Θάνος Πλεύρης ο Καταδρομέας

Νομίζω πως το παρακάτω βίντεο μιλάει από μόνο του.

Σε αυτόν τον κύριο, έχουμε δώσει όλοι εμείς βήμα στο ελληνικό κοινοβούλιο για να μας εκπροσωπεί και να εκφράζει τις απόψεις μας. Χρειάζεται να πω κάτι άλλο???

Έβαλα σαν ετικέτα στο άρθρο μου “σχολιάζοντας με χιούμορ”

Μήπως τελικά έπρεπε να βάλω “Τα μαύρα μας τα χάλια”????

Σκάνδαλο Siemens - H μεγάλη έκπληξη

«Η Ελλάδα είναι η πιο διεφθαρμένη χώρα της Ευρώπης», δήλωσε στη δίκη που άρχισε τον περασμένο Μάιο στο Μόναχο το πρώην στέλεχος της Siemens κ. Σίκατσεκ. Ως διαχειριστής των «μαύρων ταμείων» της εταιρείας κάτι θα ξέρει. «Οι μίζες ήταν ένα κοινό μυστικό στη Siemens», πρόσθεσε. «Ήταν γνωστή πρακτική σε μένα και σε άλλους ότι πληρώναμε προμήθειες, για να κερδίζουμε συμβόλαια». Η ταρίφα είναι τώρα γνωστή: το 2% του ετήσιου τζίρου της εταιρείας φέρεται να διοχετεύονταν σε παράνομες πληρωμές πολιτικών, κομμάτων και στελεχών δημοσίων οργανισμών. Ο οικονομικός διευθυντής της μητρικής εταιρείας κ. Κουτσερόιτερ ανέφερε στην κατάθεσή του τα εξής: «Ο κ. Χριστοφοράκος [διευθύνων σύμβουλος της Siemens Hellas] επιχείρησε να με πείσει ότι αυτές οι πληρωμές ήταν αναγκαίες, εξηγώντας μου […] ότι εξαιτίας του επικείμενου εκλογικού αγώνα […] θα έπρεπε να γίνουν πληρωμές [...] στα κόμματα στην Ελλάδα. Είπε ότι κάτι τέτοιο ήταν η συνηθισμένη διαδικασία στην Ελλάδα […]. Ήθελε έτσι να χρηματοδοτήσει και τα δύο μεγάλα κόμματα, για να διασφαλίσει ότι σε κάθε περίπτωση οι πολιτικοί θα παρέμεναν ευνοϊκά προσκείμενοι στη Siemens».


Πηγή άρθρου



Γιατί εμένα προσωπικά η είδηση αυτή δεν μου κάνει καμία αίσθηση? Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τέτοια έκπληξη? Πιο είναι το παράξενο και το πρωτόγνωρο? Πιστεύαμε δηλαδή σαν λαός ότι οι πολιτικοί μας είναι αμέμπτου ηθικής και ξαφνικά μας χάλασε το σκάνδαλο αυτήν την εικόνα? Γιατί ασχολούμαστε τόσο πολύ με το θέμα? θα είχε ουσία να ασχοληθούμε μόνο άμα υπήρχε προοπτική να καταλήξει κάπου αυτή η υπόθεση. Να μπούνε κάποιοι φυλακή, να καθαρίσει το πολιτικό μας σύστημα, και επιτέλους να έχουμε μια ελπίδα ότι κάτι αλλάζει προς το καλύτερο.


Γιατί να ελπίζουμε όμως δεν καταλαβαίνω? Μήπως γιατί στο παρελθόν όσοι φταίξανε πληρώσανε ή μήμπως γιατί έχουν γεμίσει οι φυλακές με όσους μπλέχτηκαν με το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου και με το σκάνδαλο των ομολόγων? Αφού το ίδιο το νομικό πλαίσιο στην Ελλάδα αφήνει παράθυρα και οδηγεί στο να μην μπορούν να αποδοθούν ευθύνες. Η ασυλία υποτίθεται πως υπάρχει για να προστατεύει τους πολιτικούς από τα συμφέροντα και να μπορούν να τα χτυπάνε και όχι για να καλύπτονται πίσω από αυτή και να πράττουν ανεξέλεγκτα.


Εδώ υπάρχει δημόσια παραδοχή του κυρίου Τσουκάτου ότι πήρε χρήματα από την Siemens και τα έστειλε απευθείας στα ταμεία του κόμματος και παρόλα αυτά όταν ρωτήθηκε στέλεχος του ΠΑΣΟΚ για το αν υπάρχουν αυτά τα χρήματα και που πήγαν είπε το εξής εξωφρενικό: “εμείς κοιτάξαμε τα οικονομικά μας βιβλία και ρωτήσαμε και όσους εμπλέκονταν εκείνη την περίοδο με τα οικονομικά του κόμματος και δεν προκύπτει από πουθενά ότι αυτά τα χρήματα έχουν μπει στο κόμμα.”. Δηλαδή για να καταλάβω περιμένανε να λέει κάπου στα βιβλία τους “είσπραξη 1.000.000 μάρκα από Μίζα Siemens” ή να πει κάποιος ότι ναι εγώ τα πήρα και τα έφαγα όλα. Τι να πω μας κοροϊδεύουν κανονικά.

Το να ασχολούμαστε λοιπόν απλά για να μαθαίνουμε τα όσα ήδη ξέρουμε τι να το κάνω? Ένα σάλτο να ρίξει αύριο “κάποιος” από ένα μπαλκόνι ή μια φωτιά να πιάσει “τυχαία” μιας και είναι και καλοκαιράκι και πάλι θα μιλάμε για ασύμμετρες απειλές και για κομμένες σκηνές κάποιου ροζ DVD. Δεν είναι δύσκολο να αλλάξει κάποιος την ατζέντα της επικαιρότητας. Το κακό σε αυτήν την χώρα είναι πως δεν έχουμε καν την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει.

Να μου το θυμηθείτε ότι στις επόμενες εκλογές κάποιοι κύριοι που τα ονόματα τους θα έχουν εμπλακεί στο σκάνδαλο της Siemens θα είναι και πάλι στο κοινοβούλιο. Οι ίδιοι θα έχουν τις τύχες μας στα χέρια τους και δεν θα φταίνε αυτοί αλλά μάλλον εμείς...

Η Εύκολη Δικαιολογία Του Δημοψηφίσματος

Διαβάζω τις τελευταίες ημέρες τις εισηγήσεις και την επιχειρηματολογία της αντιπολίτευσης υπέρ της διεξαγωγής δημοψηφίσματος για την επικύρωση της Συνθήκης της Λισσαβώνας και πραγματικά εκπλήσσομαι από το πόσο "ελαφρά" αντιμετωπίζεται το δημοψήφισμα από πολιτικούς και τα κόμματα. Ειδικά τον τελευταίο καιρό οι προτάσεις για δημοψηφίσματα έρχονται η μία μετά την άλλη και τείνουν να εξελιχθούν σε νέα τάση στην πολιτική ζωή του τόπου. Δημοψήφισμα για την ασφαλιστική μεταρρύθμιση, δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του άρθρου 16, δημοψήφισμα για την μεταρρυθμιστική συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ποιος ξέρει γιατί άλλο; Εδώ το Πα.Σο.Κ. έφτασε να ζητεί δημοψήφισμα ακόμα και όταν συμφωνεί με την κυβερνητική πλειοψηφία για λόγους "δημοκρατικής νομιμότητας"!

Αυτό όμως που ειλικρινά ενοχλεί, τουλάχιστον εμένα, με όλες αυτές τις προτάσεις διεξαγωγής δημοψηφισμάτων δεν είναι η προχειρότητα με την οποία κατατίθενται, όσο η χρησιμοποίησή τους αποκλειστικά ως "εργαλείων" αντιπολιτευτικής τακτικής από το οποιοδήποτε αντιπολιτευόμενο κόμμα. Ποσό μάλλον όταν συνοδεύονται και από απλουστευτικά επιχειρήματα όπως ότι η διεξαγωγή δημοψηφίσματος αποτελεί την "δικαιότερη" και "δημοκρατικότερη" λύση για την διευθέτηση ζητημάτων επί των οποίων κυβέρνηση και αντιπολίτευση αδυνατούν να συμφωνήσουν. Επιχειρηματολογώντας κατά αυτόν τον τρόπο, η αντιπολίτευση μπορεί πολύ εύκολα μετά να κατακρίνει οποιαδήποτε απόρριψη της προτάσεως από την κυβερνητική πλευρά ως "άδικη" και "αντιδημοκρατική". Ανεξαρτήτως όμως του τι θεωρεί κανείς δίκαιο και τι δημοκρατικό, εδώ εγείρεται ένα πολύ σημαντικότερο θέμα.

Το γεγονός ότι συμπολίτευση και αντιπολίτευση μονίμως διαφωνούν, υποστηρίζοντας πολύ συχνά εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις, δεν αποτελεί φυσική αναγκαιότητα. Αντιθέτως στις περισσότερες των περιπτώσεων αυτό συμβαίνει επειδή έτσι το επέλεξαν. Πέραν τούτου η πραγματικότητα δεν είναι σχεδόν ποτέ μαύρη ή άσπρη. Για αυτό και η κοινοβουλευτική λογική επιτάσσει την από κοινού διαβούλευση, την ανταλλαγή επιχειρημάτων και εν τέλει την σύνθεση των αντικρουομένων απόψεων προς όφελος πάντων. Αυτή είναι και η έννοια της λέξεως Κοινοβούλιο και αυτό το καθήκον των βουλευτών ως εκλεγμένων αντιπροσώπων του λαού. Όχι να περιχαρακώνονται πίσω από αμετακίνητες κομματικές θέσεις και να προτείνουν δημοψηφίσματα για όλα καίρια πολιτικά ζητήματα, μεταθέτοντας τις ευθύνες τους στο εκλογικό σώμα.

Ακόμα όμως και με την συμπολίτευση και την αντιπολίτευση μονίμως στις επάλξεις, η λύση μπορεί να μην βρίσκεται στην διενέργεια δημοψηφίσματος. Απ' εναντίας σε ένα ατυχώς σχεδιασμένο δημοψήφισμα ελοχεύει πάντοτε ο κίνδυνος η έκβασή του να αποτελέσει τροχοπέδη αντί για καταλύτη των εξελίξεων. Παραδείγματος χάριν, ας υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση αναλαμβάνει κατόπιν πιέσεων από την αντιπολίτευση την δέσμευση να θέσει την οποία προταθείσα ασφαλιστική μεταρρύθμιση σε δημοψήφισμα. Η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση όμως ως γνωστόν αποτελεί ένα αναγκαίο κακό που θα ζημιώσει τις παρούσες γενεές στοχεύοντας στην διατήρηση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης για τις μελλοντικές. Έτσι πολύ δύσκολα θα μπορούσε να βρεθεί μία βιώσιμη ασφαλιστική μεταρρύθμιση, η οποία θα υπερψηφιζόταν από το 51% του εκλογικού σώματος, δεδομένου ότι η πλειοψηφία των εκλογέων επρόκειτο να ζημιωθεί από αυτήν.

Ανάλογη είναι και η ιστορία του προσφάτου ιρλανδικού δημοψηφίσματος για την μεταρρυθμιστική συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η λεγομένη και συνθήκη της Λισσαβώνας δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το προϊόν ενός επίπονου συμβιβασμού μεταξύ των 27 χωρών μελών με σκοπό την διευκόλυνση της διαδικασίας λήψεως αποφάσεων στο πλαίσιο μίας Ενώσεως 27 ανεξαρτήτων κρατών. Με αυτήν την λογική δεν θα μπορούσε να είναι ούτε επωφελής ούτε ελκυστική για καμία χώρα μέλος, όχι μόνον για την Ιρλανδία. Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν αναπόφευκτο ήταν τιθέμενη σε δημοψήφισμα να πέσει εύκολα θύμα της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος, ή μάλλον του ημίσεος αυτού που τελικώς προσήλθε στις κάλπες.

Βεβαίως, παρότι η διεξαγωγή δημοψηφισμάτων δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση πανάκεια, το γεγονός αυτό δεν συνεπάγεται πως εν τέλει δεν πρέπει και πραγματοποιούνται δημοψηφίσματα. Η διενέργεια δημοψηφίσματος επί θεμελιωδών πολιτικών ζητημάτων αποτελεί υποχρέωση κάθε συντεταγμένης πολιτείας, η οποία λειτουργεί στην βάση της λαϊκής κυριαρχίας. Στην πράξη όμως χρειάζεται και η σχετική νομοθετική μέριμνα που θα καθορίζει ρητά και με σαφήνεια το ποια ζητήματα και με ποιο ακριβώς τρόπο θα τίθενται στην κρίση του εκλογικού σώματος. Στην Ελλάδα δυστυχώς τέτοια μέριμνα δεν υπάρχει, παρά μόνον μία γενικόλογη πρόβλεψη για δημοψηφίσματα στο άρθρο 44 του Συντάγματος. Έτσι κατ' ουσίαν η διενέργεια δημοψηφίσματος βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια της εκάστοτε κυβερνητικής πλειοψηφίας

Ποια κυβέρνηση όμως θα έθετε στην κρίση του εκλογικού σώματος την οποιαδήποτε πολιτική της επιλογή όταν μπορεί να αρκεστεί στις ψήφους των βουλευτών της; Καμία! Για αυτό και 34 χρόνια τώρα δεν έγινε ποτέ ούτε ένα δημοψήφισμα ακόμα και για κρισιμότατα ζητήματα όπως η είσοδος της Ελλάδος στην τότε Ε.Ο.Κ. ή η αλλαγή του νομίσματος από την δραχμή στο ευρώ. Υπό αυτές τις συνθήκες λοιπόν η αντιπολίτευση μπορεί να χρησιμοποιεί το δημοψήφισμα ελεύθερα στους αντιπολιτευτικούς της σχεδιασμούς καταθέτοντας σχετικές προτάσεις κατά το δοκούν. Στην ουσίαν γνωρίζει με βεβαιότητα ότι η συμπολίτευση θα τις απορρίψει και τα δημοψηφίσματα στην Ελλάδα θα μένουν όνειρα θερινής νυκτός.

Ζαχόπουλος - Τσέκου - Κομιστής Show must go on!

Από εκεί που είχαμε ηρεμήσει τις τελευταίες μέρες ξαναήρθε στο προσκήνιο. το θέμα του Ζαχόπουλου. Η ανεύρεση του κομιστή έχει μετατραπεί στο μεγαλύτερο αστυνομικό σενάριο των τελευταίων χρόνων και η Ζαχοπουλιάδα καλά κρατεί.

Η χειραγώγηση και η καθοδήγηση της επικαιρότητας έχει μετατραπεί σε επιστήμη με πειραματόζωα εμάς. Στην προκειμένη περίπτωση το πείραμα είναι απολύτως επιτυχές. Ο κ. Ζαχόπουλος έχει μετατραπεί από θύμα σε θύτης και πλέον αναζητούμε τον ή τους εκβιαστές του. Το ποιος είναι ο κομιστής του επίμαχου DVD και αν υπάρχουν κομμένες σκηνές είναι το μόνο που μας απασχολεί και όλα τα υπόλοιπα περνάνε στα ψηλά. Δεν ασχολούμαστε με το τι συνέβη επί θητείας Ζαχόπουλου στο υπουργείο πολιτισμού. Τι επιδοτήσεις δοθήκανε και ποιοι ήταν οι παραλήπτες? Έγιναν όλα καθαρά ή υπάρχουν και σκοτεινά σημεία? Που δόθηκαν τα χρήματα του ελληνικού λαού και με ποια κριτήρια? Μήπως επωφελήθηκαν συγκεκριμένα άτομα του περιβάλλοντος του κ. Ζαχόπουλού ή όχι? Τελικά είχε τάξει ο κύριος Ζαχόπουλος στην κ. Τσέκου ανταλλάγματα προκειμένου να συνάψουν ερωτική σχέση και αν ναι είναι η μόνη περίπτωση στην οποία το έκανε?

Αυτό που κατάφερε λοιπόν η κυβέρνηση είναι να το περάσει το θέμα με το ελάχιστο δυνατό πολιτικό κόστος. Θα βρεθεί ο Κομιστής θα βρεθούν και οι εκβιαστές, όπου και θα τα πάρουν όλα επάνω τους και μετά ούτε γάτα ούτε ζημιά. Α και μην ξεχάσω την διαγραφή του κ. Κουκοδήμου ο οποίος όμως συνεχίζει να στηρίζει το κόμμα του και να ψηφίζει τα κυβερνητικά νομοσχέδια. Πραγματικά πολύ καλή κίνηση αξίζει συγχαρητήρια. Το φτάσαμε πάλι λοιπόν το μαχαίρι στο κόκαλο. Με τόσα τρυπημένα κόκαλα απορώ πως στεκόμαστε ακόμα όρθιοι.


Αντί λοιπόν να ασχολούμαστε με μια επιμελώς καθοδηγούμενη επικαιρότητα δεν κοιτάμε να βρούμε που και σε ποιες θέσεις βρίσκονται όλοι οι υπόλοιποι “Ζαχόπουλοι” που μολύνουν τόσα χρόνια το πολιτικό μας σύστημα. Ή μήπως περιμένουμε να πέσουν και αυτοί από τα μπαλκόνια…

Πυρκαγιές... Ένα χρόνο μετά τι άλλαξε????

Προσπαθώ μετά το βουητό των τελευταίων ημερών να ξεφύγω λίγο από την επικαιρότητα. Είπα λοιπόν να ασχοληθώ με ένα θέμα το οποίο πραγματικά ελπίζω να ξεφύγει και αυτό μαζί μου και να μην γίνει επίκαιρο και φέτος. Πέρυσι το καλοκαίρι ζήσαμε νομίζω μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες στην Ελλάδα τόσο σε ανθρώπινο και οικολογικό επίπεδο όσο και σε πολιτικό. Είδαμε την Ελλάδα τυλιγμένη στις φλόγες από άκρη σε άκρη. Επί μέρες ολόκληρες μαίνονταν πυρκαγιές σε ολόκληρη την χώρα οι οποίες στο πέρασμα τους καίγανε ανθρώπους, σπίτια, δέντρα, μνημεία και την υπερηφάνεια ενός λαού που έμοιαζε απροστάτευτος μπροστά σε αυτή την απειλή. Ο πολιτικός λόγος όπως πάντα ανύπαρκτος κινήθηκε μεταξύ ψηφοθηρικής κινδυνολογίας και μοιράσματος των ευθυνών σε παλαιότερες κυβερνήσεις. Καλώς η κακώς αυτά ανήκουν στο παρελθόν πλέον.


Εδώ είμαστε λοιπόν ένα χρόνο μετά και αναρωτιέμαι τι έχουμε κάνει φέτος για να μην ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο?? Σοφός λένε είναι αυτός που μαθαίνει από τα λάθη του. Άραγε εμείς είμαστε σοφότεροι από πέρυσι? Φυσικά όταν λέω τι ακριβώς κάναμε δεν εννοώ με πόσα παραπάνω πυροσβεστικά αεροπλάνα και οχήματα εξοπλιστήκαμε ούτε πόσους πυροσβέστες παραπάνω προσλάβαμε. Αυτά είναι καθαρά κατασβεστικά μέτρα και όχι μέτρα πρόληψης. Νομίζω λοιπόν ότι το θέμα χρόνια τώρα απλά το βλέπουμε λάθος. Δεν βλέπουμε ή δεν θέλουμε να δούμε ποια είναι τα πραγματικά κίνητρα πίσω από τις πυρκαγιές. Εγώ προσωπικά έχω την αίσθηση ότι μέχρι και οι πέτρες ξέρουν ποια είναι αυτά τα κίνητρα. Γύρω μας να κοιτάξουμε θα τα δούμε. Πόσες περιοχές έχουν χτιστεί πάνω σε καμένη γη? Πόσα έργα περάσανε από μέρη που στο παρελθόν είχαν καεί? πόσα οικόπεδα αγοράστηκαν για ένα κομμάτι ψωμί λόγο της απαξίωσης της καμένης γης? Όλος τυχαίος σε αυτήν τη χώρα κανείς δεν βάζει τις φωτιές αλλά πάντα βρίσκονται πολλοί που επωφελούνται από αυτές. Γιατί να χάσει π.χ. ένας επιχειρηματίας εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, απλά επειδή μια περιοχή είναι χαρακτηρισμένη ως προστατευόμενη, όταν μια πυρκαγιά μπορεί όλος τυχαίος να του λύσει το πρόβλημα? Βλέπετε τα αποκαΐδια είναι βέβαιο πως δεν χαρακτηρίζονται και δεν προστατεύονται.


Η ειρωνεία είναι ότι όλοι όσοι επωφελούνται από όλα αυτά παρουσιάζονται τελικά ως οι σωτήρες που πάνε να αναβαθμίσουν τις καμένες περιοχές. Η Πελοπόννησος ήδη έχει γίνει πόλος έλξης μεγάλων επενδυτών και επιχειρηματιών και η ανάπτυξη της αναμένεται να είναι σημαντικότατη τα επόμενα χρόνια. Ως πότε όμως θα τους δίνουμε αυτό το δικαίωμα? Πότε θα μπει ένα τέλος σε αυτό το παραμύθι? Ξέρω πως ίσως να καταντάω και γραφικός με όσα λέω και φυσικά δεν περιμένω από κάποιον κάποιες απαντήσεις ούτε περιμένω να αλλάξει κάτι. Είμαι σίγουρος πως και φέτος θα ζήσουμε και θα ακούσουμε μια από τα ίδια και για μια ακόμα φορά απλά θα στεκόμαστε προβληματισμένοι μπροστά στις τηλεοράσεις μας, βλέποντας και άλλα δάση, και άλλα σπίτια, και ενδεχομένως και άλλες ζωές να χάνονται άδικα. Τι να πω ελπίζω πραγματικά να κάνω λάθος.


Φταίμε όμως και εμείς μην βγάζουμε και την ουρά μας απ’ έξω. Φταίμε γιατί ξεχνάμε. Γιατί όταν κάποια στιγμή θα ψάχνουμε να αγοράσουμε το οικοπεδάκι δίπλα στην θάλασσα ή πάνω στο βουνό με την απίστευτη θέα, θα έχουμε ξεχάσει ότι κάποτε εκεί ήταν ένα υπέροχο δάσος. Θα έχουμε ξεχάσει την οργή που νιώθαμε όταν το βλέπαμε να καίγεται. Θα έχουμε ξεχάσει ότι δακρύζαμε όταν μαθαίναμε ότι άνθρωποι καιγόντουσαν ζωντανοί. Θα έχουμε ξεχάσει ότι αγανακτούσαμε και θέλαμε να βγούμε από τα ρούχα μας με τις εικόνες φρίκης που παρακολουθούσαμε. Τότε απλά θα πίνουμε το καφεδάκι μας αραχτοί στις μπαλκονάρες μας και θα απολαμβάνουμε την απέραντη και απρόσκοπτη θέα. Έτσι και αλλιώς δεν θα υπάρχουν δέντρα να μας την κόβουν.

Νίκος Σεργιανόπουλος και η Ξεφτίλα των Media

Εικόνες όπως και αυτή από την κάλυψη της κηδείας του ηθοποιού Νίκου Σεργιανόπουλου προβλήθηκαν από όλα τα μέσα ενημέρωσης τις τελευταίες ημέρες. Χολιγουντιανή υπερπαραγωγή θύμιζε η κηδεία με τα βανάκια των καναλιών να είναι παρκαρισμένα παντού και δεκάδες ρεπόρτερ να δίνουν την μάχη του ποιος θα έχει το καλύτερο πλάνο. Κάμερες ακριβώς μπροστά από το φέρετρο για να πάρουν κοντινά από τα άτομα που κλαίγοντας το μεταφέρανε, άλλες να ακολουθούν την μάνα σε απόσταση χιλιοστού, βάζοντας της την κάμερα στο πρόσωπο για να πάρουν το καλό κοντινό που να φαίνεται και το δάκρυ και φυσικά μην ξεχάσουμε όλους αυτούς που σαν νέοι Σερλοκ Χολμς εξιχνίαζαν το μυστήριο για το ποιος παραβρέθηκε και ποιος όχι λες και ήταν κάποιο βραδινό Gala.


Νιώθω πραγματικά αηδιασμένος με όλη αυτήν την κατάσταση. Δεν έχουμε πλέον ούτε ιερό ούτε όσιο. Δεν σεβόμαστε τίποτα. Και δεν μιλάω μόνο για την κηδεία. Μιλάω για ολόκληρο τον χειρισμό του θέματος από τα media. Με το που μαθεύτηκε η είδηση του θανάτου του Νίκου Σεργιανόπουλου τρέξανε όλοι αμέσως σαν τα αρπακτικά. Στηθήκαν ολόκληρες εκπομπές γίνανε συζητήσεις επί συζητήσεων και φυσικά όριο πουθενά. Όλα στην φόρα στο βωμό του χρήματος. Βγήκε πάλι κάθε καρυδιάς καρύδι στο γυαλί, κάθε "πεθαμένος " μαϊντανός της τηλεόρασης κάθε κατακάθι της κοινωνίας μας για να πει την άποψη του για το θέμα. Ξεφτιλίζανε έναν άνθρωπο που δεν ήταν καν στην ζωή με πρόσχημα την ειδησεογραφική έρευνα. Πληροφορίες όπως οι σεξουαλικές προτιμήσεις του ηθοποιού, πόσες μαχαιριές έφερε στο σώμα του και που, αν είχε πάρει ναρκωτικά η όχι αν βρέθηκε γενετικό υλικό πάνω του και που ψώνιζε τους συντρόφους του τα βράδια γίνανε αντικείμενο στα στόματα κάποιων μόνο και μόνο για να ανεβάσουν τα νούμερα της τηλεθέασης τους.


Ήμαρτον ρε παιδιά πια. Μέχρι που θα φτάσει όλο αυτό το πανηγυράκι των ΜΜΕ? Ας μου πει κάποιος που είναι το όριο επιτέλους? Σε πιο σημείο τα media θα πούνε Στοπ μέχρι εδώ ήτανε. Ας σεβαστούμε την προσωπική στιγμή των ανθρώπων τώρα και ας μην τα βγάλουμε όλα στην φόρα. Το χειρότερο για μένα όμως είναι ότι όλοι αυτοί θα πάνε τα βράδυ για ύπνο με καθαρή την συνείδηση τους πιστεύοντας πως έχουν κάνει καλά την δουλειά τους. Τι να πω εγώ πραγματικά τους λυπάμαι. Λυπάμαι για όλη αυτή την κατάσταση. Λυπάμαι που έχουμε φτάσει σαν κοινωνία στο σημείο να εξευτελίζουμε έτσι τους ανθρώπους χωρίς καν να νιώθουμε ούτε ίχνος ενοχής. Λυπάμαι που νομίζουμε ότι παρακολουθώντας τα όλα αυτά είμαστε αμέτοχοι στο ότι γίνεται ενώ στην ουσία τους δίνουμε δύναμη ώστε να συνεχίσουν νομίζοντας ότι χαίρουν της αποδοχής μας.


Θα κλείσω λέγοντας ότι μαζί με τον εξευτελισμό του ηθοποιού από τα κανάλια εξευτελίστηκε και η ηθική μας. Υποτιμήθηκε για μια ακόμα φορά η νοημοσύνη μας και όχι άδικα. Ας συνεχίσουν από αύριο λοιπόν όλοι αυτοί οι lifestyle δημοσιογράφοι να κάνουν την δουλεία τους με την συνείδηση τους καθαρή και εμείς να συνεχίσουμε να τρώμε ότι αποφάγια μας πετάνε στο πιάτο μας χωρίς να αντιδράμε. Εκτός από τα προϊόντα μου φαίνεται πρέπει να αρχίσουμε και τα μποϊκοτάζ σε εκπομπές…

Τι μεσολάβησε από τους Αρχαίους Έλληνες μέχρι σήμερα?

Θα περιγράψω δυο διαφορετικές στιγμές που αν και είναι τελείως ασύνδετες μέσα στο ανθρώπινο μυαλό ενώνονται και δημιουργούν μια ιστορία που δίνει ένα δίδαγμα.

Χθες για ακόμα μια φορά ανεβαίνοντας προς το σπίτι μου μετά την δουλεία (γ…ώ το ευρωπαϊκό κεκτημένο, πάλι 9 μ.μ. γύρισα σπίτι) συνάντησα τον σπιτονοικοκύρη μου. Λιβανέζος στην καταγωγή, μεγάλος σε ηλικία με εμπειρίες στη ζωή που πολλοί θα ζηλεύαμε; πρέσβης των Η.Π.Α. στον Περσικό κόλπο για 10 και πλέον χρόνια, πρόξενος της Αμερικής στην Σαουδική Αραβία, συνεργάτης του Henry Kissinger και σύμβουλος του Barack Obama. Ζεστός άνθρωπος, ικανοποιημένος από τη ζωή του και πάντα σε ευχάριστη διάθεση. Αυτός ο άνθρωπος, με αυτές και ακόμα περισσότερες εμπειρίες, για ακόμα μια φορά μου επανέλαβε, «Μη μου πεις ότι τώρα γυρνάς από την δουλεία? Τι θέλεις και ασχόλησε με αυτά? Γύρνα πίσω στην Ελλάδα, την πιο όμορφη χώρα του κόσμου, που ζείτε χωρίς άγχος και έχετε την καλύτερη ζώη»! Ακολούθησε ανταλλαγή φιλοφρονήσεων για τις χώρες καταγωγής μας, χαιρετηθήκαμε και ανέβηκα σπίτι μου. Τη φράση αυτή την έχω ακούσει από το στόμα του πολλές φορές και κάποια φορά μου χε πει ότι ήταν αρχές δεκαετίας του ‘60 όταν είχε έρθει για τελευταία φορά στην Ελλάδα με διπλωματική αποστολή και την τελευταία μέρα πριν φύγει, ακύρωσε το εισιτήριό του για να κάτσει στην Ελλάδα για λίγες μέρες να γευτεί «αυτή την ξένοιαστη, αυθεντική και χωρίς σκοτούρες ζωή που μόνο οι Έλληνες ξέρουν να δημιουργούν και να απολαμβάνουν».

Η φράση του για ακόμα μια φορά συνέχιζε να γυρίζει στο μυαλό μου και να αναρωτιέμαι «Που σκατά πήγε αυτή η Ελλάδα? Γιατί την καταστρέφουμε μόνοι μας?».

Παρόλου που συνέχιζα να σκέφτομαι αυτό και άλλα πολλά άνοιξα το PC, όπως συνήθως, να δω λίγο Λαζόπουλο να χαλαρώσω. Προς καλή μου τύχη άνοιξα το τελευταίο επεισόδιο που είχε μια ιδιαίτερα όμορφη ατμόσφαιρα και ένα Γιάννη Πάριο να σείει το στούντιο με την φωνή του. Αν και έπαιζε το video του Λαζόπουλου, εγώ ακόμα σκεφτόμουν τη φράση του σπιτονοικοκύρη μου και άρχισα επίσης να σκέφτομαι τον τρόπο που μας παρουσίασε την Ελλάδα ο Λαζόπουλος, καθώς και τα κίνητρα του για την κριτική που έκανε όλη αυτή τη χρονιά. Προσπάθησα να καταλάβω γιατί έκανε τόση κριτική στον τρόπο ζωής του Έλληνα. Δεν ξέρω αν μπόρεσα να μπω στο μυαλό του Λαζόπουλου και σκοπός μου δεν ήταν αυτός, αλλά την απάντηση σε αυτό μου την έδωσε η ερώτηση του σπιτονοικοκύρη μου. ‘Έχω την αίσθηση ότι όλοι αυτοί που έζησαν την Ελλάδα κατά τις δεκαετίες του ’50 έως ’70, γεύτηκαν έναν άλλο τρόπο ζωής και γνώρισαν αυτό που εμείς λέμε "Ελληνική ψυχή". Αυτό είναι που τους κάνει να έχουν πολύ υψηλές απαιτήσεις από αυτήν. Ο Λαζόπουλος άσχετα αν διαφωνώ σε πολλά από αυτά που λέει, μου χει δώσει την εντύπωση ενός ανθρώπου που θα θελε να δει τον Έλληνα να έχει έναν άλλο τρόπο ζωής και την Ελλάδα να βγαίνει από αυτά τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει τώρα.

Δεν είχα καν γεννηθεί αυτές τις δεκαετίες ’50 έως ‘70 και δεν έχω ίδια άποψη, αλλά όταν ακούς ανθρώπους να μιλάνε για αυτές, νιώθεις ότι κάτι λείπει από τη δικιά μας εποχή. Αν καταλαβαίνω καλά αυτό που λείπει είναι η «αυθεντικότητα».

Αν συγκρίνουμε τις δυο εποχές, την τότε και την σημερινή, με αυστηρά κριτήρια και αναλογιζόμενοι την οικονομικο-πολιτική κατάσταση, το αποτέλεσμα θα δείξει ότι σήμερα είναι «καλύτερα». Αλλά αυτό θα είναι το αποτέλεσμα αν λάβουμε υπόψιν μας την οικονομική κατάσταση, τις υποδομές, τις ελευθερίες, την πολιτική σταθερότητα και όλα αυτά τα μετρίσιμα μεγέθη. Και αυτή είναι η αυστηρή αλήθεια τον αριθμών.

Αλλά τι γίνεται αν συγκρίνουμε τον τρόπο ζωής του τότε και του τώρα? Δεν ξέρω αν μπορώ να αντέξω την σύγκριση. Και δεν είναι ούτε η οικονομική κατάσταση, ούτε η ανεργία, ούτε το internet, ούτε οι μετανάστες… που οδήγησαν τον τρόπο ζωής μας να γίνει χειρότερος.

Γιατί αλλάξαμε όμως? Που πήγε αυτό το Ελληνικό ταπεραμέντο που μας διαφοροποιούσε απ’ όλους τους υπόλοιπους λαούς, γείτονες και Ευρωπαίους? Που πήγε η κουλτούρα μας?

Γιατί απολέσαμε αυτό το αυθεντικό χαμόγελο που είχαμε στο πρόσωπο μας και το αντικαταστήσαμε με μια μιζέρια και ένα παράπονο?

Γιατί όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο πρώτα τον «ζυγίζουμε» για να δούμε πόσο σημαντικός είναι και μετά του δίνουμε το χέρι μας?

Γιατί χάσαμε τον αυθορμητισμό μας?

Γιατί πλέον νοιαζόμαστε μόνο για το σπίτι μας και αφήνουμε τις πολυκατοικίες μας και τις γειτονίες μας να μαραζώνουν?

Γιατί εγκαταλείψαμε την ιστορία μας, το περιβάλλον και τις ανθρώπινες σχέσεις?

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι πλέον μας νοιάζει μόνο το εύκολο χρήμα, οι εφήμερες καιροσκοπικές σχέσεις, η πάρτη μας και το φαίνεσθαι.

Αν έλεγες σε κάποιον πριν από κάποια χρόνια , «τσάκο χίλια και κάν’ την γαργάρα τη δουλεία» θα του πέφτε η μούρη και θα μετανάστευε; ενώ τώρα η ρεμούλα και η δωροδοκία είναι μέρος της καθημερινότητας μας.

Αν εγκαταλείψουμε την ιστορία μας, θα χάσουμε την ταυτότητα μας, που τόσο μας διαφοροποιεί από τους άλλους. Δεν λέω ότι είμαστε ανώτεροι και δεν κρίνω την ποιότητα, αλλά λαός όμοιος μας δεν υπάρχει.

Αν δεν προσέξουμε το περιβάλλον, θα καταστρέψουμε την ομορφιά αυτής της χώρας

Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε σημαντικά στοιχεία της ζωής μας…απλά πρέπει να διορθώσουμε πολλές λεπτομέρειες που όμως θα κάνουν τη διαφορά.

Είμαστε ωραίος λαός και δεν πρέπει αφεθούμε σε αυτή την κάτω βόλτα!

Υ.Γ.: Ο τίτλος του άρθρου είναι φράση αγανάκτησης ενός φίλου και την δανειστικά! Salamander, Να ‘σαι καλά!

Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τον Τσίπρα μου…

Διαβάζοντας εφημερίδες, ακούγοντας ραδιόφωνο και βλέποντας λιγοστή τηλεόραση αναρωτιέμαι αν μπορεί επιτέλους ένας ομοφυλόφιλος που δύναται να αρθρώσει συντακτικά σωστό λόγο, να βγει νηφάλια, χωρίς επιθετική διάθεση σε οποιονδήποτε ετεροφυλόφιλο, και να μας πει «γιατί θέλει να παντρευτεί?»

Αδυνατώ να αντιληφθώ τα επιχειρήματα των συνανθρώπων μας που έχουν διαφορετική σεξουαλική προτίμηση. Αδυνατώ να μπω στην λογική της ισότητας ανεξαρτήτως σεξουαλικής προτίμησης και επιπλέον αρνούμαι να προσεγγίσω αυτό το θέμα νομικά ή πολιτικά. Το θέμα είναι καθαρά κοινωνικό.

Η επιχειρηματολογία, των ομοφυλόφιλων που επέλεξαν την «παραθυριακή» οδό και την δημοσιογραφική πένα για να υπερασπιστούν τα «δικαιώματά» τους, αναιρεί εξ ολοκλήρου το προοδευτικό profile που θέλουν εναγωνίως να καλλιεργήσουν.

Μου φαίνεται αδιανόητο και μειωτικό για κάποιους άνθρωπος που βαφτίζονται προοδευτικοί και κατακρίνουν την συντηρητική κοινωνία, να ζητούν από αυτή την κατοχύρωση , για τους ομοφυλόφιλους, εκείνων των στοιχειών που μετέτρεψαν τις ανθρώπινες σχέσεις των ετεροφυλόφιλων σε εφήμερες και επιφανειακές.

Βασική επιδίωξη των ομοφυλοφίλων κάνοντας όλη αυτή τη συζήτηση γύρω από το «σύμφωνο συμβίωσης» ή το «γάμο» είναι η καθολική τους αποδοχή από την κοινωνία αλλά και η οικονομική τους κατοχύρωση. Αυτά, όμως, είναι και τα βασικά αίτια του εκφυλισμού των σχέσεων των ετεροφυλόφιλων ζευγαριών και εδώ είναι το παράδοξο! Πως μπορεί μια ομάδα ανθρώπων που προσπαθεί να κατοχυρώσει τα δικαιώματα της μέσα στο κοινωνικό σύνολο, να ξεκινάει βασιζόμενη στα χειρότερα στοιχεία των ήδη θεσμοθετημένων σχέσεων? Ποια είναι τα όνειρα αυτών των ανθρώπων για το μέλλον τους? Τώρα τους δίνεται η δυνατότητα να θεσπίσουν κανόνες για την «ομάδα» τους, αυτοί το μόνο που ζητάνε είναι το κληρονομικό δικαίωμα, η διατροφή σε περίπτωση διαζυγίου και τον δήμαρχο-παπά να τους διασφαλίζει την αιώνια πίστη?

Αν υπάρχει αμοιβαία κατανόηση, ειλικρίνεια και προοδευτική σκέψη τα νομικά κείμενα είναι περιττά έως και επιζήμια.

Από την άλλη μεριά υπάρχουν και αυτές οι γραφικές φυσιογνωμίες δήθεν προοδευτικών που τα βάζουν σαν μετενσαρκώσεις του Βολταίρου ή του Τζον Λοκ με τα δικαστήρια «του συστήματος» και τους πρωθυπουργούς «του καπιταλισμού», προασπιζόμενοι τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, για να αντλήσουν δόξα, ψήφους και τουρισμό για την περιοχή τους. Πόσος καιρός θα χρειαστεί για να τους αποκρίνει από της θέσης κλειδιά η κοινωνία μας.? Αντί να ασχοληθούν με τα υπαρκτά προβλήματα όλης της κοινωνίας πάνε να δημιουργήσουν καινούργια στους ομοφυλόφιλους. Άσε τους, ρε φίλε, να κάνουν ότι θέλουν στο κρεβάτι τους, πρέπει να τους ντύσεις και νύφουλες? Πρέπει πάση θυσία να αποκτήσει πεθερά ο Βαλιανάτος?

…και έχεις και μετά και το Συνασπισμό να βγάζει 32 ανακοινώσεις για το θέμα, κατά της συντηρητικής κοινωνίας και υπέρ της προόδου.

…δεν κοιτάνε να βγάλουν καμία ανακοίνωση για τους φοιτητές τους που «προοδευτικά» κράτησαν ομήρους τους καθηγητές στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας?

Και στο κάτω-κάτω της γραφής κάποιος πρέπει να μας πει σε αυτή τη Χώρα ποιος είναι ο «προοδευτικός»?

Τον δέσαμε τον Γάιδαρο μας…

Μιας και έχουμε να τα πούμε καιρό είπα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις που μου δημιουργήθηκαν χτες το βράδυ, παρακολουθώντας μια πολιτική συζήτηση στην τηλεόραση. Το θέμα συζήτησης ήταν μια νέα δημοσκόπηση που διενεργήθηκε και που διάφοροι πολιτικοί από όλα τα κόμματα είχαν κληθεί να την σχολιάσουν. Αφού λοιπόν παρουσιάσανε όλες τις καρτέλες, άνοιξε η πολιτική συζήτηση και άρχισαν όλοι να λένε τις απόψεις τους και να λογομαχούν. Πραγματικά πολλές φορές δεν πίστευα αυτά που άκουγα. Είναι πολλά αλλά θέλω να σταθώ μόνο σε ένα. Άκουσα βουλευτή, ενός εκ των 2 μεγάλων κομμάτων να λέει την εξής φράση:


‘Όταν φτάσει η ώρα της κάλπης συσπειρώνονται οι ψηφοφόροι των κομμάτων. Οι πιο πολλοί είτε είναι ευχαριστημένοι με το κόμμα τους είτε όχι θα το ψηφίσουν. Το θέμα είναι τι γίνεται με τους αναποφάσιστους.”


Πραγματικά ούτε να το σχολιάσω δεν μπορώ. Μας λένε ανοιχτά δηλαδή ότι για ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων έχουνε δέσει Γαïδαράκο και απλά προσπαθούν να κάνουν το ίδιο και με τους υπόλοιπους. Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμένα με προβληματίζει πολύ αυτό. Οι ίδιοι οι πολιτικοί υποθάλπουν μια απαξίωση του πολιτικού συστήματος γιατί απλά τους συμφέρει. Τους κάνει την ζωή πιο εύκολη. Τι πιο απλό από το να πηγαίνουν στην κάλπη μόνο όσοι είναι ταγμένοι με το εκάστοτε κόμμα. Αυτοί που είναι βαμμένοι με χρώματα και ούτε καν πρέπει να πεισθούν για κάτι καινούργιο. Όλοι αυτοί που κουνάνε σημαίες πριν καν βγει κάποιος να μιλήσει και ακούσουν τι έχει να τους πει. Πόσο πιο δύσκολα θα ήταν τα πράγματα άμα θα έπρεπε ξανά και ξανά ένα κόμμα να πείθει από την αρχή τους ψηφοφόρους. Να τους δημιουργεί νέα οράματα και ελπίδες.

Αλλά τι λέω στην Ελλάδα βρισκόμαστε. Εδώ αλλάζουμε τους εκλογικούς νόμους μόνο και μόνο για να βγαίνουν πιο εύκολα και με μικρότερη πλειοψηφία αυτοδύναμες κυβερνήσεις με φόβητρο φυσικά την ακυβερνησία στο βάθος του τούνελ. Κανείς δεν ασχολείται με το γιατί ο κόσμος απέχει, γιατί αδιαφορεί, γιατί δεν τους πιστεύει πια. Δεν θέλω να παρεξηγηθώ και να φανώ πως το θέτω κομματικά το θέμα. Δεν βγάζω στην απέξω τα μικρά κόμματα. που είναι ηθελημένα εκτός εξουσίας. Ζητάνε και ψάχνουν μόνο τις ψήφους αντίδρασης και όχι τις ψήφους ωφέλιμου πολιτικού λόγου και πολιτικών προτάσεων διακυβέρνησης. Κανείς ούτε και εγώ δεν θέλω ακυβέρνητη την χώρα μου. Το θέμα είναι πως το πετυχαίνουμε αυτό. Στην Ελλάδα απλά βάζουμε στον λαό το δίλημμα ή εμείς, όπως κι αν είμαστε και ας μην μας γουστάρετε, ή η ακυβερνησία. Συγνώμη αλλά δεν θα πάρω τίποτα από τα 2. Πείτε μου τι χρωστάω μέχρι τώρα να πληρώσω και πάω να δω ειδήσεις στο Star να ξεχαστώ.