Σκόρπιες σκέψεις, ανεπίκαιρης επικαιρότητας

Όχι πως δεν με προβληματίζουν όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, σε κοινωνικό-πολιτικό επίπεδο, και όχι πως δεν θλίβομαι με τα καθημερινά νέα, ιδιαίτερα όταν μαθαίνω πως στο κύκλωμα παιδεραστίας στην Ελλάδα βασικό μέλος της ήταν ένας συνάδερφος μου...ένα πολύ γλυκό παιδί, που σε ενέπνεε να του αφήσεις ακόμα και τα παιδιά σου να σου κρατάει. Ευγενικός, επικοινωνιακός, φιλότιμος, και σεμνός. Ένα παιδί που άνετα έβγαινες έξω μαζί του για έναν καφέ, γιατί απλώς γινόταν αμέσως συμπαθής. Αυτός ο ίδιος άνθρωπος διακινούσε σκληρό πορνό με ανήλικα – όχι απλώς ανήλικα, αλλά και μωρά κάτω των τριών ετών πολλές φορές που ασελγούσαν επάνω τους σκυλιά...
Έχω τόσο θυμό μέσα μου, που δεν ξέρω πως να τον εκτονώσω. Συμφωνώ απλώς με τον sambayo πως η αντίδραση δεν είναι να εκτονωθώ στο διαδύκτιο...δεν μου περνάει ρε παιδιά, με θλίβει ακόμα περισσότερο που οι επαναστάσεις και οι φωνές μας είναι μόνες, σε ένα ηλεκτρονικό πέλαγος...διαβάζονται και χάνονται, τις παίρνει το κύμα και εξατμίζονται. Μου λείπουν οι παρέες με ιδεολογίες, μου λείπει η πίστη σε ένα ιδανικό, μου λείπει η αφοσίωση σε έναν σκοπό...δεν μπορώ άλλο αυτή την υπερκατανάλωση, και αυτό το μεγάλο χωνευτήρι της εποχής, που όλα συμβαίνουν, γίνονται, περνάνε από μέσα μας, τα τρωμε, τα χωνεύουμε ή τα ξερνάμε, αδειάζουμε, και πάλι από την αρχή...
Μια αδιαφορία, μια επιδερμική προσέγγιση στα πάντα, μια επιφάνεια, και στο βάθος τίποτα. Ένα κενό που φοβόμαστε να δούμε, και αφήνουμε να μας περιλούζουν με τα πάντα, χωρίς όμως ενεργά να παίρνουμε θέση. Σαν να φωνάζουμε, αλλά να μην έχουμε φωνή...Δεν έχω βρει ακόμα τις λύσεις μέσα μου, δεν έχω βρει τον τρόπο να αποφορτίζομαι από όλα αυτά με έναν τρόπο δημιουργικό και εποικοδομητικό για μένα.
Ίσως γι αυτό να μου είναι δύσκολο να γράφω και να σχολιάζω την επικαιρότητα με μια ματιά φρέσκια και επικριτική που έχετε εσείς και χαίρομαι τόσο να σας διαβάζω, να σας βλέπω να μην εφυσιχάζεστε...ίσως αυτό είναι η απάντηση σε μια αλλαγή που περιμένω να έρθει...
Συνεχίζοντας να μην έχω έμπνευση στην στείρα περίοδο που περνάω, αλλά με πολύ υλικό που μαζεύω για να ξαναγεμίσω και να ξαναδημιουργήσω, διάβασα κάτι που μου άρεσε, και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας.

Αργοπεθαίνει…

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για άσπρο και το «μεμονωμένο σημείο» αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν τα μάτια να λάμπουν, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να χτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στην δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα...για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό τουλάχιστον μια φορά στην ζωή του να αποφύγει τα «πρέπει» και τις συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον ερωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη.

Ακρίβεια… η Εξήγηση

Βγαίνουν όλοι αυτές τις μέρες και μιλάνε για την ακρίβεια στην Ελλάδα και για το ποιος ευθύνεται. Ακούω για καρτέλ για αισχροκέρδεια και άλλα τέτοια τα οποία θα χαρακτηρίσω απλά αισχρά. Είναι πολύ απλός ο λόγος που υπάρχει ακρίβεια στην χώρα και δεν χρειάζεται να παιδευτείς και πολύ για να τον βρεις. Εμένα μου πήρε μόλις 5 λεπτάκια ψάχνοντας στο internet.

Εκπομπή Ελληνοφρένεια - Διαφήμιση για την ακρίβεια


Χρειάζεται και λίγο Χιούμορ που και που δεν νομίζετε…

ΟΤΕ & DEUTSCHE TELEKOM PART 2

Απλά θα ήθελα κι εγώ να κάνω κάποιες σκέψεις για το περιβόητο deal ΟΤΕ και Deutsche Telekom, επειδή πολλά έχουν γραφεί ότι η συγκεκριμένη συμφωνία ωφέλησε το ελληνικό δημόσιο. Κατ’ αρχήν να τονίσω ότι συμφωνώ απολύτως με την άποψη ότι το κράτος πρέπει να έχει ρόλο επόπτη και όχι «επιχειρηματία» στην αγορά. Το θέμα όμως είναι πως επιτυγχάνονται αυτές οι διαδικασίες της αποκρατικοποίησης και ποιοι καρπώνονται τα πραγματικά οφέλη.


1) Γιατί η μετοχή του ΟΤΕ έχει πέσει € 8 στο ελληνικό χρηματιστήριο; Το ανησυχητικό είναι ότι οι περισσότερες ρευστοποιήσεις προήλθαν από το εξωτερικό από μεγάλους ξένους θεσμικούς και όχι από «εγχώριους» επενδυτές. Τι σημαίνει αυτό; Είναι γεγονός ότι η κυβέρνηση συμφώνησε με τους Γερμανούς να πουλήσει μέσω options μετοχές του ΟΤΕ και πολύ υψηλότερη τιμή από την τρέχουσα. Δημόσια προσφορά για τις μειοψηφίες υπήρξε; Μάλλον όχι και αυτός ήταν ένας λόγος που προκάλεσε την κατρακύλα της τιμής. Μήπως η μεταβίβαση των μετοχών από τον Βγενό στους Γερμανούς έγινε μέσω της Επενδυτικής Τράπεζας της Ελλάδας – θυγατρικής του Βγενό; Προσωπικά εγώ πιστεύω ότι η τιμή του ΟΤΕ θα ξαναφτάσει στα επίπεδα των €25 (αφού τα οικονομικά στοιχεία του οργανισμού είναι πάρα πολύ καλά και βελτιωμένα σε σχέση με πέρυσι) αλλά το μείζον θέμα είναι πώς προστατεύονται οι επενδυτές και πώς ενημερώνονται σωστά για τι το πραγματικά συμβαίνει συμβάλλοντας στην αποτελεσματικότητα της αγοράς.

2) Για ποιο λόγο οι Γερμανοί αγόρασαν περίπου €6 ακριβότερα από την τιμή της αγοράς; Είναι πασιφανές ότι η MIG ήταν ο μεσάζων κερδίζοντας πραγματικά τόσα πολλά εκατομμύρια ευρώ χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα αισχροκερδώντας κατά την άποψη μου σε βάρος του ελληνικού λαού. Είναι δυνατόν να προβαίνει σε αγωγές σε πολιτικά πρόσωπα ο Βγενό επειδή λένε την άποψη τους και καταπατώντας βασικές αρχές της δημοκρατίας;

3) Όλοι γνωρίζουν ότι πίσω από την MIG βρίσκονται πετρελαιοδολλάρια αραβικής προέλευσης. Γιατί ο Βγενό δεν αντέδρασε όταν η «δεξιά» κυβέρνηση προσπάθησε να αποτρέψει την αγορά ποσοστού μεγαλύτερου από 20% από την MIG; Μήπως είχε λάβει κάποιες διαβεβαιώσεις από την κυβέρνηση; Και για να το διακωμωδήσουμε λίγο παραπάνω από τα 200 περίπου εκ. ευρώ που έβγαλες ρε Βγενό αέρα μόνο τα 20 βάζεις στην Πανάθα;

4) Ένα ποσοστό 20% και η εκχώρηση του management δεν είναι μικρό πράγμα. Πρέπει να γνωρίζουμε όλοι ότι ο συγκεκριμένος γερμανικός όμιλος παρουσίασε ζημίες μεγάλες και η χρονική περίοδος για να κάνει μια τέτοια επένδυση προκαλεί εύλογα ερωτηματικά. Δεν νομίζω ότι οι Γερμανοί είναι άπειροι και πλήρωσαν τόσα πολλά χρήματα για ένα 20% μόνο. Λογικά έχουν λάβει και αυτοί κάποιες διαβεβαιώσεις για απόκτηση πολύ μεγαλύτερου ποσοστού από 30% στο μέλλον αλλά και πλήρη έλεγχο σε εφαρμογή τιμολογιακών πολιτικών και πραγματικά ελπίζω να μην ζημιωθούμε από όλη την ιστορία εμείς οι καταναλωτές χρυσοπληρώνοντας τις μίζες των διασφαλιστών της εθνικής περιουσίας αλλά και «μεγαλοεπιχειρηματιών».

Απλά ήθελα να υπάρχει και μια αντίθετη άποψη και να τονίσω όσο μπορώ ότι κάποιες διαδικασίες δεν ήταν και τόσο διαφανείς και μάλλον όχι προς το όφελος της χώρας μας. Τέλος να πω για μια ακόμη φορά ότι καλά τα facebook και τα διάφορα blogs που μπορούμε να λέμε την άποψή μας αλλά μήπως αυτός είναι ένας τρόπος για να νομίζουμε ότι έχουμε άποψη εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά μας ή όχι σε κάποια ζητήματα αλλά ουσιαστικά αυτό που συμβαίνει είναι να παραμένουμε αδρανείς παρακολουθώντας διακριτικά τις εξελίξεις; Η πραγματική αντίδραση κατά την άποψη μου δεν είναι γράφοντας 20 γραμμές σε ένα site ούτε επικροτώντας λαϊκιστές κάθε Τρίτη βράδυ οι οποίοι λένε όσα λένε και κονομάνε τόσο πολλά χρήματα έχοντας χτίσει τα δικά τους κυκλώματα τόσα χρόνια. Η πραγματική αντίδραση είναι με φωνές και διαμαρτυρίες αλλά δυστυχώς όποιος έχει αυτή την άποψη ακόμη εκτός από γραφικό τουλάχιστον θα τον αποκαλέσουν κατάλοιπο του «εχθρικού» κομμουνισμού στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία.

Πανεπιστήμιο ώρα..." -1"!

Τις τελευταίες μέρες διαβάζοντας τα δημοσιεύματα των περισσοτέρων εφημερίδων, που δεν ασχολούνται με την Καλομοίρα, γυρνάνε έντονα στο μυαλό μου οι μέρες που περνούσα πριν λίγα χρόνια στο πανεπιστήμιο!

Ακόμα και το μελάνι των δημοσιογράφων μυρίζει ένταση και δυναμισμό.

Βλέπετε η αύρα της ζύμωσης μέσα στα πανεπιστήμια δεν μπορεί να αφήσει ανεπηρέαστο κανέναν…εκεί κατά ένα τρόπο χτυπά η καρδιά του μέλλοντος της Ελλάδας.

Δεν είναι εύκολο να μιλά κάποιος για τα πανεπιστημιακά αν δεν είναι φοιτητής γιατί πολύ δύσκολα θα καταλάβει κανείς τον τρόπο ζωής, τις αναζητήσεις και τις ανησυχίες που έχει ένας φοιτητής.

Αυτό, όμως, είναι γενικός κανόνας…γιατί αυτή τη στιγμή συμβαίνει κάτι παράδοξο!

Οι φοιτητές και από την άλλη οι καθηγητές είναι αυτοί που δεν μπορούν να καταλάβουν την κοινωνία!

Η πανεπιστημιακή κοινότητα, που πάντα ήταν η ατμομηχανή της κοινωνίας, αδυνατεί να αφουγκραστεί την κοινωνία και να τρέξει πιο γρήγορα στο μέλλον.

Τη συγκεκριμένη στιγμή βιώνουμε σαν κοινωνία μια από τις μεγαλύτερες ανακατατάξεις στα χρονικά των πανεπιστημίων. Σίγουρα υπήρξαν πολύ πιο κρίσιμες στιγμές στον έως σήμερα βίο τωνν πανεπιστημίων αλλά η συγκεκριμένη έχει την εξής μοναδικότητα: το πανεπιστήμιο δέχεται την επίθεση εκ των έσω. Αυτό που αφήσαμε σαν κοινωνία τόσα χρόνια να επωαστεί και να γιγαντώσει μας χτυπάει τώρα την πόρτα!

Η ασυδοσία, η έλλειψη σεβασμού και η έλλειψη δομών και οργάνωσης είναι αυτά που επώασαν ένα πρόβλημα για τα πανεπιστήμια και ένα καρκίνωμα στην κοινωνία.

Τα πανεπιστήμια όσο και αν εθελοτυφλούσαμε τόσα χρόνια, δεν μπορούσαν να απέχουν από την επικρατούσα κατάσταση στην κοινωνία μας!

Η ελευθερία που τόσο μας έλλειψε τα προηγούμενα χρόνια, έγινε ασυδοσία. Καταργήθηκε κάθε μορφή ιεραρχίας, απαξιώθηκαν όλα τα αξιώματα και οι θεσμοί και καταργήθηκε κάθε μορφή ελέγχου! Έτσι και στα πανεπιστήμια οι διαδικασίες αξιολόγησης εσκεμμένα απαξιώθηκαν και αντικαταστάθηκαν από μεροληπτικές «διαδικασίες κρίσης»! Ανίκανοι διείσδυσαν στην ακαδημαϊκή κοινότητα και οι φοιτητές βλέποντας την ψυχή του πανεπιστημίου να απαξιώνεται αντέδρασαν. Αυτή τους η αντίδραση, αν και ξεκίνησε με θετικά κίνητρα, ήταν η αρχή του τέλους για τα πανεπιστήμια!

Οι καθηγητές που μπήκαν στα πανεπιστήμια εκμεταλλευόμενοι την ανυπαρξία αξιολόγησης και «χρησιμοποιώντας απλά ένα μπάρμπα», κατέλαβαν θέσεις από τις οποίες ακόμα και «η μπουλντόζα του Έβερτ δεν τους κουνούσε». Θέλοντας να σιγουρέψουν τη θέση τους αλλά και για να είναι ισχυροποιήσουν τη θέση τους σε περίπτωση που δεχόντουσαν πίεση από την κοινωνία, προσέγγισαν και συμμάχησαν με κάποιους «αντιδρώντες» φοιτητές, αυτούς που αντιδρούσαν απλά για να αντιδράσουν και έτσι δημιουργήθηκε το λεγόμενο «κατεστημένο των πανεπιστημίων».

Το κακό ήταν ότι την εποχή που αυτό ξεκίνησε κανένας δεν τόλμησε να το ακουμπήσει, καθώς η κοινωνία δεν άφηνε κανέναν να ακουμπήσει την «ελευθερία» της και έτσι το «κατεστημένο» ως μέρος της «ελευθερίας έκφρασης» και του «ασύλου» δεν ελέγχθηκε ποτέ. Ο ρόλος των κομμάτων σε αυτό δεν ήταν αθώος. Χρησιμοποίησαν αυτό το φαινόμενο είτε πολιτικά, για να δηλώσουν κατά καιρούς λίγο πιο αριστεροί από ότι ήταν είτε το χρησιμοποίησαν μικροκομματικά ώστε να δημιουργήσουν μια δεξαμενή άντλησης ψήφων ή για να προχωρήσουν δικά τους συμφέροντα εντός του πανεπιστημίου .

Σήμερα, αυτό το «πανεπιστημιακό κατεστημένο» έχει απλώσει τα πλοκάμια του παντού μέσα στα πανεπιστήμια και έχει εγκαθιδρύσει την ασυδοσία ως κυρίαρχο ιδανικό, το ουρλιαχτό ως μέσο διακίνησης ιδεών, τον τσουμπουκά ως μέσω επιβολής της ανομίας και τέλος τη «συναδερφική αλληλεγγύη» ως μέσω ελέγχου.

Αποτέλεσμα αυτών, μερίδα ακαδημαϊκών συνασπισμένοι με φοιτητές να προβαίνουν στα εξής «πρωτοποριακά»:

«αντίσταση στην επιβολή του νόμου», «παρακώλυση εκλογικής διαδικασίας», «λήψη αποφάσεων από μειοψηφίες» και «φίμωση ανθρώπων».

Το απαισιόδοξο στην όλη υπόθεση είναι ότι δεν προβλέπεται βελτίωση της κατάστασης, καθώς δεν υπάρχει κανένας ελεγκτικός μηχανισμός και οι μετριοπαθείς δυνάμεις είναι φιμωμένες. Η προβολή που γίνεται στις καινούργιες προτάσεις και στους ανθρώπους που τις εκφέρουν είναι από μηδαμινή έως ανύπαρκτη. Αντιθέτως, οι κοινωνοί των απαρχαιωμένων προτάσεων και οι λάτρεις τις "αντίδρασης για την αντίδραση" βρίσκουν βήμα και εξωτερικεύουν τις σκέψεις τους. Κλασικό παράδειγμα ο κ. Λαζόπουλος όπου στο λαοφιλές Τσαντίρι του προβάλει μόνο την άποψη των «αντιδρώντων» - «κατεστημένου», ανάμεσα στις συζητήσεις περί «κλανιών από γριές». Στην Ελλάδα της Αριστεράς των αναμνήσεων και της συντήρησης, που ένας 30άρης με αριστερές πεποιθήσεις και μηχανή γίνεται σύμβολο ανανέωσης και ελπίδας, χωρίς να δίνει βάση κανείς στις απόψεις του, ακόμα και αν ακούγονται πιο συντηρητικές από δεξιές, δεν υπάρχουν πολλές ελπίδες...πρέπει να περιμένεις.

Το αισιόδοξο, όμως, είναι ότι οι ίδιοι οι φοιτητές, που στην αρχή αναφέραμε ως «ανήσυχους», με την βοήθεια της άλλης μερίδας των καθηγητών που πιστεύουν στην δυναμική του πανεπιστημίου…μπορούν να φέρουν την αλλαγή στα πανεπιστήμια. Απλά πρέπει να αντιστρέψουν το όπλο που χρησιμοποίησε το «κατεστημένο», δηλαδή την «μη ενασχόληση τους με τα κοινά»! Αν οι υγιείς – πλειοψηφικές δυνάμεις της ακαδημαϊκής κοινότητας ασχοληθούν με τον πανεπιστήμιο, τότε

…πότε πια δεν θα παρθεί απόφαση σε Γενική Συνέλευση φοιτητών με 25 ψήφους σε σύνολο 500 εγγεγραμμένων

…ποτέ πια δεν προαχθεί ακαδημαϊκός χωρίς δημοσιεύσεις

…ποτέ πια δεν θα σταματήσει εκλογική διαδικασία με «τσαμπουκά» και

…το «άσυλο» θα ξαναγίνει ο φύλακας της ελεύθερης διακινήσας των ιδεών.

Το μεγάλο στοίχημα είναι να μην αφήσουμε την φλόγα να παγώσει...
Αλλαγή νοοτροπίας χρειαζόμαστε όχι διαιώνιση αναχρονιστικών αντιλήψεων και πρακτικών!

Ορυκτέλαιο στο πίατο μας...

Το πρόσφατο σκάνδαλο με τα μολυσμένα με ορυκτέλαιο λάδια είναι κατά την άποψη μου η κορυφή ενός παγόβουνου. Θα ξεκινήσω με το να παραθέσω τα γεγονότα έτσι όπως τουλάχιστον τα αναφέρει ο ΕΦΕΤ στις ανακοινώσεις του αλλά και όπως έχουν δημοσιευτεί στον τύπο.



Στις 28 Φεβρουαρίου έγινε εισαγωγή ηλιελαίου από την Ουκρανία, το οποίο περιείχε ορυκτέλαιο. Οι γαλλικές αρχές το εντόπισαν στις 24 Απριλίου και έστειλαν σήμα στις υπόλοιπες χώρες. Ο ΕΦΕΤ υποστηρίζει ότι το πρώτο σήμα που στάλθηκε δεν αφορούσε την Ελλάδα και ότι δέχτηκε δεύτερο στις 6 Μαΐου οπού και έλαβε τα κατάλληλα μέτρα προσπαθώντας να το εντοπίσει και να το αποσύρει από την αγορά. Φυσικά εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι από τις 28 Φεβρουαρίου μέχρι και σήμερα ένα μέρος της ποσότητας του ακατάλληλου λαδιού έχει περάσει στην παραγωγή άρα και στο πιάτο μας.


Νομίζω είναι κοινή λογική το ότι με η απελευθέρωση των αγορών και το άνοιγμα των συνόρων όπου τα προϊόντα εντός Ε.Ε κινούνται ελεύθερα αφήνει μεγαλύτερα περιθώρια για λάθη αλλά και για επιτήδειους οι οποίοι είναι διατεθειμένοι να κερδοσκοπήσουν παίζοντας με τις ζωές μας. Άρα η ανάγκη της δημιουργίας ενός ασφαλέστερου πλαισίου ελέγχων και μηχανισμών προστασίας των καταναλωτών είναι επιτακτική Η Ευρωπαϊκή ένωση μέχρι τώρα έχει θεσπίσει ένα σύστημα άμεσης ενημέρωσής στην προσπάθεια της να λύσει αυτό το πρόβλημα. Όταν λοιπόν εντοπιστεί σε κάποια χώρα οποιοδήποτε ακατάλληλο προϊόν ενημερώνονται άμεσα και οι υπόλοιπες ώστε να πάρουν τα απαραίτητα μέτρα. Φυσικά παράλληλα με αυτό υποτίθεται ότι πρέπει να λειτουργεί και ένα σύστημα το οποίο καταγράφει τα ίχνη ενός προϊόντος από το χωράφι του παραγωγού έως το πιάτο μας. Έτσι αν βρεθεί όπως στην προκειμένη μια μολυσμένη ποσότητα ηλιελαίου από την Ουκρανία να είναι εφικτό να εντοπιστεί αμέσως το πού ακριβώς έχει διοχετευθεί. Εκτός από τον εντοπισμό των ιχνών κάθε προϊόντος απαραίτητη προϋπόθεση για να δουλέψει αυτό το σύστημά είναι το να δρούνε σωστά τα ελεγκτικά όργανα σε κάθε χώρα. Γιατί πλέον είναι σύνηθες να εισάγονται προϊόντα από χώρες εκτός σε χώρες εντός της Ε.Ε, να βαφτίζονται ευρωπαϊκά και μετά να διακινούνται ελεύθερα στην ευρωζώνη όπως έγινε και στην περίπτωση του Ορυκτέλαιου.


Εύλογα λοιπόν δημιουργείτε το ερώτημα πρώτον γιατί δεν βρέθηκε το ακατάλληλο προϊόν κατά την εισαγωγή του παρόλο που υποτίθεται υπάρχουν αυστηρότατοι έλεγχοι στα προϊόντα που εισάγονται από χώρες εκτός Ε.Ε και δεύτερον γιατί άργησαν τόσο πολύ να ενημερωθούν και να οργανωθούν οι ελεγκτικές αρχές? Μπορούμε λοιπόν να νιώθουμε ασφαλείς απέναντι σε τέτοια φαινόμενα? Πως θα μπορέσουμε στο μέλλον να αποφύγουμε παρόμοια κρούσματα? Άποψη μου είναι πως θα πρέπει να εντατικοποιηθούν οι έλεγχοι σε έναν τόσο ευαίσθητο κλάδο όπως των τροφίμων. Να βελτιωθεί το σύστημα καταγραφής της προέλευσης των προϊόντων για να γνωρίζουμε σαν καταναλωτές πάντα τι αγοράζουμε και έτσι να μπορούμε να απορρίπτουμε προϊόντα τα οποία δεν πληρούν τα προσωπικά μας standard ποιότητας. Τέλος θα πρέπει να τιμωρούνται πολύ αυστηρά στο μέλλον όσοι προσπαθούν να παίξουν με την υγεία μας.

ΟΤΕ vs Deutsche Telecom...και η Ελληνική ψυχή!

«Γατί Πουλήθηκε ο ΟΤΕ?»

…ρωτούσαν απεγνωσμένα ο κ. Πρετεντέρης, ο κ. Οικονομέας και διάφοροι άλλοι στα μοναδικά show τις ελληνικής τηλεόρασης!

Και μετά η φωνή τους δυνάμωσε γιατί προστέθηκαν και άλλοι ερωτώντες, ο κ. Αλαβάνος, ο κ. Παπανδρέου και άλλοι μέσα από τη Βουλή πλέον!

Πρώτον, ο ΟΤΕ δεν πουλήθηκε!

Αυτό που έγινε με τον ΟΤΕ, κάνοντας μια απλουστευτική προσέγγιση, ήταν ότι πουλήθηκε ένα ποσοστό των μετοχών του στην Deutsche Telecom και αυτή έχοντας την ψήφο εμπιστοσύνης του Ελληνικού δημοσίου στις γενικές συνελεύσεις (κατά γενικό κανόνα και όσο κρατάει η συμφωνία), θα ασκεί το management!

Α! Και μην ξεχάσω στο τέλος κάθε χρόνου…το δημόσιο θα εσοδεύει από τα μερίσματα που αναλογούν στο ποσοστό του!.

Ρε τελικά μήπως δεν ήταν πώληση αυτό? Και αυτά που έλεγαν οι άλλοι τι ήταν?

Τελικά η επικοινωνία και η συνθηματολογία της τηλεόρασης μπορούν να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα με τρόπο μοναδικό!

Παρολαυτά δεν πρέπει να παραβλέψουμε ότι έγινε μια επιχειρηματική συμφωνία, deal που θα έλεγε σε άπταιστη αγγλική η Έφη Θώδη!

Άρα το σωστό ερώτημα πλέον είναι:

«Γιατί η κυβέρνηση έκανε αυτή τη συμφωνία? Γιατί εκχώρησε το Management?»

Το κράτος ως manager του ΟΤΕ έκλεισε τον κύκλο του!

Το Κράτος δεν μπορεί να είναι πλέον επιχειρηματίας. Το Κράτος μπορεί να είναι μόνο χρηματοδότης και οι κυβερνήσεις δημιουργοί του επιχειρηματικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο θα δραστηριοποιηθούν οι ιδιώτες.

Το Κράτος ήταν επιχειρηματίας τις εποχές που κανένας άλλος δεν μπορούσε να ασκήσει το επιχειρείν! Τις περασμένες δεκαετίες το Κράτος έπαιζε και το ρόλο του επιχειρηματία γιατί έπρεπε να φτιάξει υποδομές αλλά και δημιουργήσει θέσεις εργασίας, μιας και κανένας δεν είχε ούτε τα χρήματα, ούτε τις γνώσεις αλλά ούτε και την τόλμη να το πράξει.

Οι εποχές όμως τώρα άλλαξαν!

Σήμερα ζούμε σε μια περίοδο που οι βασικές υποδομές στην χώρα μας υπάρχουν, εργασία δεν είναι πλέον προνόμιο ολίγων αλλά και το σημαντικότερο, υπάρχουν πολίτες που είναι σε θέση να πάρουν πρωτοβουλίες και να κάνουν αυτές τις επενδύσεις που χρειάζονται για την περαιτέρω καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου του κοινωνικού συνόλου. Ο ρόλος του Κράτους τη συγκεκριμένη στιγμή είναι να δημιουργήσει εκείνο το οικονομικό περιβάλλον, που πλαισιωμένο με την κατάλληλη νομοθεσία θα απελευθερώσει τις υγιείς επιχειρηματικές δυνάμεις και θα διασφαλίσει υγιή ανταγωνισμό και ίσες ευκαιρίες, ίσα δικαιώματα και ίσες υποχρεώσεις στους επιχειρηματίες και στους εργαζομένους.

Το Κράτος όμως δεν μπορεί πλέον να παίξει το ρόλο του επιχειρηματία γιατί κέρδος και ανταγωνιστικότητα που είναι και ο απώτερος σκοπός μιας επιχείρησης, δεν συμβαδίζουν με την κοινωνική πολιτική και δεν μπορούν να συνυπάρξουν με το πολιτικό κόστος. Όσο υπεύθυνος για την μισθοδοσία, τη στρατηγική, τις προσλήψεις, τις απολύσεις και τον τιμολογιακή πολιτική μιας εταιρείας είναι ο εκάστοτε Υπουργός, τόσο θα είναι περιορισμένη η δυναμικότητάς της. Πρώτον γιατί δεν είναι επιχειρηματίες και δεν έχουν αυτή την κλίση και δεύτερον γιατί το πολιτικό κόστος πάντα θα περιορίζει τις δράσεις τους.

Και για να επιστρέψουμε στην συγκεκριμένη περίπτωση του ΟΤΕ, η λύση του στρατηγικού επενδυτή ήταν μονόδρομος.

Μπορεί όλοι να μεγαλώσαμε παίρνοντας τηλέφωνο από τα τηλέφωνα με το καντράν και να είμαστε συναισθηματικά δεμένοι με τον ΟΤΕ, αλλά κακά τα ψέματα ο ΟΤΕ είναι μόνο μια επιχείρηση που δημιουργήθηκε από το κράτος για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες που υπήρχαν τότε. Τώρα που απελευθερώθηκε η αγορά και φτιάχτηκε εκείνο το επιχειρηματικό περιβάλλον που έδωσε σε ιδιώτες τη δυνατότητα να επενδύσουν και να προσφέρουν καλύτερες υπηρεσίες, τώρα ήρθε η στιγμή το Κράτος να φύγει από την μέση. Η ενασχόληση του κράτους με τον τομέα των τηλεπικοινωνιών μόνο προβλήματα θα φέρνει στις εκάστοτε κυβερνήσεις (λόγω πολιτικού κόστους) αλλά και στον ανταγωνίσιμο (λόγω της δεσπόζουσας θέσης που κατέχει).

Η συμφωνία που έγινε με την Deutsche Telecom είναι σίγουρο ότι θα φέρει κάποια πολύ καλά αποτελέσματα για την χώρα γενικότερα, χωρίς να κοιτάμε αυτή καθ’ αυτή τη συμφωνία, από οικονομικής άποψης.

Πρώτον και σημαντικότερων, λόγω του πιο αποτελεσματικού τρόπου διοίκησης, λόγω των επενδύσεων που θα κάνει και λόγω της τεχνογνωσίας που διαθέτει, σύντομα θα προσφέρει πολύ καλύτερες υπηρεσίες στους συνδρομητές του ΟΤΕ, θα αυξηθούν οι θέσεις εργασίας και θα εμφανιστούν καινούργιες δυναμικές.

Δεύτερον, θα πάψει πλέον ο ΟΤΕ να είναι πεδίο δράσης διαπλεκομένων συμφερόντων και πηγή άντλησης τεράστιων προμηθειών.

Τρίτον, ο ανταγωνισμός θα λειτουργήσει καλύτερα και οι ιδιωτικές εταιρείες που ήδη δραστηριοποιούνται στο χώρο θα πάψουν να έχουν ως μοναδικό τους όπλο την τιμή αλλά θα βελτιώσουν και την ποιότητα των παρερχομένων υπηρεσιών τους.

Τέταρτον, θα αποδεσμευθεί ο εκάστοτε υπουργός από την ανάγκη ικανοποίησης των παράλογων απαιτήσεων των υπαλλήλων του ΟΤΕ, λόγω του πολιτικού κόστους και έτσι θα μπορεί να εφαρμόσει μια πιο αποτελεσματική στρατηγική στον τομέα των Τηλεπικοινωνιών, από το να καταπιάνεται με τα επιδόματα τον εργαζομένων.

Θα μπορούσα να απαριθμώ και άλλα υπέρ, αλλά το σημαντικό σημείο στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι η συναισθηματική προσέγγιση που έχουν κάποιοι στα επιχειρηματικά deal. Είναι σίγουρα, δύσκολο να χωνέψουμε τέτοιες συμφωνίες, όταν αντιμετωπίζουμε ακόμα συναισθηματικά το επιχειρηματικό περιβάλλον, αλλά αυτές οι συμφωνίες είναι η μόνη διέξοδος από μια μέτρια ποιότητα ζωής που απολαμβάνουμε τώρα. Όλες οι Κρατικές εταιρείες είναι δέσμιες συμφερόντων και αρτηριοσκληρωτικών πρακτικών που μόνο αναχρονιστικές υπηρεσίες μπορούν να προσφέρουν. Το Κράτος πρέπει να νομοθετήσει και να φτιάξει εκείνο το σταθερό οικονομικό περιβάλλον που θα δώσει νέα πνοή στην επιχειρηματική πρωτοβουλία, αυτή με τη σειρά της θα δώσει περισσότερα στους εργαζομένους και το κράτος σιγά-σιγά θα αποσυρθεί στο συντονιστικό ρόλο που του ταιριάζει.

Θύμα λογοκρισίας το "Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα"

Όπως θα μάθατε οι περισσότεροι την δευτέρα (12/5/2008) Η ΕΡΤ ανακοίνωσε την λήξη της επί 12 χρονιά συνεχόμενης συνεργασίας της με τον Στέλιο Κούλογλου και τις 2 εκπομπές του "Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα" & "Θεματική Βραδιά". Αναλυτικά στην ανακοίνωση της έλεγε:


«Έπειτα από συνάντηση του Προέδρου και Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ κ. Χρήστου Παναγόπουλου και του Γενικού Διευθυντή Τηλεόρασης, κ. Δημητρίου Γόντικα με τον δημοσιογράφο κ. Στέλιο Κούλογλου, ανακοινώθηκε στον κ. Κούλογλου ότι δεν θα συνεχιστούν στην επόμενη τηλεοπτική σαιζόν οι εκπομπές 'Θεματική Βραδιά' και 'Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα'. Η ΕΡΤ ευχαριστεί τον κ. Κούλογλου για τη συνεργασία του.»



Αυτή η ανακοίνωση έρχεται να απαντήσει ουσιαστικά σε e-mail που είχε στείλει την παρασκευή (09/05/2008) ο Στέλιος Κούλογλου προς τον γενικό διευθυντή της ΕΡΤ κ.Δημήτριου Γοντίκα. Το e-mail αυτό έλεγε:

Κύριε Γόντικα,


Εδώ και ένα μήνα περίπου μάταια προσπαθώ να εξασφαλίσω μια επιστολή από την ΕΡΤ, ώστε να βγάλω δημοσιογραφική βίζα για την Κίνα. Μόλις χθες με ειδοποιήσατε μέσω του κ. Αναστασόπουλου ότι η διοίκηση δεν θέλει να προβάλω εκπομπή για την Κίνα. Για το ντοκιμαντέρ «Από τον Μάο στους Ολυμπιακούς Αγώνες» έχουν γίνει ήδη όλες οι προετοιμασίες (εισιτήρια, διαμονή και εταιρεία παραγωγής στο Πεκίνο), έχει συλλεχθεί αρχειακό υλικό καθώς έχουν γίνει ήδη συνεντεύξεις, όπως με την βιογράφο του Μάο. Αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχουν «πολιτικοί λόγοι» για την άρνηση σας, θέλω να ελπίζω ότι πρόκειται για παρεξήγηση και σας ζητάω να με διευκολύνετε, γιατί χωρίς δημοσιογραφική βίζα η έρευνα στην Κίνα γίνεται δυσκολότερη.


Εν τω μεταξύ από διάφορες πηγές μέσα στην ΕΡΤ μαθαίνω ότι η εταιρεία δεν θα ανανεώσει την συνεργασία μαζί μου για την ερχόμενη τηλεοπτική χρονιά. Αυτό μου προκαλεί έκπληξη καθώς είναι γενικώς αποδεκτό ότι και οι δύο εκπομπές που παρουσιάζω δεν υστερούν σε ποιότητα των υπόλοιπων του σταθμού. Από οικονομικής πλευράς είναι αποδοτικές λόγω των πολλών διαφημίσεων (έφτασα να έχω φέτος 16 λεπτά διαφημιστικά σποτ μέσα σε μια ώρα), ενώ και από πλευράς θεαματικότητας (5% Μέσος όρος το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα και 4.1% η Θεματική Βραδιά, φέτος) ξεπερνούν κατά πολύ το μέσο όρο της ΕΤ-1.


Ως αιτία για τη διακοπή της συνεργασίας αναφέρεται το περιεχόμενο των εκπομπών μου και ειδικότερα το γεγονός ότι προγραμμάτισα την προβολή της έρευνας για την γενιά των 700 ευρώ και την ακρίβεια, παρότι η διοίκηση μου ζήτησε να την ματαιώσω. Επειδή σε εκπομπές όπως αυτές που παρουσιάζω ο προγραμματισμός (ταξίδια, ντοκιμαντέρ κλπ) ξεκινάει από τον Ιούνιο θα ήθελα να με ενημερώσετε το συντομότερο δυνατόν αν θα συνεχισθεί ή όχι η συνεργασία μας.


9-5-2008

Μετά τιμής, Στέλιος Κούλογλου.

Δεν γνωρίζω το παρασκήνιο της υπόθεσης αλλά στα δικά μου μάτια πρόκειται για μια καθαρή προσπάθεια λογοκρισίας και φίμωσης η οποία, κατά την άποψη μου, δεν έχει καμία θέση στην δημοκρατική & σύγχρονη Ελλάδα. Πόσο μάλλον όταν αυτή η ενέργεια έρχεται από ένα κρατικό κανάλι όπως η ΕΡΤ το οποίο υποτίθεται πως προάγει τον πολιτισμό και δεν καθορίζει τίς αποφάσεις της βάση της AGP. Τέτοιες δουλείες θα έπρεπε κανονικά να τις επαινούμε παρά να τις φιμώναμε. Αυτή τουλάχιστον είναι η άποψη μου. Στηρίζω λοιπόν την προσπάθεια να ανακληθεί αυτή η απαράδεκτη κατά την γνώμη μου απόφαση.

Επίσημο Site Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα

Online ψηφοφορία 1
Online ψηφοφορία 2


Και για όποιον θέλει να στείλει e-mail διαμαρτυρίας
keep@ert.gr

Μια τεραστία αλυσίδα...

“Σεισμικές Δονήσεις” σε παγκόσμια κλίμακα προκαλεί η ξέφρενη πορεία του "Μαύρου Χρυσού" και φυσικά πώς να μείνει ασυγκίνητη η Ελλάδα? Με πρόσχημα λοιπόν τις διεθνείς συγκυρίες εκτοξεύθηκε πάλι η τιμή του πετρελαίου σε ανεξήγητα, ακόμα και για την κρίση που υπάρχει, επίπεδα. Γιατί στην Ελλάδα όλοι ψάχνουν ευκαιρία για να κερδοσκοπήσουν. Απεργίες μοιάζουν να είναι προς όφελος πολλών και προκαλούν υποψίες. Γιατί ξαφνικά όλοι τρέξαμε να προμηθευτούμε βενζίνη για τα επόμενα 10 χρονιά εκτοξεύοντας εν αγνοία μας την τιμή στα ύψη (νομός προσφοράς και ζήτησης) και να δω εγώ τώρα πως θα ξαναπέσει. Ως γνωστών στην Ελλάδα εύκολα ανεβαίνουν πολλά αλλά με τίποτα δεν πέφτουν.


Το κόστος της ενέργειας έχει αρχίσει να γίνεται πολύ υψηλό και η ανάγκη για νέες λύσεις είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Τα βιοκαύσημα μοιάζουν σαν μια σανίδα σωτηρίας στο πρόβλημα. Τι και αν ένα μεγάλο πρόβλημα του παγκοσμίου πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε τροφή εμείς θα τα καίμε για να δουλεύουν οι μηχανές μας και τα αμάξια μας. Η ανθρωπότητα πλησιάζει όλο και πιο κοντά στο σημείο μηδέν και δεν αργή η ώρα που θα ξεσπάσει. Αν συνεχίσουμε έτσι σε λίγα χρονιά θα πολεμάμε για τα τρόφιμα


Σαν να μην έφταναν όλα αυτά η κατρακύλα του δολαρίου κάνει το ευρώ ισχυρό αυτό προκαλεί ακρίβεια και αυτή με την σειρά της πληθωριστικές πιέσεις. Το σύννεφο της ακριβείας έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει ακόμα και τον μέχρι πρότινος ξάστερο ουρανό της μεσαίας τάξης. Άλλο ένα χρυσό μετάλλιο προστέθηκε στην πλούσια συλλογή της Ελλάδας καθώς είμαστε λέει οι πιο ακριβή χώρα σε βασικά καταναλωτικά προϊόντα. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί τα χρέη των Ελλήνων προς τις τράπεζες έχουν ξεπεράσει το 50% του ΑΕΠ και ανεβαίνουν ακάθεκτα. Κοινός σιγά σιγά όσα παράγουμε τόσα και θα χρωστάμε. Και πώς να μην το κάνουμε άλλωστε όταν ακόμα και αυτά που παράγουμε εμείς καταντάμε να τα πληρώνουμε πιο ακριβά από αυτούς που μας τα παίρνουν. Σε πολλές περιπτώσεις τα ελληνικά προϊόντα πωλούνται πιο ακριβά στο εξωτερικό απ’ ότι στην χώρα μας.


Η νεολαία πλέον βρίσκεις όλο και ψηλότερο το τείχος της ανεργίας μπροστά της και με τα φτερά της όλο να μικραίνουν αδυνατεί να το περάσει. Φυσικά αυτό για κάποιους μπορεί να είναι και καλό γιατί ο νέος που δεν έχει δουλεία και το βιοποριστικό του πρόβλημα είναι το μόνο που τον απασχολεί δεν αντιδρά. Οποίος δεν αντιδρά με την σειρά του μαθαίνει να ανέχεται και να εξαρτάτε και ο κύκλος ξεκινά. Μηχανισμοί εξάρτησης στήνονται στον βωμό της απόσπασης της ψήφου και ο ατομικισμός αρχίζει και παίρνει σάρκα και οστά. Ένας ατομικισμός και ένας ωχαδερφισμός που αντί να εξαλείφεται από την νέα γενιά διαιωνίζεται και μας πηγαίνει πάλι πίσω. “Να βρω εγώ το μέσο μου να κάνω την δουλεία μου και για τους υπόλοιπους δεν μου καίγεται καρφί”. Νιώθουμε μικροί για να αντιδράσουμε στο οτιδήποτε και γι’ αυτό μας καπελώνουν. Γιατί ακόμα και στην ακρίβεια αν μαζικά μποϊκοτάρομε τα ακριβά προϊόντα τότε κάτι μπορεί να αλλάζαμε. Αν μαζικά δεν ανεχόμασταν να δουλεύουμε 50 & 60 ώρες για 500 ευρώ και ανασφάλιστοι τότε και οι επιχειρηματίες δεν θα το ζητάγανε.


Όνειρα θερινής νυχτός θα μου πείτε ε? Και όμως δεν είναι. Γιατί την δύναμη αυτή της μαζικότητας δυστυχώς την έχουν καταλάβει άλλοι και όχι εμείς. Επιχειρηματίες ενώνουν τις δυνάμεις τους για τον μαζικό καθορισμό τον τιμών σε κλάδους και οι νόμοι της ελεύθερης αγοράς πάνε περίπατο. Αμέτρητα Καρτέλ ζουν και βασιλεύουν πολλά χρονιά τώρα στην ελληνική αγορά καθιστώντας μας ανήμπορους να αντιδράσουμε. Αγορές μετατρέπονται σε μονοπώλια και ο ελεύθερος ανταγωνισμός παύει να είναι ελεύθερος. Η κυβέρνηση φυσικά για μια ακόμα φορά μοιάζει ανήμπορη να αντιδράσει. Ας καταλάβουμε λοιπόν πως ατομική λύση δεν υπάρχει και ας αρχίσουμε να προβληματιζόμαστε και να αντιδρούμε. Και αυτό δεν χρειάζεται να γίνει μέσω κάποιου κινήματος η οργανωμένης αντίδρασης. Αρκεί να μας γίνουν κάποια πράγματα βίωμα και τρόπος ζωής. Πρέπει κάποια στιγμή η ατομικότητα μας να αποκτήσει συλλογικό προσανατολισμό.


Παραθέτω κάποια άρθρα για οποίον θέλει να το ψάξει περαιτέρω το ζήτημα.

Επισιτιστική κρίση
Τα χρέη των νοικοκυριών
Τα καρτέλ της ελλήνικής αγοράς

Τελικά το Βίσμα μετράει ή η Διορατικότητα?

Η παραπάνω φόρμα θα μπορούσε να ήταν η φόρμα που συμπλήρωσαν οι οδηγοί βυτιοφόρων για να πάρουν την άδεια!
Δεν μπορεί να απέχει και πολύ η αίτηση που κατέθεσαν αυτοί, από αυτή καθώς δεν θα ήταν δυνατόν να έχουν αυτά τα προνόμια που έχουν!

Τι σκατά δεν μπορεί να είναι τόσο προνομιούχοι όλοι αυτοί οι κλάδοι!
Τη μια αποκαλύπτεται η πραγματικότητα για τους Λιμενεργάτες. Ενώ όλοι νόμιζαν ότι πρόκειται περί εργατικής τάξης που κουβαλάει τα κοντέινερ στην πλάτη, όπως ο Οβελίξ τα μενίρ, έρχεται η αποκάλυψη για πενταψήφιες φορολογικές δηλώσεις και για δικαιώματα που φτάνουν μέχρι και τη συνδιοίκηση του λιμένος!

Μετά εκεί που ετοιμαζόμαστε όλοι να απολαύσουμε την Καλομοιρα στα τελικά τις Eurovision έρχεται η αποκαθήλωση ενός ινδάλματος! Ο φορτηγατζής που ήξερες, πάει! Τώρα έχουμε τον «SUPER GOUFY» βυτιοφορέα, όπου από αυτόν εξαρτώνται οι μετακινήσεις σε όλη την Ελλάδα και επιπλέον η οικονομικη δραστηριότητα!

Μήπως πρέπει να επανεξετάσουμε κάποια πράγματα?

Πώς είναι δυνατόν να εκχωρούμε τόσες αρμοδιότητες σε κάποιους ανθρώπους που δεν θα τους εμπιστευόμασταν ούτε την διαχείριση της πολυκατοικίας μας?

Δεν μπορώ να διανοηθώ πως εμείς σαν κοινωνία στεκόμαστε στο πλευρό του «αγωνιστή» που διοικεί τα λιμάνια με τσαμπουκά Τάκη Τσουκλά και φορλογική δήλωση Νίκου Βέρτη! Και πως ανεχόμαστε τους «ταπεινούς» πετρελαιάδες που πουλώντας την άδει του βυτιοφόρου παίρνουν τριάρι στο Saint Tropez και όχι στην Κυψέλη που παίρνουμε εμείς!

Το απίστευτο όμως είναι αλλόυ…Η ίδια Κοινωνία στήνει στον τοίχο τους Τραπεζίτες, τους «αιμοσταγείς» Βιομηχάνους, τους «άσπλαχνους» Κατασκευαστές και όλους τους «κακούς» επιχειρηματίες αυτής της χώρας επειδή κερδοσκοπούν εις βάρος της!

«Νίκο Τσιαμτσίκα λάθος πληροφορία σου δώσανε!»…οι επιχειρηματίες θα κερδίσουν όσο εσύ αγοράζεις τα προϊόντα τους ενώ οι «SUPER GOOFY-δες» θα κερδίζουν όσο θέλουν…όταν θα απεργούν! Γιατί? Γιατί είναι μονοπώλιο και αν δεν τους ικανοποιήσεις…θα στην στραγγίσουν την κάνουλα!

Η Τοκο-Bank αν όλοι εμείς δεν προτιμούσαμε το Cayenne (σημειώτεον: Η Ελλάδα είναι Τρίτη σε μερίδιο αγοράς Cayenne μετά την Ελβετία και την Γερμανία), δεν θα αύξανε κάθε χρόνο τα κέρδη της 50%, από τα 5.000 που βγάζει σε κάθε Cayenne που αγοράζεται με δάνειο, αλλά και στη Φρουτοπία, θα πουλάγανε τις ντομάτες πιο φτηνά αν για μια βδομάδα σταματάγαμε να αγοράζουμε ντομάτες σε τιμή Truffe de Provence…

Μήπως τελικά έχουμε «και το Καρπούζι και το Μαχαίρι»?

Μήπως τελικά πρέπει αφήσουμε το σιχτίριασμα για την «τύχη μας τη μάυρη» και να γίνουμε λίγο πιο διορατικοί στην εκχώρηση δικαιωμάτων-αρμοδιοτήτων και λίγο πιο διορατικοί στην εκχώρηση των ωραίων μας των EURO?

Βίσμα για να κάνουμε την «αρπαχτή» όλοι θα το βρούμε…όλοι έχουμε από ένα μπάρμπα που ξέρει τον Δήμαρχο Άνω Μαγουλιάνων και αυτός έχει κάποιο βουλευτή που του χρωστάει μια χάρη γιατί του βάλε έναν ανηψιό «που δεν τα παίρνε τα γράμματα» στο Δήμο…

…αλλά μήπως τελικά σημασία έχει να είσαι διορατικός και όχι Βίσμα?

…πόσο θα συνεχίσεις να έχεις το καλύτερο βίσμα?

...το «Βλέμμα της τίγρης», όμως, μπορείς να το ‘χεις όσο το παλεύεις!


debauch

Υ.Γ.: μπορείτε να μου πείτε γιατί οι υπόλοιποι 9.990.000 Έλληνες δεν έβαλαν βίσμα για να πάρουν την άδεια βυτιοφόρου...???

Ούτε ο George Sorros δεν πρέπει να έχει βρει τέτοια επένδυση…

συμπληρώνεις ένα χαρτί και μετά από μερικές ώρες έχεις 1.000.000 EURO!!!!!

Ματαιότης Ματαιοτήτων τα πάντα Ματαιότης

Ένα e-mail που δέχτηκα προχθές στο mail μου είναι η αφορμή για το επόμενο θέμα. Το mail έχει να κάνει με το πως βλέπουμε την ζωή και γενικότερα με την ματαιότητα που την διακατέχει. Σας το παραθέτω αυτούσιο για να μπορείτε να βγάλετε και τα δικά σας συμπεράσματα.


Η ζωή είναι βαρετή και μάταιη. Ξεκινάμε με μεγάλες ελπίδες, και μετά τα κάνουμε θάλασσα. Συνειδητοποιούμε ότι όλοι θα πεθάνουμε χωρίς τελικά να βρούμε ποτέ τις απαντήσεις. Αναπτύσσουμε τις δικές μας μεγαλόπνοες θεωρίες, που απλά ερμηνεύουν την πραγματικότητα της ζωής μας με διαφορετικούς τρόπους, χωρίς να εκθέτουμε πραγματικά το σώμα μας σε αξιόλογη γνώση, για τα σημαντικά πράγματα, τα αληθινά πράγματα. Βασικά, ζούμε μια σύντομη, απογοητευτική ζωή. Και μετά πεθαίνουμε. Γεμίζουμε τη ζωή μας με σκουπίδια, πράγματα όπως επαγγελματική σταδιοδρομία και δεσμούς, για να ξεγελάσουμε τον εαυτό μας και να τον πείσουμε ότι δεν είναι όλα τελείως άσκοπα.

ΙΡΒΙΝ ΟΥΕΛΣ, Trainspotting


Παρόλο που δεν συμφωνώ καθόλου με αυτήν την προσέγγιση της ζωής αυτό το κείμενο μου έδωσε αφορμή να προβληματιστώ λιγάκι πάνω στο θέμα

Η ζωή δεν είναι ούτε βαρετή ούτε μάταιη. Η ζωή είναι πολύ ωραία αρκεί να μάθεις να την ζεις και όχι να σε ζει. Δεν υπάρχουν συνταγές ευτυχίας ή δυστυχίας. Καθένας μας πρέπει να βρει την ευτυχία στα πράγματα που μπορούν να του την δώσουν. Άλλοι μπορεί να την βρουν στο κυνήγι της απόλυτης επαγγελματικής επιτυχίας, άλλοι στο να ζουν απλά και να χαίρονται κάθε στιγμή, άλλοι στο να αποκτήσουν δόξα και πλούτο και πάει λέγοντας. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι κάποιος έχει δίκιο και κάποιος άδικο.


Όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα άλλοι αργά άλλοι γρήγορα. αυτό όμως δεν κάνει αυτά που ζούμε μάταια και χωρίς σκοπό. Το μόνο που είναι μάταιο είναι η λογική μου τα θέλει όλα μάταια. Μια τέτοιά λογική μας οδηγεί πολύ πιο γρήγορα σε έναν εσωτερικό θάνατο πολύ χειρότερο από τον φυσικό. Τουλάχιστον τον φυσικό δεν τον καταλαβαίνουμε όποτε δεν μπορούμε και να τον βιώσουμε ενώ τον ψυχικό θα τον βιώνουμε καθημερινά . Επαγγελματική σταδιοδρομία δεσμοί κτλ δεν είναι σκουπίδια στην ζωή μας. Είναι απλά μέρη μιας ζωής πολύπλοκης και όμορφης έτοιμης να την ανακαλύψεις. Ο θάνατος δεν ακυρώνει σε καμία περίπτωση τις χαρές στην ζωή. Πρέπει να ζούμε την ζωή όπως το νιώθουμε κάθε στιγμή ακόμα και αν αργότερα αναθεωρήσουμε τα πράγματα. Δεν έχει νόημα να αποφεύγουμε να ζήσουμε και να παλέψουμε για πράγματα μόνο και μόνο γιατί δεν είμαστε παντοτινοί.


Ζούμε σε ένα κόσμο τον οποίον άλλοι διαμόρφωσαν για εμάς και εμείς με την σειρά μας θα τον διαμορφώσουμε για κάποιους άλλους. Μπορεί να νιώθουμε ανίκανοι να το κάνουμε ή πολύ μικροί αλλά δεν είναι έτσι. Καθένας μας ζει σε έναν δικό του μικρόκοσμο στον οποίο αλληλεπιδρά και σε ένα βαθμό καταφέρνει να τον επηρεάζει αλλά και να επηρεάζεται από αυτόν. Όλες αυτές οι μικρές αλλαγές λοιπόν μαζί συνθέτουν κάτι μεγαλύτερο και πιο ουσιαστικό από αυτό που πιστεύουμε αλλά είμαστε ανίκανοι να το δούμε. Όλοι λίγο πολύ έχουμε την αυταπάτη ότι είμαστε πολύ μικροί για να επηρεάσουμε τα πράγματα γύρο μας. Φυσικά αν όλοι στο παρελθόν πίστευαν έτσι σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν πολύ διαφορετικός. Ο κόσμος αλλάζει λοιπόν και ακόμα και αν δεν μπορούμε να το καταλάβουμε συμβάλουμε και εμείς σε αυτό.


Πρέπει λοιπόν να αποφασίσουμε τι θέλουμε σε αυτήν την ζωή. Θέλουμε να αποφεύγουμε να ζούμε θεωρώντας τα πάντα μάταια και ψάχνοντας απαντήσεις που δεν θα βρούμε ή να αποδεχτούμε απλά τον θάνατο σαν ένα φυσικό επακόλουθο και να ζήσουμε την ζωή μας χωρίς περιορισμούς απολαμβάνοντας κάθε χαρά και λύπη που έχει να μας δώσει. Προσωπικά εγώ προτιμώ το δεύτερο. Το μόνο που έχει να με διδάξει ο θάνατος είναι να ζω κάθε στιγμή μου όπως εγώ νιώθω καλύτερα γιατί ποτέ δεν ξέρω ποια θα είναι η τελευταία.