωπείτο από το προηγούμενο προεδρείο. Είναι σημαντικό τώρα να ακουστεί και μια άλλη άποψη. Είναι καιρός οι ίδιοι οι καθηγητές να μεταφέρουν τον αέρα της μεταρρύθμισης μέσα στα πανεπιστήμια και λέξεις & φράσεις όπως «διάλογος», «έρευνα», «μεταρρύθμιση», «εφαρμογή νόμων», «νέο πλαίσιο για το άσυλο» που ήταν ταμπού μέχρι σήμερα, να ξανακουστούν.

Νερό: Ο Απόλυτος Σύμμαχος

Όλα τα παρακάτω είναι δημοσιευμένα στο τεύχος 473 του περιοδικού Ταχυδρόμος από την Νίκη Βονόρτα σε συνεργασία με τη διατροφολόγο Μαρλέν Βερνίκου

Το πόσο σημαντικό είναι το νερό στην ζωή μας αποδεικνύεται από το γεγονός ότι το 70% του οργανισμού μας αποτελείται από το θείο αυτό δώρο. Το νερό είναι ο σημαντικότερος σύμμαχος για την υγεία μας και είναι απαραίτητο περισσότερο και από την τροφή. Ένα άτομο μπορεί να επιβιώσει μέχρι 6 εβδομάδες χωρίς φαγητό αλλά χωρίς νερό η επιβίωση είναι δυνατή μόνο για μερικές μέρες, το πολύ για μια εβδομάδα. Οι κυριότερες δράσεις του νερού είναι οι ακόλουθες:

● Βοηθά τα κύτταρά μας να προσλάβουν πολύτιμες θρεπτικές ουσίες, όπως λίπος και μέταλλα.

● Μεταφέρει το οξυγόνο στα κύτταρα βοηθώντας να αποβληθούν οι τοξίνες και προστατεύει τις αρθρώσεις και τα όργανα του σώματος.

● Καθαρίζει τα νεφρά και τα διατηρεί υγιή, περιορίζοντας τις πιθανότητες δημιουργίας πέτρας.

● Διευκολύνει την πέψη των τροφών και το μεταβολισμό τους.

● Μειώνει την τοξική δράση των φαρμάκων.

● Μακροπρόθεσμα συμβάλλει στη διατήρηση της καλής υγείας.

Ποιες είναι οι καθημερινές ανάγκες μας σε νερό;

Για σωστό έλεγχο του ιδανικού βάρους θα πρέπει να συγκριθούν όχι μόνο τα κιλά αλλά και το σωματικό λίπος με το ποσοστό νερού σώματος. Η ποσότητα του νερού που χρειάζεται καθημερινά ο οργανισμός εξαρτάται επίσης από τις δραστηριότητες αλλά και από το είδος της τροφής. Σαν γενική οδηγία, η ελάχιστη ποσότητα νερού που πρέπει να καταναλώνουμε είναι 6 μεγάλα ποτήρια καθημερινά (περίπου 11/2 λίτρο).

Όταν υπάρχει κατακράτηση υγρών, πρέπει να πίνουμε λιγότερο νερό;

Στην πραγματικότητα, ισχύει ακριβώς το αντίθετο: όσο λιγότερο νερό πίνουμε σε τέτοιες περιπτώσεις τόσο μεγαλύτερη άμυνα προβάλλει ο οργανισμός, με αποτέλεσμα να «κατακρατά» μεγαλύτερο ποσοστό υγρών.

Η αφυδάτωση και τα συμπτώματά της

Όταν το σώμα προσαρμόζεται σε μια κατάσταση ξηρασίας δεν πρέπει να περιμένουμε να διψάσουμε για να πιούμε νερό, αφού τότε ο οργανισμός έχει ήδη αφυδατωθεί. Όταν το επίπεδο νερού στον οργανισμό μειώνεται, αναπτύσσονται μηχανισμοί που μειώνουν την απώλειά του διαμέσου των νεφρών, οι οποίοι έχουν την ικανότητα να συγκεντρώνουν τα ούρα, μειώνοντας έτσι την απώλεια νερού από αυτά. Όταν το ισοζύγιο νερού είναι αρνητικό, δημιουργείται κίνδυνος αφυδάτωσης και παρουσιάζεται δίψα. Στις περισσότερες περιπτώσεις η αφυδάτωση είναι ήπιας ή μέτριας μορφής.

Εάν η ήπια αφυδάτωση δεν αποκατασταθεί, τότε το στόμα ξηραίνεται, το δέρμα κοκκινίζει, εμφανίζεται έντονη κούραση και μειώνονται οι λειτουργικές ικανότητες του οργανισμού. Σε σοβαρότερες περιπτώσεις αφυδάτωσης, η αρτηριακή πίεση πέφτει επικίνδυνα, μειώνεται η κυκλοφορία του αίματος, με αποτέλεσμα να μην γίνεται καλή οξυγόνωση των ιστών και να μην τροφοδοτούνται οι ιστοί και τα όργανα με τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά. Τότε μπορεί αν προκύψουν ζαλάδες, απώλεια της συνείδησης, ταχυκαρδία και νεφρική ανεπάρκεια.

Είναι αλήθεια ότι:

● Η ντομάτα περιέχει περισσότερο νερό από το γάλα που είναι υγρό.

● Για να μην παθαίνουμε κράμπες, να πίνουμε αρκετό νερό, ώστε ο οργανισμός να έχει επάρκεια σε ηλεκτρολύτες (κάλιο,νάτριο) και μεταλλικά στοιχεία (ασβέστιο,φώσφορος,μαγνήσιο).

● Οι χυμοί, το γάλα, τα αναψυκτικά, το τσάι και ο καφές δεν μπορούν να αντικαταστήσουν το νερό.

● Ο καφές, το τσάι και τα αναψυκτικά με καφεΐνη συμβάλλουν στο θετικό ισοζύγιο υγρών για τον οργανισμό μας με ιδιαίτερη προσοχή όμως στις μεγάλες ποσότητες ζάχαρης.

● Οι χυμοί ή το γάλα, εκτός από το νερό, περιέχουν επιπλέον θρεπτικά συστατικά και θερμίδες και συνίσταται να τα πίνουμε ως ενδιάμεσα γεύματα και όχι με το κυρίως γεύμα.

Στέφανος Μάνος, Βασίλης Κοντογιανόπουλος και Γιάννης Μπουτάρης: Νέος πολιτικός Σχηματιμός? Νέο Κόμμα?

Νομίζω ότι σήμερα (μιας και ξημερώνει Τρίτη 17 Μαρτίου) μάλλον θα μάθουμε ποια είναι τελικά τα σχέδια του κ. Μάνου και της τριανδρίας γενικότερα.
Σε αυτή μου την ανάρτηση αναδημοσιεύω το άρθρο που υπογράφεται από τους Σ. Μάνο, Β. Κοντογιανόπουλο και Γ. Μπουτάρη και που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της 8ης Φεβρουαρίου.



Δύο πολιτικές επιλογές: δράση ή μοιρολατρία

Των Β. Κοντογιαννοπουλου, Στ. Μανου, Γ. Μπουταρη*

Η Ελλάδα βυθίζεται σε βαθιά και πολύπλευρη κρίση. Η οικονομική κρίση θέτει σε δοκιμασία τις ήδη καταπονημένες αντοχές, όχι μόνο της οικονομίας αλλά και της κοινωνίας. Εδώ και πολλούς μήνες η Ελλάδα κυριαρχείται από βαρύτατα σκάνδαλα, πρωτοφανείς μορφές διαφθοράς, αυξανόμενες κοινωνικές εντάσεις, κρατική ανυπαρξία και κυνισμό και από ένα επικίνδυνο συνδυασμό «ντόπιας» και «εισαγόμενης» οικονομικής κρίσης. Η εμφανής αδυναμία της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει το εκρηκτικό αυτό μείγμα οδηγεί τη χώρα σε αδιέξοδα

Στο πεδίο της οικονομίας, την εικόνα του προβλήματος συνθέτουν το τεράστιο έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών, το ύψος του δημόσιου χρέους και τα μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα. Ολα δείχνουν ότι η Ελλάδα και οι επιχειρήσεις της δεν μπορούν να ανταγωνιστούν. Εκμεταλλευτήκαμε όλα τα «καλά» του ευρώ (χαμηλά επιτόκια, σταθερότητα, μηδενισμός συναλλαγματικού κινδύνου) αλλά αρνηθήκαμε όσες υποχρεώσεις μας επέβαλε. Εδώ που έχουμε φθάσει, δεν έχουμε πια την επιλογή της μετάθεσης στο μέλλον των αναγκαίων διορθωτικών αποφάσεων. Οι κίνδυνοι είναι προ των θυρών.

Στο πεδίο των θεσμών ζούμε μια συνεχή, βάναυση και απροσχημάτιστη παραβίαση βασικών θεσμικών κανόνων, είτε αυτοί αφορούν τη Δικαιοσύνη είτε την περιβαλλοντική προστασία είτε την ασφάλεια του μέσου πολίτη, και πολλών δεκάδων άλλων «είτε». Αποτέλεσμα: η βαθμιαία, αλλά συστηματική ανάδειξη της βίας, της περιφρόνησης του συλλογικού σε έκταση που πλέον πλήττει στην καρδιά όλο και περισσότερες κοινωνικές λειτουργίες.

Απέναντι στην κατάσταση αυτή έχουμε την αδυναμία της κυβέρνησης να κυβερνήσει και να λάβει αποφάσεις που θα δώσουν μια προοπτική στον τόπο. Η αδυναμία αυτή παρακολουθείται και από την αδυναμία της αντιπολίτευσης να παίξει έναν υπεύθυνο και συγκροτημένο ρόλο, να δώσει ένα όραμα, να δείξει επιλογές στη δύσκολη συγκυρία που περνάμε. Οταν η κρίση απαιτεί πολιτικές προτάσεις ή και συναινέσεις, το πολιτικό σύστημα απορρίπτει και τα δύο. Τα κόμματα προτάσσουν τα μικροκομματικά τους συμφέροντα. Καταφεύγουν σε όσα μας έφεραν στο τωρινό «χάλι»! Στην εκλογολογία, την παροχολογία, την υποσχεσιολογία και τη σκανδαλολογία.

Στην κρίσιμη αυτή οικονομική και πολιτική συγκυρία οι εκλογές –για τις οποίες τόση συζήτηση γίνεται– παρ’ όλο που φαντάζουν αναγκαίες, δεν θα λύσουν κανένα πρόβλημα. Αντίθετα θα τα επιδεινώσουν. Ενώ η συνεργασία των δύο μεγάλων κομμάτων θα μπορούσε να συμβάλει στην αντιμετώπιση της κρίσης και τη διευκόλυνση λήψης κρίσιμων αποφάσεων, και τα δύο κόμματα την απορρίπτουν. Η στάση τους απαξιώνει στα μάτια των ψηφοφόρων την ίδια την ιδέα των διακομματικών συνεργασιών.

Και στα δύο κόμματα έχουν κυριαρχήσει πανίσχυροι κομματικοί μηχανισμοί με στόχο την άλωση και νομή της εξουσίας. Οι ιδεολογίες και η έννοια της αποτελεσματικής κάλυψης των κοινωνικών αιτημάτων καταπατήθηκαν από τα κομματικά και προσωπικά συμφέροντα. Ετσι, πολιτικές και ηγεσίες επιλέγονται με μοναδικό στόχο την προάσπιση στενά κομματικών, ακόμα και ατομικών, συμφερόντων, όπως ιστορικά συνέβη στις κοινωνίες που περιέπεσαν σε παρακμή. Κομματικό συμφέρον και ιδιοτέλεια αποτελούν το έδαφος πάνω στο οποίο καλλιεργείται η παρακμή της δημόσιας ζωής και ο εξοστρακισμός κάθε έννοιας του «δημόσιου ή συλλογικού συμφέροντος». Με τέτοιες πρακτικές και αντιλήψεις, με τέτοια πολιτική κουλτούρα, η αποτυχία είναι εξασφαλισμένη. Είναι ορατό, ότι ο κρίσιμος κρίκος της ατέλειωτης αλυσίδας των αδυναμιών μας είναι ο τρόπος διακυβέρνησης, ο τρόπος λειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Γι’ αυτό και η εμπλοκή. Τα κόμματα εξουσίας καλούνται να ανατρέψουν κεντρικά στοιχεία της λειτουργίας της εξουσίας, δηλαδή του εαυτού τους. Μια τέτοια ανατροπή δεν είναι ορατή. Και αυτό καθορίζει το τέλμα στο οποίο συνεχώς βυθιζόμαστε.

Ομως, σε όλους τους πολιτικούς χώρους υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που συναισθάνονται τις ευθύνες τους, απέναντι στη χώρα, στον εαυτό τους, στις αξίες που κληρονόμησαν και στην πραγματική πολιτική. Υπάρχουν πνευματικές, κοινωνικές και παραγωγικές δυνάμεις που συνειδητοποιούν ότι έχουν ευθύνη να μεριμνήσουν για το γενικό συμφέρον. Δυνάμεις που έχουν τη θέληση να συνεισφέρουν στα κοινά. Υπάρχουν ολοένα και περισσότεροι πολίτες που, απαλλαγμένοι από κομματικές και ιδεολογικές αγκυλώσεις, με προοδευτική κατεύθυνση, ασφυκτιούν από την αναποτελεσματικότητα, την αναξιοκρατία, τη διαφθορά. Πολίτες που μάχονται για αλήθειες, προοπτικές και δημιουργία, και αναγνωρίζουν ότι ένα καλύτερο μέλλον είναι συνδεδεμένο με μεταρρυθμίσεις.

Τη λύση μπορεί να δώσει μόνο μια αναδιάταξη των πολιτικών δυνάμεων, που θα λειτουργήσει στην κατεύθυνση μιας ρήξης με τις πολιτικές ενός στείρου εγκλωβισμού. Που, αν και με διαφορές στις ιδεολογίες, τις προτεραιότητες, τις αξίες θα δώσουν μάχες για πραγματιστικές αποφάσεις και συναινέσεις γύρω από βασικούς «κοινούς παρονομαστές», μακριά από τα διχαστικά στοιχεία που καθηλώνουν τα πάντα σε ακινησία.

Ο κόσμος αλλάζει και οι διεθνείς ανακατατάξεις θα είναι σημαντικές. Στην Ευρώπη και στην Αμερική οι πολιτικές ηγεσίες μέσα από την κρίση και παρά την κρίση επενδύουν στην αρχιτεκτονική του αύριο. Στην εκπαίδευση, στις εναλλακτικές μορφές ενέργειας, στην περιβαλλοντική προστασία, σε κοινωνικά χρήσιμες τεχνολογίες. Στη χώρα μας, αντιθέτως, διεξάγεται ένας άληκτος δήθεν διάλογος προς το κενό, προς την παγίδα. Η ριζική αλλαγή του τρόπου λειτουργίας του κράτους, της παιδείας, του πολιτικού συστήματος και της δημόσιας διοίκησης, ο επαναπροσδιορισμός των σχέσεων κράτους, αγοράς και οικονομίας είναι το διακύβευμα της νέας προσπάθειας στην οποία οφείλουμε να επενδύσουμε. Οι αλλαγές αυτές είναι προϋπόθεση για την επαναφορά της Ελλάδας στον σωστό δρόμο. Είναι προϋπόθεση για ν’ ανακτήσουν οι Ελληνες πολίτες την αξιοπρέπεια και την αυτοπεποίθησή τους. Είναι προϋπόθεση για να μπορέσουν να δημιουργήσουν ελεύθεροι και απερίσπαστοι. Είναι προϋπόθεση για να μπορέσουν να αξιοποιήσουν τα ανεκτίμητα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας: τον Πολιτισμό και την Ιστορία της, το περιβάλλον, τον ήλιο και τη θάλασσα.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα χρειάζεται επειγόντως καινοτομικές τομές. Που θα κάνουν εφικτές απαντήσεις στα μεγάλα προβλήματα του σήμερα και του αύριο. Η Ελλάδα είχε στο παρελθόν δυνάμεις που σε κρίσιμες φάσεις αισθάνονταν ότι είχαν μια ευθύνη για το πού και πώς πάμε. Ελπίζουμε ότι υπάρχουν και σήμερα τέτοιες δυνάμεις ικανές να κατανοήσουν πόσο οδυνηρή μπορεί να αποδειχθεί η κατεύθυνση στην οποία κινείται η κοινωνία και η χώρα.

Ιστορικά, οι δυνάμεις αυτές –με πραγματισμό– πρόσφεραν την εξουσία πότε στο ένα και πότε στο άλλο κόμμα εξουσίας. Σήμερα πάλι είναι ανάγκη να παίξουν τον ρόλο καταλύτη. Να αυτονομηθούν έστω, πρόσκαιρα, από τα κομματικά κατεστημένα, και να στηρίξουν ένα δύσκολο πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της κρίσης μαζί με μεταρρυθμίσεις πνοής, που θα αποτελέσουν τον άξονα μιας νέας κυβερνητικής συνεργασίας δράσης. Δράσης και όχι λόγων. Δράσης τώρα και όχι αύριο.

* Οι κ. Βασίλης Κοντογιανόπουλος και Στέφανος Μάνος είναι πρώην υπουργοί, ο κ. Γιάννης Μπουτάρης είναι δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης.

Ολυμπιακή...Olympic Airways...Olympic Airlines...Pantheon...MIG Airways...

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!

Πριν λίγο ανακοινώθηκε...ότι η M.I.G (=Βγενόπουλος) και η κυβέρνηση συμφώνησαν και στο νομικό κομμάτι της συμφωνίας και μένουν πλέον μόνο τα τυπικά για να ολοκληρωθεί η αποκρατικοποίηση της Ολυμπιακής!
Πραγματικά...επιτέλους!

Σίγουρα δεν λύθηκαν τα προβλήματα μας και ούτε από αύριο θα πληρώνουμε λιγότερους φόρους...αλλά απλά φάνηκε μια ακτίδα φωτός μέσα στην κακομοιριά της Τρέμη, τον πανικό του Ευαγγελάτου, την συμπόνια του Αυτιά και τον καιρό της Πετρούλας (ρητορικό...έχει προσέξει ποτέ κανείς, άντρες-γυναίκες, "τι καιρό θα κάνει αύριο?" όταν τον καιρό τον ακούει από την Πετρούλα???)! Και επιπλέον, μετά από 20 και πλέον χρόνια εκπόνησης μεγαλόπνοων σχεδίων εξυγίανσης και ιδιωτικοποίησης της εταιρείας...κάποιος προχωράει στην πράξη!

και στα δικά μας...